ਸੋਰਠਿ

ਕਹੁ ਕਬੀਰ ਜਨ ਭਏ ਖਾਲਸੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਗਤਿ ਜਿਹ ਜਾਨੀ ॥੪॥੩॥

kahu kabeer jan bhe khaalase prem bhagat jeh jaanee ||4||3||

Says Kabeer, those humble people become pure - they become Khalsa - who know the Lord's loving devotional worship. ||4||3||

ਘਰੁ ੨ ॥

ghar doojaa ||

Second House||

ਦੁਇ ਦੁਇ ਲੋਚਨ ਪੇਖਾ ॥

dhui dhui lochan pekhaa ||

With both of my eyes, I look around;

ਹਉ ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਅਉਰੁ ਨ ਦੇਖਾ ॥

hau har bin aaur na dhekhaa ||

I don't see anything except the Lord.

ਨੈਨ ਰਹੇ ਰੰਗੁ ਲਾਈ ॥

nain rahe ra(n)g laiee ||

My eyes gaze lovingly upon Him,

ਅਬ ਬੇ ਗਲ ਕਹਨੁ ਨ ਜਾਈ ॥੧॥

ab be gal kahan na jaiee ||1||

and now, I cannot speak of anything else. ||1||

ਹਮਰਾ ਭਰਮੁ ਗਇਆ ਭਉ ਭਾਗਾ ॥

hamaraa bharam giaa bhau bhaagaa ||

My doubts were removed, and my fear ran away,

ਜਬ ਰਾਮ ਨਾਮ ਚਿਤੁ ਲਾਗਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

jab raam naam chit laagaa ||1|| rahaau ||

when my consciousness became attached to the Lord's Name. ||1||Pause||

ਬਾਜੀਗਰ ਡੰਕ ਬਜਾਈ ॥

baajeegar dda(n)k bajaiee ||

When the magician beats his tambourine,

ਸਭ ਖਲਕ ਤਮਾਸੇ ਆਈ ॥

sabh khalak tamaase aaiee ||

everyone comes to see the show.

ਬਾਜੀਗਰ ਸ੍ਵਾਂਗੁ ਸਕੇਲਾ ॥

baajeegar savaiaa(n)g sakelaa ||

When the magician winds up his show,

ਅਪਨੇ ਰੰਗ ਰਵੈ ਅਕੇਲਾ ॥੨॥

apane ra(n)g ravai akelaa ||2||

then he enjoys its play all alone. ||2||

ਕਥਨੀ ਕਹਿ ਭਰਮੁ ਨ ਜਾਈ ॥

kathanee keh bharam na jaiee ||

By preaching sermons, one's doubt is not dispelled.

ਸਭ ਕਥਿ ਕਥਿ ਰਹੀ ਲੁਕਾਈ ॥

sabh kath kath rahee lukaiee ||

Everyone is tired of preaching and teaching.

ਜਾ ਕਉ ਗੁਰਮੁਖਿ ਆਪਿ ਬੁਝਾਈ ॥

jaa kau gurmukh aap bujhaiee ||

The Lord causes the Gurmukh to understand;

ਤਾ ਕੇ ਹਿਰਦੈ ਰਹਿਆ ਸਮਾਈ ॥੩॥

taa ke hiradhai rahiaa samaiee ||3||

his heart remains permeated with the Lord. ||3||

ਗੁਰ ਕਿੰਚਤ ਕਿਰਪਾ ਕੀਨੀ ॥

gur ki(n)chat kirapaa keenee ||

When the Guru grants even a bit of His Grace,

ਸਭੁ ਤਨੁ ਮਨੁ ਦੇਹ ਹਰਿ ਲੀਨੀ ॥

sabh tan man dheh har leenee ||

one's body, mind and entire being are absorbed into the Lord.

ਕਹਿ ਕਬੀਰ ਰੰਗਿ ਰਾਤਾ ॥

keh kabeer ra(n)g raataa ||

Says Kabeer, I am imbued with the Lord's Love;

ਮਿਲਿਓ ਜਗਜੀਵਨ ਦਾਤਾ ॥੪॥੪॥

milio jagajeevan dhaataa ||4||4||

I have met with the Life of the world, the Great Giver. ||4||4||

ਜਾ ਕੇ ਨਿਗਮ ਦੂਧ ਕੇ ਠਾਟਾ ॥

jaa ke nigam dhoodh ke ThaaTaa ||

Let the sacred scriptures be your milk and cream,

ਸਮੁੰਦੁ ਬਿਲੋਵਨ ਕਉ ਮਾਟਾ ॥

samu(n)dh bilovan kau maaTaa ||

and the ocean of the mind the churning vat.

