ਬਿਹਾਗੜਾ

ਅਨਦਿਨੁ ਸਹਸਾ ਕਦੇ ਨ ਚੂਕੈ ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਦੁਖੁ ਪਾਏ ॥

anadhin sahasaa kadhe na chookai bin sabadhai dhukh paae ||

Night and day, his doubts never stop; without the Word of the Shabad, he suffers in pain.

ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਲੋਭੁ ਅੰਤਰਿ ਸਬਲਾ ਨਿਤ ਧੰਧਾ ਕਰਤ ਵਿਹਾਏ ॥

kaam karodh lobh a(n)tar sabalaa nit dha(n)dhaa karat vihaae ||

Sexual desire, anger and greed are so powerful within him; he passes his life constantly entangled in worldly affairs.

ਚਰਣ ਕਰ ਦੇਖਤ ਸੁਣਿ ਥਕੇ ਦਿਹ ਮੁਕੇ ਨੇੜੈ ਆਏ ॥

charan kar dhekhat sun thake dheh muke neRai aae ||

His feet, hands, eyes and ears are exhausted; his days are numbered, and his death is immanent.

ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਨ ਲਗੋ ਮੀਠਾ ਜਿਤੁ ਨਾਮਿ ਨਵ ਨਿਧਿ ਪਾਏ ॥

sachaa naam na lago meeThaa jit naam nav nidh paae ||

The True Name does not seem sweet to him - the Name by which the nine treasures are obtained.

ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਮਰੈ ਫੁਨਿ ਜੀਵੈ ਤਾਂ ਮੋਖੰਤਰੁ ਪਾਏ ॥

jeevat marai marai fun jeevai taa(n) mokha(n)tar paae ||

But if he remains dead while yet alive, then by so dying, he truly lives; thus, he attains liberation.

ਧੁਰਿ ਕਰਮੁ ਨ ਪਾਇਓ ਪਰਾਣੀ ਵਿਣੁ ਕਰਮਾ ਕਿਆ ਪਾਏ ॥

dhur karam na paio paraanee vin karamaa kiaa paae ||

But if he is not blessed with such pre-ordained karma, then without this karma, what can he obtain?

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਸਮਾਲਿ ਤੂ ਮੂੜੇ ਗਤਿ ਮਤਿ ਸਬਦੇ ਪਾਏ ॥

gur kaa sabadh samaal too mooRe gat mat sabadhe paae ||

Meditate in remembrance on the Word of the Guru's Shabad, you fool; through the Shabad, you shall obtain salvation and wisdom.

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰੁ ਤਦ ਹੀ ਪਾਏ ਜਾਂ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਏ ॥੨॥

naanak satigur tadh hee paae jaa(n) vichahu aap gavaae ||2||

O Nanak, he alone finds the True Guru, who eliminates self-conceit from within. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਜਿਸ ਦੈ ਚਿਤਿ ਵਸਿਆ ਮੇਰਾ ਸੁਆਮੀ ਤਿਸ ਨੋ ਕਿਉ ਅੰਦੇਸਾ ਕਿਸੈ ਗਲੈ ਦਾ ਲੋੜੀਐ ॥

jis dhai chit vasiaa meraa suaamee tis no kiau a(n)dhesaa kisai galai dhaa loReeaai ||

One whose consciousness is filled with my Lord Master - why should he feel anxious about anything?

ਹਰਿ ਸੁਖਦਾਤਾ ਸਭਨਾ ਗਲਾ ਕਾ ਤਿਸ ਨੋ ਧਿਆਇਦਿਆ ਕਿਵ ਨਿਮਖ ਘੜੀ ਮੁਹੁ ਮੋੜੀਐ ॥

har sukhadhaataa sabhanaa galaa kaa tis no dhiaaidhiaa kiv nimakh ghaRee muh moReeaai ||

The Lord is the Giver of Peace, the Lord of all things; why would we turn our faces away from His meditation, even for a moment, or an instant?

ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ਤਿਸ ਨੋ ਸਰਬ ਕਲਿਆਣ ਹੋਏ ਨਿਤ ਸੰਤ ਜਨਾ ਕੀ ਸੰਗਤਿ ਜਾਇ ਬਹੀਐ ਮੁਹੁ ਜੋੜੀਐ ॥

jin har dhiaaiaa tis no sarab kaliaan hoe nit sa(n)t janaa kee sa(n)gat jai baheeaai muh joReeaai ||

One who meditates on the Lord obtains all pleasures and comforts; let us go each and every day, to sit in the Saints' Society.

ਸਭਿ ਦੁਖ ਭੁਖ ਰੋਗ ਗਏ ਹਰਿ ਸੇਵਕ ਕੇ ਸਭਿ ਜਨ ਕੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜੀਐ ॥

sabh dhukh bhukh rog ge har sevak ke sabh jan ke ba(n)dhan toReeaai ||

All the pain, hunger, and disease of the Lord's servant are eradicated; the bonds of the humble beings are torn away.

ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਹੋਆ ਹਰਿ ਭਗਤੁ ਹਰਿ ਭਗਤ ਜਨਾ ਕੈ ਮੁਹਿ ਡਿਠੈ ਜਗਤੁ ਤਰਿਆ ਸਭੁ ਲੋੜੀਐ ॥੪॥

har kirapaa te hoaa har bhagat har bhagat janaa kai muh ddiThai jagat tariaa sabh loReeaai ||4||

By the Lord's Grace, one becomes the Lord's devotee; beholding the face of the Lord's humble devotee, the whole world is saved and carried across. ||4||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਸਾ ਰਸਨਾ ਜਲਿ ਜਾਉ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕਾ ਸੁਆਉ ਨ ਪਾਇਆ ॥

saa rasanaa jal jaau jin har kaa suaau na paiaa ||

Let that tongue, which has not tasted the Name of the Lord, be burnt.

ਨਾਨਕ ਰਸਨਾ ਸਬਦਿ ਰਸਾਇ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ॥੧॥

naanak rasanaa sabadh rasai jin har har ma(n)n vasaiaa ||1||

O Nanak, one whose mind is filled with the Name of the Lord, Har, Har - his tongue savors the Word of the Shabad. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਸਾ ਰਸਨਾ ਜਲਿ ਜਾਉ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਉ ਵਿਸਾਰਿਆ ॥

saa rasanaa jal jaau jin har kaa naau visaariaa ||

Let that tongue, which has forgotten the Name of the Lord, be burnt.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਜਪੈ ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿਆ ॥੨॥

naanak gurmukh rasanaa har japai har kai nai piaariaa ||2||

O Nanak, the tongue of the Gurmukh chants the Lord's Name, and loves the Name of the Lord. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਹਰਿ ਆਪੇ ਠਾਕੁਰੁ ਸੇਵਕੁ ਭਗਤੁ ਹਰਿ ਆਪੇ ਕਰੇ ਕਰਾਏ ॥

har aape Thaakur sevak bhagat har aape kare karaae ||

The Lord Himself is the Master, the servant and the devotee; the Lord Himself is the Cause of causes.

ਹਰਿ ਆਪੇ ਵੇਖੈ ਵਿਗਸੈ ਆਪੇ ਜਿਤੁ ਭਾਵੈ ਤਿਤੁ ਲਾਏ ॥

har aape vekhai vigasai aape jit bhaavai tit laae ||

The Lord Himself beholds, and He Himself rejoices. As He wills, so does He enjoin us.

ਹਰਿ ਇਕਨਾ ਮਾਰਗਿ ਪਾਏ ਆਪੇ ਹਰਿ ਇਕਨਾ ਉਝੜਿ ਪਾਏ ॥

har ikanaa maarag paae aape har ikanaa ujhaR paae ||

The Lord places some on the Path, and the Lord leads others into the wilderness.

