ਵਡਹੰਸੁ

ਦੁਖਿ ਲਗੈ ਘਰਿ ਘਰਿ ਫਿਰੈ ਅਗੈ ਦੂਣੀ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥

dhukh lagai ghar ghar firai agai dhoonee milai sajai ||

Afflicted with pain, he wanders from house to house, and in the world hereafter, he receives double punishment.

ਅੰਦਰਿ ਸਹਜੁ ਨ ਆਇਓ ਸਹਜੇ ਹੀ ਲੈ ਖਾਇ ॥

a(n)dhar sahaj na aaio sahaje hee lai khai ||

Peace does not come to his heart - he is not content to eat what comes his way.

ਮਨਹਠਿ ਜਿਸ ਤੇ ਮੰਗਣਾ ਲੈਣਾ ਦੁਖੁ ਮਨਾਇ ॥

manahaTh jis te ma(n)ganaa lainaa dhukh manai ||

With his stubborn mind, he begs, and grabs, and annoys those who give.

ਇਸੁ ਭੇਖੈ ਥਾਵਹੁ ਗਿਰਹੋ ਭਲਾ ਜਿਥਹੁ ਕੋ ਵਰਸਾਇ ॥

eis bhekhai thaavahu giraho bhalaa jithahu ko varasai ||

Instead of wearing these beggar's robes, it is better to be a householder, and give to others.

ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਤਿਨਾ ਸੋਝੀ ਪਈ ਦੂਜੈ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇ ॥

sabadh rate tinaa sojhee piee dhoojai bharam bhulai ||

Those who are attuned to the Word of the Shabad, acquire understanding; the others wander, deluded by doubt.

ਪਇਐ ਕਿਰਤਿ ਕਮਾਵਣਾ ਕਹਣਾ ਕਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥

piaai kirat kamaavanaa kahanaa kachhoo na jai ||

They act according to their past actions; it is useless to talk to them.

ਨਾਨਕ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵਹਿ ਸੇ ਭਲੇ ਜਿਨ ਕੀ ਪਤਿ ਪਾਵਹਿ ਥਾਇ ॥੧॥

naanak jo tis bhaaveh se bhale jin kee pat paaveh thai ||1||

O Nanak, those who are pleasing unto the Lord are good; He upholds their honor. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੇਵਿਐ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਜਨਮ ਮਰਣ ਦੁਖੁ ਜਾਇ ॥

satigur seviaai sadhaa sukh janam maran dhukh jai ||

Serving the True Guru, one finds a lasting peace; the pains of birth and death are removed.

ਚਿੰਤਾ ਮੂਲਿ ਨ ਹੋਵਈ ਅਚਿੰਤੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

chi(n)taa mool na hoviee achi(n)t vasai man aai ||

He is not troubled by anxiety, and the carefree Lord comes to dwell in the mind.

ਅੰਤਰਿ ਤੀਰਥੁ ਗਿਆਨੁ ਹੈ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਆ ਬੁਝਾਇ ॥

a(n)tar teerath giaan hai satigur dheeaa bujhai ||

Deep within himself, is the sacred shrine of spiritual wisdom, revealed by the True Guru.

ਮੈਲੁ ਗਈ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰਿ ਤੀਰਥਿ ਨਾਇ ॥

mail giee man niramal hoaa a(n)mirat sar teerath nai ||

His filth is removed, and his soul becomes immaculately pure, bathing in the sacred shrine, the pool of Ambrosial Nectar.

ਸਜਣ ਮਿਲੇ ਸਜਣਾ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸੁਭਾਇ ॥

sajan mile sajanaa sachai sabadh subhai ||

The friend meets with the True Friend, the Lord, through the love of the Shabad.

ਘਰ ਹੀ ਪਰਚਾ ਪਾਇਆ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇ ॥

ghar hee parachaa paiaa jotee jot milai ||

Within the home of his own being, he finds the Divine Self, and his light blends with the Light.

ਪਾਖੰਡਿ ਜਮਕਾਲੁ ਨ ਛੋਡਈ ਲੈ ਜਾਸੀ ਪਤਿ ਗਵਾਇ ॥

paakha(n)dd jamakaal na chhoddiee lai jaasee pat gavai ||

The Messenger of Death does not leave the hypocrite; he is led away in dishonor.

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਸਚੇ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੨॥

naanak naam rate se ubare sache siau liv lai ||2||

O Nanak, those who are imbued with the Naam are saved; they are in love with the True Lord. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਤਿਤੁ ਜਾਇ ਬਹਹੁ ਸਤਸੰਗਤੀ ਜਿਥੈ ਹਰਿ ਕਾ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਬਿਲੋਈਐ ॥

tit jai bahahu satasa(n)gatee jithai har kaa har naam biloieeaai ||

Go, and sit in the Sat Sangat, the True Congregation, where the Name of the Lord is churned.

ਸਹਜੇ ਹੀ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਲੇਹੁ ਹਰਿ ਤਤੁ ਨ ਖੋਈਐ ॥

sahaje hee har naam leh har tat na khoieeaai ||

In peace and poise, contemplate the Lord's Name - don't lose the essence of the Lord.

ਨਿਤ ਜਪਿਅਹੁ ਹਰਿ ਹਰਿ ਦਿਨਸੁ ਰਾਤਿ ਹਰਿ ਦਰਗਹ ਢੋਈਐ ॥

nit japiahu har har dhinas raat har dharageh ddoieeaai ||

Chant the Name of the Lord, Har, Har, constantly, day and night, and you shall be accepted in the Court of the Lord.