ਤਾ ਕੀ ਹੋਹੁ ਬਿਲੋਵਨਹਾਰੀ ॥

taa kee hoh bilovanahaaree ||

Be the butter-churner of the Lord,

ਕਿਉ ਮੇਟੈ ਗੋ ਛਾਛਿ ਤੁਹਾਰੀ ॥੧॥

kiau meTai go chhaachh tuhaaree ||1||

and your buttermilk shall not be wasted. ||1||

ਚੇਰੀ ਤੂ ਰਾਮੁ ਨ ਕਰਸਿ ਭਤਾਰਾ ॥

cheree too raam na karas bhataaraa ||

O soul-bride slave, why don't you take the Lord as your Husband?

ਜਗਜੀਵਨ ਪ੍ਰਾਨ ਅਧਾਰਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

jagajeevan praan adhaaraa ||1|| rahaau ||

He is the Life of the world, the Support of the breath of life. ||1||Pause||

ਤੇਰੇ ਗਲਹਿ ਤਉਕੁ ਪਗ ਬੇਰੀ ॥

tere galeh tauk pag beree ||

The chain is around your neck, and the cuffs are on your feet.

ਤੂ ਘਰ ਘਰ ਰਮਈਐ ਫੇਰੀ ॥

too ghar ghar ramieeaai feree ||

The Lord has sent you wandering around from house to house.

ਤੂ ਅਜਹੁ ਨ ਚੇਤਸਿ ਚੇਰੀ ॥

too ajahu na chetas cheree ||

And still, you do not meditate on the Lord, O soul-bride, slave.

ਤੂ ਜਮਿ ਬਪੁਰੀ ਹੈ ਹੇਰੀ ॥੨॥

too jam bapuree hai heree ||2||

Death is watching you, O wretched woman. ||2||

ਪ੍ਰਭ ਕਰਨ ਕਰਾਵਨਹਾਰੀ ॥

prabh karan karaavanahaaree ||

The Lord God is the Cause of causes.

ਕਿਆ ਚੇਰੀ ਹਾਥ ਬਿਚਾਰੀ ॥

kiaa cheree haath bichaaree ||

What is in the hands of the poor soul-bride, the slave?

ਸੋਈ ਸੋਈ ਜਾਗੀ ॥

soiee soiee jaagee ||

She awakens from her slumber,

ਜਿਤੁ ਲਾਈ ਤਿਤੁ ਲਾਗੀ ॥੩॥

jit laiee tit laagee ||3||

and she becomes attached to whatever the Lord attaches her. ||3||

ਚੇਰੀ ਤੈ ਸੁਮਤਿ ਕਹਾਂ ਤੇ ਪਾਈ ॥

cheree tai sumat kahaa(n) te paiee ||

O soul-bride, slave, where did you obtain that wisdom,

ਜਾ ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਕੀ ਲੀਕ ਮਿਟਾਈ ॥

jaa te bhram kee leek miTaiee ||

by which you erased your inscription of doubt?

ਸੁ ਰਸੁ ਕਬੀਰੈ ਜਾਨਿਆ ॥

s ras kabeerai jaaniaa ||

Kabeer has tasted that subtle essence;

ਮੇਰੋ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ॥੪॥੫॥

mero gur prasaadh man maaniaa ||4||5||

by Guru's Grace, his mind is reconciled with the Lord. ||4||5||

ਜਿਹ ਬਾਝੁ ਨ ਜੀਆ ਜਾਈ ॥

jeh baajh na jeeaa jaiee ||

Without Him, we cannot even live;

ਜਉ ਮਿਲੈ ਤ ਘਾਲ ਅਘਾਈ ॥

jau milai ta ghaal aghaiee ||

when we meet Him, then our task is completed.

