ਸਲੋਕ ਸਹਸਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਭਗਤ ਬਾਣੀ

ਧਿਗੁ ਤਿਨੑਾ ਦਾ ਜੀਵਿਆ ਜਿਨਾ ਵਿਡਾਣੀ ਆਸ ॥੨੧॥

dhig tin(h)aa dhaa jeeviaa jinaa viddaanee aas ||21||

Cursed are the lives of those who place their hopes in others. ||21||

ਫਰੀਦਾ ਜੇ ਮੈ ਹੋਦਾ ਵਾਰਿਆ ਮਿਤਾ ਆਇੜਿਆਂ ॥

fareedhaa je mai hodhaa vaariaa mitaa aaiRiaa(n) ||

Fareed, if I had been there when my friend came, I would have made myself a sacrifice to him.

ਹੇੜਾ ਜਲੈ ਮਜੀਠ ਜਿਉ ਉਪਰਿ ਅੰਗਾਰਾ ॥੨੨॥

heRaa jalai majeeTh jiau upar a(n)gaaraa ||22||

Now my flesh is burning red on the hot coals. ||22||

ਫਰੀਦਾ ਲੋੜੈ ਦਾਖ ਬਿਜਉਰੀਆਂ ਕਿਕਰਿ ਬੀਜੈ ਜਟੁ ॥

fareedhaa loRai dhaakh bijaureeaa(n) kikar beejai jaT ||

Fareed, the farmer plants acacia trees, and wishes for grapes.

ਹੰਢੈ ਉਂਨ ਕਤਾਇਦਾ ਪੈਧਾ ਲੋੜੈ ਪਟੁ ॥੨੩॥

ha(n)ddai u(n)n kataidhaa paidhaa loRai paT ||23||

He is spinning wool, but he wishes to wear silk. ||23||

ਫਰੀਦਾ ਗਲੀਏ ਚਿਕੜੁ ਦੂਰਿ ਘਰੁ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੇ ਨੇਹੁ ॥

fareedhaa gale'ee chikaR dhoor ghar naal piaare neh ||

Fareed, the path is muddy, and the house of my Beloved is so far away.

ਚਲਾ ਤ ਭਿਜੈ ਕੰਬਲੀ ਰਹਾਂ ਤ ਤੁਟੈ ਨੇਹੁ ॥੨੪॥

chalaa ta bhijai ka(n)balee rahaa(n) ta tuTai neh ||24||

If I go out, my blanket will get soaked, but if I remain at home, then my heart will be broken. ||24||

ਭਿਜਉ ਸਿਜਉ ਕੰਬਲੀ ਅਲਹ ਵਰਸਉ ਮੇਹੁ ॥

bhijau sijau ka(n)balee aleh varasau meh ||

My blanket is soaked, drenched with the downpour of the Lord's Rain.

ਜਾਇ ਮਿਲਾ ਤਿਨਾ ਸਜਣਾ ਤੁਟਉ ਨਾਹੀ ਨੇਹੁ ॥੨੫॥

jai milaa tinaa sajanaa tuTau naahee neh ||25||

I am going out to meet my Friend, so that my heart will not be broken. ||25||

ਫਰੀਦਾ ਮੈ ਭੋਲਾਵਾ ਪਗ ਦਾ ਮਤੁ ਮੈਲੀ ਹੋਇ ਜਾਇ ॥

fareedhaa mai bholaavaa pag dhaa mat mailee hoi jai ||

Fareed, I was worried that my turban might become dirty.

ਗਹਿਲਾ ਰੂਹੁ ਨ ਜਾਣਈ ਸਿਰੁ ਭੀ ਮਿਟੀ ਖਾਇ ॥੨੬॥

gahilaa rooh na jaaniee sir bhee miTee khai ||26||

My thoughtless self did not realize that one day, dust will consume my head as well. ||26||

ਫਰੀਦਾ ਸਕਰ ਖੰਡੁ ਨਿਵਾਤ ਗੁੜੁ ਮਾਖਿਓੁ ਮਾਂਝਾ ਦੁਧੁ ॥

fareedhaa sakar kha(n)dd nivaat guR maakhio maa(n)jhaa dhudh ||

Fareed: sugar cane, candy, sugar, molasses, honey and buffalo's milk

ਸਭੇ ਵਸਤੂ ਮਿਠੀਆਂ ਰਬ ਨ ਪੁਜਨਿ ਤੁਧੁ ॥੨੭॥

sabhe vasatoo miTheeaa(n) rab na pujan tudh ||27||

- all these things are sweet, but they are not equal to You. ||27||

ਫਰੀਦਾ ਰੋਟੀ ਮੇਰੀ ਕਾਠ ਕੀ ਲਾਵਣੁ ਮੇਰੀ ਭੁਖ ॥

fareedhaa roTee meree kaaTh kee laavan meree bhukh ||

Fareed, my bread is made of wood, and hunger is my appetizer.