ਹਰਿ ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੁ ਤਪਾਵਸੁ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਚਲਤ ਸਬਾਏ ॥

har sachaa saahib sach tapaavas kar vekhai chalat sabaae ||

The Lord is the True Master; True is His justice. He arranges and beholds all His plays.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦਿ ਕਹੈ ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਹਰਿ ਸਚੇ ਕੇ ਗੁਣ ਗਾਏ ॥੫॥

gur parasaadh kahai jan naanak har sache ke gun gaae ||5||

By Guru's Grace, servant Nanak speaks and sings the Glorious Praises of the True Lord. ||5||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਦਰਵੇਸੀ ਕੋ ਜਾਣਸੀ ਵਿਰਲਾ ਕੋ ਦਰਵੇਸੁ ॥

dharavesee ko jaanasee viralaa ko dharaves ||

How rare is the dervish, the Saintly renunciate, who understands renunciation.

ਜੇ ਘਰਿ ਘਰਿ ਹੰਢੈ ਮੰਗਦਾ ਧਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਧਿਗੁ ਵੇਸੁ ॥

je ghar ghar ha(n)ddai ma(n)gadhaa dhig jeevan dhig ves ||

Cursed is the life, and cursed are the clothes, of one who wanders around, begging from door to door.

ਜੇ ਆਸਾ ਅੰਦੇਸਾ ਤਜਿ ਰਹੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਿਖਿਆ ਨਾਉ ॥

je aasaa a(n)dhesaa taj rahai gurmukh bhikhiaa naau ||

But, if he abandons hope and anxiety, and as Gurmukh receives the Name as his charity,

ਤਿਸ ਕੇ ਚਰਨ ਪਖਾਲੀਅਹਿ ਨਾਨਕ ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੈ ਜਾਉ ॥੧॥

tis ke charan pakhaale'eeh naanak hau balihaarai jaau ||1||

then Nanak washes his feet, and is a sacrifice to him. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਨਾਨਕ ਤਰਵਰੁ ਏਕੁ ਫਲੁ ਦੁਇ ਪੰਖੇਰੂ ਆਹਿ ॥

naanak taravar ek fal dhui pa(n)kheroo aaeh ||

O Nanak, the tree has one fruit, but two birds are perched upon it.

ਆਵਤ ਜਾਤ ਨ ਦੀਸਹੀ ਨਾ ਪਰ ਪੰਖੀ ਤਾਹਿ ॥

aavat jaat na dheesahee naa par pa(n)khee taeh ||

They are not seen coming or going; these birds have no wings.

ਬਹੁ ਰੰਗੀ ਰਸ ਭੋਗਿਆ ਸਬਦਿ ਰਹੈ ਨਿਰਬਾਣੁ ॥

bahu ra(n)gee ras bhogiaa sabadh rahai nirabaan ||

One enjoys so many pleasures, while the other, through the Word of the Shabad, remains in Nirvaanaa.

ਹਰਿ ਰਸਿ ਫਲਿ ਰਾਤੇ ਨਾਨਕਾ ਕਰਮਿ ਸਚਾ ਨੀਸਾਣੁ ॥੨॥

har ras fal raate naanakaa karam sachaa neesaan ||2||

Imbued with the subtle essence of the fruit of the Lord's Name, O Nanak, the soul bears the True Insignia of God's Grace. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਧਰਤੀ ਆਪੇ ਹੈ ਰਾਹਕੁ ਆਪਿ ਜੰਮਾਇ ਪੀਸਾਵੈ ॥

aape dharatee aape hai raahak aap ja(n)mai peesaavai ||

He Himself is the field, and He Himself is the farmer. He Himself grows and grinds the corn.

ਆਪਿ ਪਕਾਵੈ ਆਪਿ ਭਾਂਡੇ ਦੇਇ ਪਰੋਸੈ ਆਪੇ ਹੀ ਬਹਿ ਖਾਵੈ ॥

aap pakaavai aap bhaa(n)dde dhei parosai aape hee beh khaavai ||

He Himself cooks it, He Himself puts the food in the dishes, and He Himself sits down to eat.