ਵਡਹੰਸੁ

ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕਉ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰਣੈ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਸੇਵਾ ਬਣਤ ਬਣਾਈ ॥

tis gur kau sadh balihaaranai jin har sevaa banat banaiee ||

I am forever a sacrifice to that Guru, who has led me to serve the Lord.

ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਿਆਰਾ ਮੇਰੈ ਨਾਲਿ ਹੈ ਜਿਥੈ ਕਿਥੈ ਮੈਨੋ ਲਏ ਛਡਾਈ ॥

so satigur piaaraa merai naal hai jithai kithai maino le chhaddaiee ||

That Beloved True Guru is always with me; wherever I may be, He will save me.

ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕਉ ਸਾਬਾਸਿ ਹੈ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਸੋਝੀ ਪਾਈ ॥

tis gur kau saabaas hai jin har sojhee paiee ||

Most blessed is that Guru, who imparts understanding of the Lord.

ਨਾਨਕੁ ਗੁਰ ਵਿਟਹੁ ਵਾਰਿਆ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦੀਆ ਮੇਰੇ ਮਨ ਕੀ ਆਸ ਪੁਰਾਈ ॥੫॥

naanak gur viTahu vaariaa jin har naam dheeaa mere man kee aas puraiee ||5||

O Nanak, I am a sacrifice to the Guru, who has given me the Lord's Name, and fulfilled the desires of my mind. ||5||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਦਾਧੀ ਜਲਿ ਮੁਈ ਜਲਿ ਜਲਿ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰ ॥

tirasanaa dhaadhee jal muiee jal jal kare pukaar ||

Consumed by desires, the world is burning and dying; burning and burning, it cries out.

ਸਤਿਗੁਰ ਸੀਤਲ ਜੇ ਮਿਲੈ ਫਿਰਿ ਜਲੈ ਨ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ॥

satigur seetal je milai fir jalai na dhoojee vaar ||

But if it meets with the cooling and soothing True Guru, it does not burn any longer.

ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਨਿਰਭਉ ਕੋ ਨਹੀ ਜਿਚਰੁ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ॥੧॥

naanak vin naavai nirabhau ko nahee jichar sabadh na kare veechaar ||1||

O Nanak, without the Name, and without contemplating the Word of the Shabad, no one becomes fearless. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਭੇਖੀ ਅਗਨਿ ਨ ਬੁਝਈ ਚਿੰਤਾ ਹੈ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥

bhekhee agan na bujhiee chi(n)taa hai man maeh ||

Wearing ceremonial robes, the fire is not quenched, and the mind is filled with anxiety.

ਵਰਮੀ ਮਾਰੀ ਸਾਪੁ ਨ ਮਰੈ ਤਿਉ ਨਿਗੁਰੇ ਕਰਮ ਕਮਾਹਿ ॥

varamee maaree saap na marai tiau nigure karam kamaeh ||

Destroying the snake's hole, the snake is not killed; it is just like doing deeds without a Guru.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਦਾਤਾ ਸੇਵੀਐ ਸਬਦੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

satigur dhaataa seveeaai sabadh vasai man aai ||

Serving the Giver, the True Guru, the Shabad comes to abide in the mind.

ਮਨੁ ਤਨੁ ਸੀਤਲੁ ਸਾਂਤਿ ਹੋਇ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਨਿ ਬੁਝਾਇ ॥

man tan seetal saa(n)t hoi tirasanaa agan bujhai ||

The mind and body are cooled and soothed; peace ensues, and the fire of desire is quenched.

ਸੁਖਾ ਸਿਰਿ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ਜਾ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥

sukhaa sir sadhaa sukh hoi jaa vichahu aap gavai ||

The supreme comforts and lasting peace are obtained, when one eradicates ego from within.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਦਾਸੀ ਸੋ ਕਰੇ ਜਿ ਸਚਿ ਰਹੈ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

gurmukh udhaasee so kare j sach rahai liv lai ||

He alone becomes a detached Gurmukh, who lovingly focuses his consciousness on the True Lord.

ਚਿੰਤਾ ਮੂਲਿ ਨ ਹੋਵਈ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਰਜਾ ਆਘਾਇ ॥

chi(n)taa mool na hoviee har naam rajaa aaghai ||

Anxiety does not affect him at all; he is satisfied and satiated with the Name of the Lord.

ਨਾਨਕ ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਨਹ ਛੂਟੀਐ ਹਉਮੈ ਪਚਹਿ ਪਚਾਇ ॥੨॥

naanak naam binaa neh chhooTeeaai haumai pacheh pachai ||2||

O Nanak, without the Naam, no one is saved; they are utterly ruined by egotism. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਜਿਨੀ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ਤਿਨੀ ਪਾਇਅੜੇ ਸਰਬ ਸੁਖਾ ॥

jinee har har naam dhiaaiaa tinee paiaRe sarab sukhaa ||

Those who meditate on the Lord, Har, Har, obtain all peace and comforts.

ਸਭੁ ਜਨਮੁ ਤਿਨਾ ਕਾ ਸਫਲੁ ਹੈ ਜਿਨ ਹਰਿ ਕੇ ਨਾਮ ਕੀ ਮਨਿ ਲਾਗੀ ਭੁਖਾ ॥

sabh janam tinaa kaa safal hai jin har ke naam kee man laagee bhukhaa ||

Fruitful is the entire life of those, who hunger for the Name of the Lord in their minds.

