ਮਲਾਰ

ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਤਿ ਸਿਉ ਲੇਖਾ ਨਿਬੜੈ ਬਖਸੇ ਸਿਫਤਿ ਭੰਡਾਰ ॥

gurmukh pat siau lekhaa nibaRai bakhase sifat bha(n)ddaar ||

The Gurmukh's account is settled with honor; the Lord blesses him with the treasure of His Praise.

ਓਥੈ ਹਥੁ ਨ ਅਪੜੈ ਕੂਕ ਨ ਸੁਣੀਐ ਪੁਕਾਰ ॥

othai hath na apaRai kook na suneeaai pukaar ||

No one's hands can reach there; no one will hear anyone's cries.

ਓਥੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਬੇਲੀ ਹੋਵੈ ਕਢਿ ਲਏ ਅੰਤੀ ਵਾਰ ॥

othai satigur belee hovai kadd le a(n)tee vaar ||

The True Guru will be your best friend there; at the very last instant, He will save you.

ਏਨਾ ਜੰਤਾ ਨੋ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਨਹੀ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਿਰਿ ਕਰਤਾਰ ॥੬॥

enaa ja(n)taa no hor sevaa nahee satigur sir karataar ||6||

These beings should serve no other than the True Guru or the Creator Lord above the heads of all. ||6||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਬਾਬੀਹਾ ਜਿਸ ਨੋ ਤੂ ਪੂਕਾਰਦਾ ਤਿਸ ਨੋ ਲੋਚੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥

baabeehaa jis no too pookaaradhaa tis no lochai sabh koi ||

O rainbird, the One unto whom you call - everyone longs for that Lord.

ਅਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਿ ਕੈ ਵਸਸੀ ਵਣੁ ਤ੍ਰਿਣੁ ਹਰਿਆ ਹੋਇ ॥

apanee kirapaa kar kai vasasee van tiran hariaa hoi ||

When He grants His Grace, it rains, and the forests and fields blossom forth in their greenery.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਪਾਈਐ ਵਿਰਲਾ ਬੂਝੈ ਕੋਇ ॥

gur parasaadhee paieeaai viralaa boojhai koi ||

By Guru's Grace, He is found; only a rare few understand this.

ਬਹਦਿਆ ਉਠਦਿਆ ਨਿਤ ਧਿਆਈਐ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥

bahadhiaa uThadhiaa nit dhiaaieeaai sadhaa sadhaa sukh hoi ||

Sitting down and standing up, meditate continually on Him, and be at peace forever and ever.

ਨਾਨਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਸਦ ਹੀ ਵਰਸਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੇਵੈ ਹਰਿ ਸੋਇ ॥੧॥

naanak a(n)mrit sadh hee varasadhaa gurmukh dhevai har soi ||1||

O Nanak, the Ambrosial Nectar rains down forever; the Lord gives it to the Gurmukh. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਕਲਮਲਿ ਹੋਈ ਮੇਦਨੀ ਅਰਦਾਸਿ ਕਰੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

kalamal hoiee medhanee aradhaas kare liv lai ||

When the people of the world are suffering in pain, they call upon the Lord in loving prayer.

ਸਚੈ ਸੁਣਿਆ ਕੰਨੁ ਦੇ ਧੀਰਕ ਦੇਵੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥

sachai suniaa ka(n)n dhe dheerak dhevai sahaj subhai ||

The True Lord naturally listens and hears and gives comfort.

ਇੰਦ੍ਰੈ ਨੋ ਫੁਰਮਾਇਆ ਵੁਠਾ ਛਹਬਰ ਲਾਇ ॥

ei(n)dhrai no furamaiaa vuThaa chhahabar lai ||

He commands the god of rain, and the rain pours down in torrents.

ਅਨੁ ਧਨੁ ਉਪਜੈ ਬਹੁ ਘਣਾ ਕੀਮਤਿ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਇ ॥

an dhan upajai bahu ghanaa keemat kahan na jai ||

Corn and wealth are produced in great abundance and prosperity; their value cannot be estimated.

ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਸਲਾਹਿ ਤੂ ਸਭਨਾ ਜੀਆ ਦੇਦਾ ਰਿਜਕੁ ਸੰਬਾਹਿ ॥

naanak naam salaeh too sabhanaa jeeaa dhedhaa rijak sa(n)baeh ||

O Nanak, praise the Naam, the Name of the Lord; He reaches out and gives sustenance to all beings.

ਜਿਤੁ ਖਾਧੈ ਸੁਖੁ ਊਪਜੈ ਫਿਰਿ ਦੂਖੁ ਨ ਲਾਗੈ ਆਇ ॥੨॥

jit khaadhai sukh uoopajai fir dhookh na laagai aai ||2||

Eating this, peace is produced, and the mortal never again suffers in pain. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਹਰਿ ਜੀਉ ਸਚਾ ਸਚੁ ਤੂ ਸਚੇ ਲੈਹਿ ਮਿਲਾਇ ॥

har jeeau sachaa sach too sache laih milai ||

O Dear Lord, You are the Truest of the True. You blend those who are truthful into Your Own Being.

ਦੂਜੈ ਦੂਜੀ ਤਰਫ ਹੈ ਕੂੜਿ ਮਿਲੈ ਨ ਮਿਲਿਆ ਜਾਇ ॥

dhoojai dhoojee taraf hai kooR milai na miliaa jai ||

Those caught in duality are on the side of duality; entrenched in falsehood, they cannot merge into the Lord.