ਜਿਨਾ ਖਾਧੀ ਚੋਪੜੀ ਘਣੇ ਸਹਨਿਗੇ ਦੁਖ ॥੨੮॥

jinaa khaadhee chopaRee ghane sahanige dhukh ||28||

Those who eat buttered bread, will suffer in terrible pain. ||28||

ਰੁਖੀ ਸੁਖੀ ਖਾਇ ਕੈ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਪੀਉ ॥

rukhee sukhee khai kai Tha(n)ddaa paanee peeau ||

Eat dry bread, and drink cold water.

ਫਰੀਦਾ ਦੇਖਿ ਪਰਾਈ ਚੋਪੜੀ ਨਾ ਤਰਸਾਏ ਜੀਉ ॥੨੯॥

fareedhaa dhekh paraiee chopaRee naa tarasaae jeeau ||29||

Fareed, if you see someone else's buttered bread, do not envy him for it. ||29||

ਅਜੁ ਨ ਸੁਤੀ ਕੰਤ ਸਿਉ ਅੰਗੁ ਮੁੜੇ ਮੁੜਿ ਜਾਇ ॥

aj na sutee ka(n)t siau a(n)g muRe muR jai ||

This night, I did not sleep with my Husband Lord, and now my body is suffering in pain.

ਜਾਇ ਪੁਛਹੁ ਡੋਹਾਗਣੀ ਤੁਮ ਕਿਉ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਇ ॥੩੦॥

jai puchhahu ddohaaganee tum kiau rain vihai ||30||

Go and ask the deserted bride, how she passes her night. ||30||

ਸਾਹੁਰੈ ਢੋਈ ਨਾ ਲਹੈ ਪੇਈਐ ਨਾਹੀ ਥਾਉ ॥

saahurai ddoiee naa lahai peieeaai naahee thaau ||

She finds no place of rest in her father-in-law's home, and no place in her parents' home either.

ਪਿਰੁ ਵਾਤੜੀ ਨ ਪੁਛਈ ਧਨ ਸੋਹਾਗਣਿ ਨਾਉ ॥੩੧॥

pir vaataRee na puchhiee dhan sohaagan naau ||31||

Her Husband Lord does not care for her; what sort of a blessed, happy soul-bride is she? ||31||

ਸਾਹੁਰੈ ਪੇਈਐ ਕੰਤ ਕੀ ਕੰਤੁ ਅਗੰਮੁ ਅਥਾਹੁ ॥

saahurai peieeaai ka(n)t kee ka(n)t aga(n)m athaahu ||

In her father-in-law's home hereafter, and in her parents' home in this world, she belongs to her Husband Lord. Her Husband is Inaccessible and Unfathomable.

ਨਾਨਕ ਸੋ ਸੋਹਾਗਣੀ ਜੁ ਭਾਵੈ ਬੇਪਰਵਾਹ ॥੩੨॥

naanak so sohaaganee ju bhaavai beparavaeh ||32||

O Nanak, she is the happy soul-bride, who is pleasing to her Carefree Lord. ||32||

ਨਾਤੀ ਧੋਤੀ ਸੰਬਹੀ ਸੁਤੀ ਆਇ ਨਚਿੰਦੁ ॥

naatee dhotee sa(n)bahee sutee aai nachi(n)dh ||

Bathing, washing and decorating herself, she comes and sleeps without anxiety.

ਫਰੀਦਾ ਰਹੀ ਸੁ ਬੇੜੀ ਹਿੰਙੁ ਦੀ ਗਈ ਕਥੂਰੀ ਗੰਧੁ ॥੩੩॥

fareedhaa rahee su beRee hi(n)n(g) dhee giee kathooree ga(n)dh ||33||

Fareed, she still smells like asafoetida; the fragrance of musk is gone. ||33||

ਜੋਬਨ ਜਾਂਦੇ ਨਾ ਡਰਾਂ ਜੇ ਸਹ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਜਾਇ ॥

joban jaa(n)dhe naa ddaraa(n) je seh preet na jai ||

I am not afraid of losing my youth, as long as I do not lose the Love of my Husband Lord.