ਜਿਨੀ ਗੁਰ ਕੈ ਬਚਨਿ ਆਰਾਧਿਆ ਤਿਨ ਵਿਸਰਿ ਗਏ ਸਭਿ ਦੁਖਾ ॥

jinee gur kai bachan aaraadhiaa tin visar ge sabh dhukhaa ||

Those who worship the Lord in adoration, through the Word of the Guru's Shabad, forget all their pains and suffering.

ਤੇ ਸੰਤ ਭਲੇ ਗੁਰਸਿਖ ਹੈ ਜਿਨ ਨਾਹੀ ਚਿੰਤ ਪਰਾਈ ਚੁਖਾ ॥

te sa(n)t bhale gursikh hai jin naahee chi(n)t paraiee chukhaa ||

Those Gursikhs are good Saints, who care for nothing other than the Lord.

ਧਨੁ ਧੰਨੁ ਤਿਨਾ ਕਾ ਗੁਰੂ ਹੈ ਜਿਸੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਫਲ ਹਰਿ ਲਾਗੇ ਮੁਖਾ ॥੬॥

dhan dha(n)n tinaa kaa guroo hai jis a(n)mirat fal har laage mukhaa ||6||

Blessed, blessed is their Guru, whose mouth tastes the Ambrosial Fruit of the Lord's Name. ||6||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਕਲਿ ਮਹਿ ਜਮੁ ਜੰਦਾਰੁ ਹੈ ਹੁਕਮੇ ਕਾਰ ਕਮਾਇ ॥

kal meh jam ja(n)dhaar hai hukame kaar kamai ||

In the Dark Age of Kali Yuga, the Messenger of Death is the enemy of life, but he acts according to the Lord's Command.

ਗੁਰਿ ਰਾਖੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਮਨਮੁਖਾ ਦੇਇ ਸਜਾਇ ॥

gur raakhe se ubare manmukhaa dhei sajai ||

Those who are protected by the Guru are saved, while the self-willed manmukhs receive their punishment.

ਜਮਕਾਲੈ ਵਸਿ ਜਗੁ ਬਾਂਧਿਆ ਤਿਸ ਦਾ ਫਰੂ ਨ ਕੋਇ ॥

jamakaalai vas jag baa(n)dhiaa tis dhaa faroo na koi ||

The world is under the control, and in the bondage of the Messenger of Death; no one can hold him back.

ਜਿਨਿ ਜਮੁ ਕੀਤਾ ਸੋ ਸੇਵੀਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੁਖੁ ਨ ਹੋਇ ॥

jin jam keetaa so seveeaai gurmukh dhukh na hoi ||

So serve the One who created Death; as Gurmukh, no pain shall touch you.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਮੁ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਜਿਨ ਮਨਿ ਸਚਾ ਹੋਇ ॥੧॥

naanak gurmukh jam sevaa kare jin man sachaa hoi ||1||

O Nanak, Death serves the Gurmukhs; the True Lord abides in their minds. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਏਹਾ ਕਾਇਆ ਰੋਗਿ ਭਰੀ ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਦੁਖੁ ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ਨ ਜਾਇ ॥

ehaa kaiaa rog bharee bin sabadhai dhukh haumai rog na jai ||

This body is filled with disease; without the Word of the Shabad, the pain of the disease of ego does not depart.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤਾ ਨਿਰਮਲ ਹੋਵੈ ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇ ॥

satigur milai taa niramal hovai har naamo ma(n)n vasai ||

When one meets the True Guru, then he becomes immaculately pure, and he enshrines the Lord's Name within his mind.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਆ ਸੁਖਦਾਤਾ ਦੁਖੁ ਵਿਸਰਿਆ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥੨॥

naanak naam dhiaaiaa sukhadhaataa dhukh visariaa sahaj subhai ||2||

O Nanak, meditating on the Naam, the Name of the Peace-Giving Lord, his pains are automatically forgotten. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਜਿਨਿ ਜਗਜੀਵਨੁ ਉਪਦੇਸਿਆ ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕਉ ਹਉ ਸਦਾ ਘੁਮਾਇਆ ॥

jin jagajeevan upadhesiaa tis gur kau hau sadhaa ghumaiaa ||

I am forever a sacrifice to the Guru, who has taught me about the Lord, the Life of the World.

ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕਉ ਹਉ ਖੰਨੀਐ ਜਿਨਿ ਮਧੁਸੂਦਨੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸੁਣਾਇਆ ॥

tis gur kau hau kha(n)neeaai jin madhusoodhan har naam sunaiaa ||

I am every bit a sacrifice to the Guru, the Lover of Nectar, who has revealed the Name of the Lord.

ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕਉ ਹਉ ਵਾਰਣੈ ਜਿਨਿ ਹਉਮੈ ਬਿਖੁ ਸਭੁ ਰੋਗੁ ਗਵਾਇਆ ॥

tis gur kau hau vaaranai jin haumai bikh sabh rog gavaiaa ||

I am a sacrifice to the Guru, who has totally cured me of the fatal disease of egotism.

ਤਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕਉ ਵਡ ਪੁੰਨੁ ਹੈ ਜਿਨਿ ਅਵਗਣ ਕਟਿ ਗੁਣੀ ਸਮਝਾਇਆ ॥

tis satigur kau vadd pu(n)n hai jin avagan kaT gunee samajhaiaa ||

Glorious and great are the virtues of the Guru, who has eradicated evil, and instructed me in virtue.