ਸੋ ਪਾਏ ਪੂਰਾ ਸਤਗੁਰੂ ਜਿਸੁ ਧੁਰਿ ਮਸਤਕਿ ਲਿਲਾਟਿ ਲਿਖੋਈਐ ॥

so paae pooraa sataguroo jis dhur masatak lilaaT likhoieeaai ||

He alone finds the Perfect True Guru, on whose forehead such a pre-ordained destiny is written.

ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕੰਉ ਸਭਿ ਨਮਸਕਾਰੁ ਕਰਹੁ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕੀ ਹਰਿ ਗਾਲ ਗਲੋਈਐ ॥੪॥

tis gur ka(n)au sabh namasakaar karahu jin har kee har gaal galoieeaai ||4||

Let everyone bow in worship to the Guru, who utters the sermon of the Lord. ||4||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਸਜਣ ਮਿਲੇ ਸਜਣਾ ਜਿਨ ਸਤਗੁਰ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥

sajan mile sajanaa jin satagur naal piaar ||

The friends who love the True Guru, meet with the Lord, the True Friend.

ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤਿਨੀ ਧਿਆਇਆ ਸਚੈ ਪ੍ਰੇਮਿ ਪਿਆਰੁ ॥

mil preetam tinee dhiaaiaa sachai prem piaar ||

Meeting their Beloved, they meditate on the True Lord with love and affection.

ਮਨ ਹੀ ਤੇ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਅਪਾਰਿ ॥

man hee te man maaniaa gur kai sabadh apaar ||

Their minds are appeased by their own minds, through the incomparable Word of the Guru's Shabad.

ਏਹਿ ਸਜਣ ਮਿਲੇ ਨ ਵਿਛੁੜਹਿ ਜਿ ਆਪਿ ਮੇਲੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥

eh sajan mile na vichhuReh j aap mele karataar ||

These friends are united, and will not be separated again; they have been united by the Creator Lord Himself.

ਇਕਨਾ ਦਰਸਨ ਕੀ ਪਰਤੀਤਿ ਨ ਆਈਆ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰਹਿ ਵੀਚਾਰੁ ॥

eikanaa dharasan kee parateet na aaieeaa sabadh na kareh veechaar ||

Some do not believe in the Blessed Vision of the Guru's Darshan; they do not contemplate the Shabad.

ਵਿਛੁੜਿਆ ਕਾ ਕਿਆ ਵਿਛੁੜੈ ਜਿਨਾ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥

vichhuRiaa kaa kiaa vichhuRai jinaa dhoojai bhai piaar ||

The separated ones are in love with duality - what more separation can they suffer?

ਮਨਮੁਖ ਸੇਤੀ ਦੋਸਤੀ ਥੋੜੜਿਆ ਦਿਨ ਚਾਰਿ ॥

manmukh setee dhosatee thoRaRiaa dhin chaar ||

Friendship with the self-willed manmukhs lasts for only a few short days.

ਇਸੁ ਪਰੀਤੀ ਤੁਟਦੀ ਵਿਲਮੁ ਨ ਹੋਵਈ ਇਤੁ ਦੋਸਤੀ ਚਲਨਿ ਵਿਕਾਰ ॥

eis pareetee tuTadhee vilam na hoviee it dhosatee chalan vikaar ||

This friendship is broken in an instant; this friendship leads to corruption.

ਜਿਨਾ ਅੰਦਰਿ ਸਚੇ ਕਾ ਭਉ ਨਾਹੀ ਨਾਮਿ ਨ ਕਰਹਿ ਪਿਆਰੁ ॥

jinaa a(n)dhar sache kaa bhau naahee naam na kareh piaar ||

They do not fear the True Lord within their hearts, and they do not love the Naam.

ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਸਿਉ ਕਿਆ ਕੀਚੈ ਦੋਸਤੀ ਜਿ ਆਪਿ ਭੁਲਾਏ ਕਰਤਾਰਿ ॥੧॥

naanak tin siau kiaa keechai dhosatee j aap bhulaae karataar ||1||

O Nanak, why become friends with those whom the Creator Lord Himself has misled? ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਇਕਿ ਸਦਾ ਇਕਤੈ ਰੰਗਿ ਰਹਹਿ ਤਿਨ ਕੈ ਹਉ ਸਦ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ॥

eik sadhaa ikatai ra(n)g raheh tin kai hau sadh balihaarai jaau ||

Some remain constantly imbued with the Lord's Love; I am forever a sacrifice to them.

ਤਨੁ ਮਨੁ ਧਨੁ ਅਰਪੀ ਤਿਨ ਕਉ ਨਿਵਿ ਨਿਵਿ ਲਾਗਉ ਪਾਇ ॥

tan man dhan arapee tin kau niv niv laagau pai ||

I dedicate my mind, soul and wealth to them; bowing low, I fall at their feet.

ਤਿਨ ਮਿਲਿਆ ਮਨੁ ਸੰਤੋਖੀਐ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਸਭ ਜਾਇ ॥

tin miliaa man sa(n)tokheeaai tirasanaa bhukh sabh jai ||

Meeting them, the soul is satisfied, and one's hunger and thirst all depart.

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੁਖੀਏ ਸਦਾ ਸਚੇ ਸਿਉ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੨॥

naanak naam rate sukhe'ee sadhaa sache siau liv lai ||2||

O Nanak, those who are attuned to the Naam are happy forever; they lovingly focus their minds on the True Lord. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਕਉ ਹਉ ਵਾਰਿਆ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕੀ ਹਰਿ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ॥

tis gur kau hau vaariaa jin har kee har kathaa sunaiee ||

I am a sacrifice to the Guru, who recites the sermon of the Lord's Teachings.