ਫਰੀਦਾ ਕਿਤਂੀ ਜੋਬਨ ਪ੍ਰੀਤਿ ਬਿਨੁ ਸੁਕਿ ਗਏ ਕੁਮਲਾਇ ॥੩੪॥

fareedhaa kita(n)ee joban preet bin suk ge kumalai ||34||

Fareed, so many youths, without His Love, have dried up and withered away. ||34||

ਫਰੀਦਾ ਚਿੰਤ ਖਟੋਲਾ ਵਾਣੁ ਦੁਖੁ ਬਿਰਹਿ ਵਿਛਾਵਣ ਲੇਫੁ ॥

fareedhaa chi(n)t khaTolaa vaan dhukh bireh vichhaavan lef ||

Fareed, anxiety is my bed, pain is my mattress, and the pain of separation is my blanket and quilt.

ਏਹੁ ਹਮਾਰਾ ਜੀਵਣਾ ਤੂ ਸਾਹਿਬ ਸਚੇ ਵੇਖੁ ॥੩੫॥

eh hamaaraa jeevanaa too saahib sache vekh ||35||

Behold, this is my life, O my True Lord and Master. ||35||

ਬਿਰਹਾ ਬਿਰਹਾ ਆਖੀਐ ਬਿਰਹਾ ਤੂ ਸੁਲਤਾਨੁ ॥

birahaa birahaa aakheeaai birahaa too sulataan ||

Many talk of the pain and suffering of separation; O pain, you are the ruler of all.

ਫਰੀਦਾ ਜਿਤੁ ਤਨਿ ਬਿਰਹੁ ਨ ਊਪਜੈ ਸੋ ਤਨੁ ਜਾਣੁ ਮਸਾਨੁ ॥੩੬॥

fareedhaa jit tan birahu na uoopajai so tan jaan masaan ||36||

Fareed, that body, within which love of the Lord does not well up - look upon that body as a cremation ground. ||36||

ਫਰੀਦਾ ਏ ਵਿਸੁ ਗੰਦਲਾ ਧਰੀਆਂ ਖੰਡੁ ਲਿਵਾੜਿ ॥

fareedhaa e vis ga(n)dhalaa dhareeaa(n) kha(n)dd livaaR ||

Fareed, these are poisonous sprouts coated with sugar.

ਇਕਿ ਰਾਹੇਦੇ ਰਹਿ ਗਏ ਇਕਿ ਰਾਧੀ ਗਏ ਉਜਾੜਿ ॥੩੭॥

eik raahedhe reh ge ik raadhee ge ujaaR ||37||

Some die planting them, and some are ruined, harvesting and enjoying them. ||37||

ਫਰੀਦਾ ਚਾਰਿ ਗਵਾਇਆ ਹੰਢਿ ਕੈ ਚਾਰਿ ਗਵਾਇਆ ਸੰਮਿ ॥

fareedhaa chaar gavaiaa ha(n)dd kai chaar gavaiaa sa(n)m ||

Fareed, the hours of the day are lost wandering around, and the hours of the night are lost in sleep.

ਲੇਖਾ ਰਬੁ ਮੰਗੇਸੀਆ ਤੂ ਆਂਹੋ ਕੇਰ੍ਹੇ ਕੰਮਿ ॥੩੮॥

lekhaa rab ma(n)geseeaa too aa(n)ho kerhe ka(n)m ||38||

God will call for your account, and ask you why you came into this world. ||38||

ਫਰੀਦਾ ਦਰਿ ਦਰਵਾਜੈ ਜਾਇ ਕੈ ਕਿਉ ਡਿਠੋ ਘੜੀਆਲੁ ॥

fareedhaa dhar dharavaajai jai kai kiau ddiTho ghaReeaal ||

Fareed, you have gone to the Lord's Door. Have you seen the gong there?

ਏਹੁ ਨਿਦੋਸਾਂ ਮਾਰੀਐ ਹਮ ਦੋਸਾਂ ਦਾ ਕਿਆ ਹਾਲੁ ॥੩੯॥

eh nidhosaa(n) maareeaai ham dhosaa(n) dhaa kiaa haal ||39||

This blameless object is being beaten - imagine what is in store for us sinners! ||39||

ਘੜੀਏ ਘੜੀਏ ਮਾਰੀਐ ਪਹਰੀ ਲਹੈ ਸਜਾਇ ॥

ghaRe'e ghaRe'e maareeaai paharee lahai sajai ||

Each and every hour, it is beaten; it is punished every day.

ਸੋ ਹੇੜਾ ਘੜੀਆਲ ਜਿਉ ਡੁਖੀ ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਇ ॥੪੦॥

so heRaa ghaReeaal jiau ddukhee rain vihai ||40||

This beautiful body is like the gong; it passes the night in pain. ||40||