ਆਪੇ ਜੋੜਿ ਵਿਛੋੜਿਐ ਆਪੇ ਕੁਦਰਤਿ ਦੇਇ ਦਿਖਾਇ ॥

aape joR vichhoRiaai aape kudharat dhei dhikhai ||

You Yourself unite, and You Yourself separate; You display Your Creative Omnipotence.

ਮੋਹੁ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਹੈ ਪੂਰਬਿ ਲਿਖਿਆ ਕਮਾਇ ॥

moh sog vijog hai poorab likhiaa kamai ||

Attachment brings the sorrow of separation; the mortal acts in accordance with pre-ordained destiny.

ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਨ ਕਉ ਜੋ ਹਰਿ ਚਰਣੀ ਰਹੈ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

hau balihaaree tin kau jo har charanee rahai liv lai ||

I am a sacrifice to those who remain lovingly attached to the Lord's Feet.

ਜਿਉ ਜਲ ਮਹਿ ਕਮਲੁ ਅਲਿਪਤੁ ਹੈ ਐਸੀ ਬਣਤ ਬਣਾਇ ॥

jiau jal meh kamal alipat hai aaisee banat banai ||

They are like the lotus which remains detached, floating upon the water.

ਸੇ ਸੁਖੀਏ ਸਦਾ ਸੋਹਣੇ ਜਿਨੑ ਵਿਚਹੁ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ॥

se sukhe'ee sadhaa sohane jin(h) vichahu aap gavai ||

They are peaceful and beautiful forever; they eradicate self-conceit from within.

ਤਿਨੑ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਕਦੇ ਨਹੀ ਜੋ ਹਰਿ ਕੈ ਅੰਕਿ ਸਮਾਇ ॥੭॥

tin(h) sog vijog kadhe nahee jo har kai a(n)k samai ||7||

They never suffer sorrow or separation; they are merged in the Being of the Lord. ||7||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਨਾਨਕ ਸੋ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿਸੁ ਵਸਿ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੋਇ ॥

naanak so saalaaheeaai jis vas sabh kichh hoi ||

O Nanak, praise the Lord; everything is in His power.

ਤਿਸੈ ਸਰੇਵਿਹੁ ਪ੍ਰਾਣੀਹੋ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥

tisai sarevih praaneeho tis bin avar na koi ||

Serve Him, O mortal beings; there is none other than Him.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਤਾਂ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥

gurmukh har prabh man vasai taa(n) sadhaa sadhaa sukh hoi ||

The Lord God abides within the mind of the Gurmukh, and then he is at peace, forever and ever.

ਸਹਸਾ ਮੂਲਿ ਨ ਹੋਵਈ ਸਭ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥

sahasaa mool na hoviee sabh chi(n)taa vichahu jai ||

He is never cynical; all anxiety has been taken out from within him.

ਜੋ ਕਿਛੁ ਹੋਇ ਸੁ ਸਹਜੇ ਹੋਇ ਕਹਣਾ ਕਿਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥

jo kichh hoi su sahaje hoi kahanaa kichhoo na jai ||

Whatever happens, happens naturally; no one has any say about it.

ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਤਾਂ ਮਨਿ ਚਿੰਦਿਆ ਫਲੁ ਪਾਇ ॥

sachaa saahib man vasai taa(n) man chi(n)dhiaa fal pai ||

When the True Lord abides in the mind, then the mind's desires are fulfilled.

ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਕਾ ਆਖਿਆ ਆਪਿ ਸੁਣੇ ਜਿ ਲਇਅਨੁ ਪੰਨੈ ਪਾਇ ॥੧॥

naanak tin kaa aakhiaa aap sune j lian pa(n)nai pai ||1||

O Nanak, He Himself hears the words of those, whose accounts are in His Hands. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਸਦਾ ਵਰਸਦਾ ਬੂਝਨਿ ਬੂਝਣਹਾਰ ॥

a(n)mrit sadhaa varasadhaa boojhan boojhanahaar ||

The Ambrosial Nectar rains down continually; realize this through realization.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਿਨੑੀ ਬੁਝਿਆ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਰਖਿਆ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥

gurmukh jin(h)ee bujhiaa har a(n)mrit rakhiaa ur dhaar ||

Those who, as Gurmukh, realize this, keep the Lord's Ambrosial Nectar enshrined within their hearts.

ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਵਹਿ ਸਦਾ ਰੰਗਿ ਰਾਤੇ ਹਉਮੈ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਮਾਰਿ ॥

har a(n)mrit peeveh sadhaa ra(n)g raate haumai tirasanaa maar ||

They drink in the Lord's Ambrosial Nectar, and remain forever imbued with the Lord; they conquer egotism and thirsty desires.

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਹੈ ਵਰਸੈ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥

a(n)mrit har kaa naam hai varasai kirapaa dhaar ||

The Name of the Lord is Ambrosial Nectar; the Lord showers His Grace, and it rains down.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਦਰੀ ਆਇਆ ਹਰਿ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਮੁਰਾਰਿ ॥੨॥

naanak gurmukh nadharee aaiaa har aatam raam muraar ||2||

O Nanak, the Gurmukh comes to behold the Lord, the Supreme Soul. ||2||