ਆਸਾ

ਧਾਵਤੁ ਥੰਮਿੑਆ ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਦਸਵਾ ਦੁਆਰੁ ਪਾਇਆ ॥

dhaavat tha(n)mi(h)aa satigur miliaai dhasavaa dhuaar paiaa ||

The outgoing, wandering soul, upon meeting the True Guru, opens the Tenth Gate.

ਤਿਥੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭੋਜਨੁ ਸਹਜ ਧੁਨਿ ਉਪਜੈ ਜਿਤੁ ਸਬਦਿ ਜਗਤੁ ਥੰਮਿੑ ਰਹਾਇਆ ॥

tithai a(n)mirat bhojan sahaj dhun upajai jit sabadh jagat tha(n)mi(h) rahaiaa ||

There, Ambrosial Nectar is food and the celestial music resounds; the world is held spell-bound by the music of the Word.

ਤਹ ਅਨੇਕ ਵਾਜੇ ਸਦਾ ਅਨਦੁ ਹੈ ਸਚੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਏ ॥

teh anek vaaje sadhaa anadh hai sache rahiaa samaae ||

The many strains of the unstruck melody resound there, as one merges in Truth.

ਇਉ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਸਤਿਗੁਰਿ ਮਿਲਿਐ ਧਾਵਤੁ ਥੰਮਿੑਆ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਸਿਆ ਆਏ ॥੪॥

eiau kahai naanak satigur miliaai dhaavat tha(n)mi(h)aa nij ghar vasiaa aae ||4||

Thus says Nanak: by meeting the True Guru, the wandering soul becomes steady, and comes to dwell in the home of its own self. ||4||

ਮਨ ਤੂੰ ਜੋਤਿ ਸਰੂਪੁ ਹੈ ਆਪਣਾ ਮੂਲੁ ਪਛਾਣੁ ॥

man too(n) jot saroop hai aapanaa mool pachhaan ||

O my mind, you are the embodiment of the Divine Light - recognize your own origin.

ਮਨ ਹਰਿ ਜੀ ਤੇਰੈ ਨਾਲਿ ਹੈ ਗੁਰਮਤੀ ਰੰਗੁ ਮਾਣੁ ॥

man har jee terai naal hai gurmatee ra(n)g maan ||

O my mind, the Dear Lord is with you; through the Guru's Teachings, enjoy His Love.

ਮੂਲੁ ਪਛਾਣਹਿ ਤਾਂ ਸਹੁ ਜਾਣਹਿ ਮਰਣ ਜੀਵਣ ਕੀ ਸੋਝੀ ਹੋਈ ॥

mool pachhaaneh taa(n) sahu jaaneh maran jeevan kee sojhee hoiee ||

Acknowledge your origin, and then you shall know your Husband Lord, and so understand death and birth.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਏਕੋ ਜਾਣਹਿ ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਨ ਹੋਈ ॥

gur parasaadhee eko jaaneh taa(n) dhoojaa bhaau na hoiee ||

By Guru's Grace, know the One; then, you shall not love any other.

ਮਨਿ ਸਾਂਤਿ ਆਈ ਵਜੀ ਵਧਾਈ ਤਾ ਹੋਆ ਪਰਵਾਣੁ ॥

man saa(n)t aaiee vajee vadhaiee taa hoaa paravaan ||

Peace comes to the mind, and gladness resounds; then, you shall be acclaimed.

ਇਉ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਮਨ ਤੂੰ ਜੋਤਿ ਸਰੂਪੁ ਹੈ ਅਪਣਾ ਮੂਲੁ ਪਛਾਣੁ ॥੫॥

eiau kahai naanak man too(n) jot saroop hai apanaa mool pachhaan ||5||

Thus says Nanak: O my mind, you are the very image of the Luminous Lord; recognize the true origin of your self. ||5||

ਮਨ ਤੂੰ ਗਾਰਬਿ ਅਟਿਆ ਗਾਰਬਿ ਲਦਿਆ ਜਾਹਿ ॥

man too(n) gaarab aTiaa gaarab ladhiaa jaeh ||

O mind, you are so full of pride; loaded with pride, you shall depart.