ਸਦ ਜੀਵਨੁ ਭਲੋ ਕਹਾਂਹੀ ॥

sadh jeevan bhalo kahaa(n)hee ||

People say it is good to live forever,

ਮੂਏ ਬਿਨੁ ਜੀਵਨੁ ਨਾਹੀ ॥੧॥

mooe bin jeevan naahee ||1||

but without dying, there is no life. ||1||

ਅਬ ਕਿਆ ਕਥੀਐ ਗਿਆਨੁ ਬੀਚਾਰਾ ॥

ab kiaa katheeaai giaan beechaaraa ||

So now, what sort wisdom should I contemplate and preach?

ਨਿਜ ਨਿਰਖਤ ਗਤ ਬਿਉਹਾਰਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

nij nirakhat gat biauhaaraa ||1|| rahaau ||

As I watch, worldly things dissipate. ||1||Pause||

ਘਸਿ ਕੁੰਕਮ ਚੰਦਨੁ ਗਾਰਿਆ ॥

ghas ku(n)kam cha(n)dhan gaariaa ||

Saffron is ground up, and mixed with sandalwood;

ਬਿਨੁ ਨੈਨਹੁ ਜਗਤੁ ਨਿਹਾਰਿਆ ॥

bin nainahu jagat nihaariaa ||

without eyes, the world is seen.

ਪੂਤਿ ਪਿਤਾ ਇਕੁ ਜਾਇਆ ॥

poot pitaa ik jaiaa ||

The son has given birth to his father;

ਬਿਨੁ ਠਾਹਰ ਨਗਰੁ ਬਸਾਇਆ ॥੨॥

bin Thaahar nagar basaiaa ||2||

without a place, the city has been established. ||2||

ਜਾਚਕ ਜਨ ਦਾਤਾ ਪਾਇਆ ॥

jaachak jan dhaataa paiaa ||

The humble beggar has found the Great Giver,

ਸੋ ਦੀਆ ਨ ਜਾਈ ਖਾਇਆ ॥

so dheeaa na jaiee khaiaa ||

but he is unable to eat what he has been given.

ਛੋਡਿਆ ਜਾਇ ਨ ਮੂਕਾ ॥

chhoddiaa jai na mookaa ||

He cannot leave it alone, but it is never exhausted.

ਅਉਰਨ ਪਹਿ ਜਾਨਾ ਚੂਕਾ ॥੩॥

aauran peh jaanaa chookaa ||3||

He shall not go to beg from others any longer. ||3||

ਜੋ ਜੀਵਨ ਮਰਨਾ ਜਾਨੈ ॥ ਸੋ ਪੰਚ ਸੈਲ ਸੁਖ ਮਾਨੈ ॥

jo jeevan maranaa jaanai || so pa(n)ch sail sukh maanai ||

Those select few, who know how to die while yet alive, enjoy great peace.

ਕਬੀਰੈ ਸੋ ਧਨੁ ਪਾਇਆ ॥

kabeerai so dhan paiaa ||

Kabeer has found that wealth;

ਹਰਿ ਭੇਟਤ ਆਪੁ ਮਿਟਾਇਆ ॥੪॥੬॥

har bheTat aap miTaiaa ||4||6||

meeting with the Lord, he has erased his self-conceit. ||4||6||

ਕਿਆ ਪੜੀਐ ਕਿਆ ਗੁਨੀਐ ॥

kiaa paReeaai kiaa guneeaai ||

What use is it to read, and what use is it to study?

ਕਿਆ ਬੇਦ ਪੁਰਾਨਾਂ ਸੁਨੀਐ ॥

kiaa bedh puraanaa(n) suneeaai ||

What use is it to listen to the Vedas and the Puraanas?

ਪੜੇ ਸੁਨੇ ਕਿਆ ਹੋਈ ॥

paRe sune kiaa hoiee ||

What use is reading and listening,

ਜਉ ਸਹਜ ਨ ਮਿਲਿਓ ਸੋਈ ॥੧॥

jau sahaj na milio soiee ||1||

if celestial peace is not attained? ||1||

ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਨ ਜਪਸਿ ਗਵਾਰਾ ॥

har kaa naam na japas gavaaraa ||

The fool does not chant the Name of the Lord.

ਕਿਆ ਸੋਚਹਿ ਬਾਰੰ ਬਾਰਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

kiaa socheh baara(n) baaraa ||1|| rahaau ||

So what does he think of, over and over again? ||1||Pause||

ਅੰਧਿਆਰੇ ਦੀਪਕੁ ਚਹੀਐ ॥

a(n)dhiaare dheepak chaheeaai ||

In the darkness, we need a lamp