ਮਾਇਆ ਮੋਹਣੀ ਮੋਹਿਆ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਜੂਨੀ ਭਵਾਹਿ ॥

maiaa mohanee mohiaa fir fir joonee bhavaeh ||

The fascinating Maya has fascinated you, over and over again, and lured you into reincarnation.

ਗਾਰਬਿ ਲਾਗਾ ਜਾਹਿ ਮੁਗਧ ਮਨ ਅੰਤਿ ਗਇਆ ਪਛੁਤਾਵਹੇ ॥

gaarab laagaa jaeh mugadh man a(n)t giaa pachhutaavahe ||

Clinging to pride, you shall depart, O foolish mind, and in the end, you shall regret and repent.

ਅਹੰਕਾਰੁ ਤਿਸਨਾ ਰੋਗੁ ਲਗਾ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਵਹੇ ॥

aha(n)kaar tisanaa rog lagaa birathaa janam gavaavahe ||

You are afflicted with the diseases of ego and desire, and you are wasting your life away in vain.

ਮਨਮੁਖ ਮੁਗਧ ਚੇਤਹਿ ਨਾਹੀ ਅਗੈ ਗਇਆ ਪਛੁਤਾਵਹੇ ॥

manmukh mugadh cheteh naahee agai giaa pachhutaavahe ||

The foolish self-willed manmukh does not remember the Lord, and shall regret and repent hereafter.

ਇਉ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਮਨ ਤੂੰ ਗਾਰਬਿ ਅਟਿਆ ਗਾਰਬਿ ਲਦਿਆ ਜਾਵਹੇ ॥੬॥

eiau kahai naanak man too(n) gaarab aTiaa gaarab ladhiaa jaavahe ||6||

Thus says Nanak: O mind, you are full of pride; loaded with pride, you shall depart. ||6||

ਮਨ ਤੂੰ ਮਤ ਮਾਣੁ ਕਰਹਿ ਜਿ ਹਉ ਕਿਛੁ ਜਾਣਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਿਮਾਣਾ ਹੋਹੁ ॥

man too(n) mat maan kareh j hau kichh jaanadhaa gurmukh nimaanaa hoh ||

O mind, don't be so proud of yourself, as if you know it all; the Gurmukh is humble and modest.

ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਹਉ ਬੁਧਿ ਹੈ ਸਚਿ ਸਬਦਿ ਮਲੁ ਖੋਹੁ ॥

a(n)tar agiaan hau budh hai sach sabadh mal khoh ||

Within the intellect are ignorance and ego; through the True Word of the Shabad, this filth is washed off.

ਹੋਹੁ ਨਿਮਾਣਾ ਸਤਿਗੁਰੂ ਅਗੈ ਮਤ ਕਿਛੁ ਆਪੁ ਲਖਾਵਹੇ ॥

hoh nimaanaa satiguroo agai mat kichh aap lakhaavahe ||

So be humble, and surrender to the True Guru; do not attach your identity to your ego.

ਆਪਣੈ ਅਹੰਕਾਰਿ ਜਗਤੁ ਜਲਿਆ ਮਤ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਗਵਾਵਹੇ ॥

aapanai aha(n)kaar jagat jaliaa mat too(n) aapanaa aap gavaavahe ||

The world is consumed by ego and self-identity; see this, lest you lose your own self as well.

ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਕਰਹਿ ਕਾਰ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ ਲਾਗਿ ਰਹੁ ॥

satigur kai bhaanai kareh kaar satigur kai bhaanai laag rahu ||

Make yourself follow the Sweet Will of the True Guru; remain attached to His Sweet Will.

ਇਉ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਆਪੁ ਛਡਿ ਸੁਖ ਪਾਵਹਿ ਮਨ ਨਿਮਾਣਾ ਹੋਇ ਰਹੁ ॥੭॥

eiau kahai naanak aap chhadd sukh paaveh man nimaanaa hoi rahu ||7||

Thus says Nanak: renounce your ego and self-conceit, and obtain peace; let your mind abide in humility. ||7||

ਧੰਨੁ ਸੁ ਵੇਲਾ ਜਿਤੁ ਮੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਸੋ ਸਹੁ ਚਿਤਿ ਆਇਆ ॥

dha(n)nu su velaa jit mai satigur miliaa so sahu chit aaiaa ||

Blessed is that time, when I met the True Guru, and my Husband Lord came into my consciousness.

ਮਹਾ ਅਨੰਦੁ ਸਹਜੁ ਭਇਆ ਮਨਿ ਤਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥

mahaa ana(n)dh sahaj bhiaa man tan sukh paiaa ||

I became so very blissful, and my mind and body found such a natural peace.

ਸੋ ਸਹੁ ਚਿਤਿ ਆਇਆ ਮੰਨਿ ਵਸਾਇਆ ਅਵਗਣ ਸਭਿ ਵਿਸਾਰੇ ॥

so sahu chit aaiaa ma(n)n vasaiaa avagan sabh visaare ||

My Husband Lord came into my consciousness; I enshrined Him within my mind, and I renounced all vice.

ਜਾ ਤਿਸੁ ਭਾਣਾ ਗੁਣ ਪਰਗਟ ਹੋਏ ਸਤਿਗੁਰ ਆਪਿ ਸਵਾਰੇ ॥

jaa tis bhaanaa gun paragaT hoe satigur aap savaare ||

When it pleased Him, virtues appeared in me, and the True Guru Himself adorned me.

ਸੇ ਜਨ ਪਰਵਾਣੁ ਹੋਏ ਜਿਨੑੀ ਇਕੁ ਨਾਮੁ ਦਿੜਿਆ ਦੁਤੀਆ ਭਾਉ ਚੁਕਾਇਆ ॥

se jan paravaan hoe jin(h)ee ik naam dhiRiaa dhuteeaa bhaau chukaiaa ||

Those humble beings become acceptable, who cling to the One Name and renounce the love of duality.

ਇਉ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਧੰਨੁ ਸੁ ਵੇਲਾ ਜਿਤੁ ਮੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਸੋ ਸਹੁ ਚਿਤਿ ਆਇਆ ॥੮॥

eiau kahai naanak dha(n)nu su velaa jit mai satigur miliaa so sahu chit aaiaa ||8||

Thus says Nanak: blessed is the time when I met the True Guru, and my Husband Lord came into my consciousness. ||8||

ਇਕਿ ਜੰਤ ਭਰਮਿ ਭੁਲੇ ਤਿਨਿ ਸਹਿ ਆਪਿ ਭੁਲਾਏ ॥

eik ja(n)t bharam bhule tin seh aap bhulaae ||

Some people wander around, deluded by doubt; their Husband Lord Himself has misled them.

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਫਿਰਹਿ ਹਉਮੈ ਕਰਮ ਕਮਾਏ ॥

dhoojai bhai fireh haumai karam kamaae ||

They wander around in the love of duality, and they do their deeds in ego.

ਤਿਨਿ ਸਹਿ ਆਪਿ ਭੁਲਾਏ ਕੁਮਾਰਗਿ ਪਾਏ ਤਿਨ ਕਾ ਕਿਛੁ ਨ ਵਸਾਈ ॥

tin seh aap bhulaae kumaarag paae tin kaa kichh na vasaiee ||

Their Husband Lord Himself has misled them, and put them on the path of evil. Nothing lies in their power.

ਤਿਨ ਕੀ ਗਤਿ ਅਵਗਤਿ ਤੂੰਹੈ ਜਾਣਹਿ ਜਿਨਿ ਇਹ ਰਚਨ ਰਚਾਈ ॥

tin kee gat avagat too(n)hai jaaneh jin ieh rachan rachaiee ||

You alone know their ups and downs, You, who created the creation.

ਹੁਕਮੁ ਤੇਰਾ ਖਰਾ ਭਾਰਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਕਿਸੈ ਬੁਝਾਏ ॥

hukam teraa kharaa bhaaraa gurmukh kisai bujhaae ||

The Command of Your Will is very strict; how rare is the Gurmukh who understands.

ਇਉ ਕਹੈ ਨਾਨਕੁ ਕਿਆ ਜੰਤ ਵਿਚਾਰੇ ਜਾ ਤੁਧੁ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਏ ॥੯॥

eiau kahai naanak kiaa ja(n)t vichaare jaa tudh bharam bhulaae ||9||

Thus says Nanak: what can the poor creatures do, when You mislead them into doubt? ||9||