ਅਨੰਦੁ ਸਾਹਿਬ

ਆਤਮੁ ਜਿਤਾ ਗੁਰਮਤੀ ਆਗੰਜਤ ਪਾਗਾ ॥

aatam jitaa gurmatee aaga(n)jat paagaa ||

He conquers his soul, following the Guru's Teachings, and attains the Imperishable Lord.

ਜਿਸਹਿ ਧਿਆਇਆ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਸੋ ਕਲਿ ਮਹਿ ਤਾਗਾ ॥

jiseh dhiaaiaa paarabraham so kal meh taagaa ||

He alone keeps up in this Dark Age of Kali Yuga, who meditates on the Supreme Lord God.

ਸਾਧੂ ਸੰਗਤਿ ਨਿਰਮਲਾ ਅਠਸਠਿ ਮਜਨਾਗਾ ॥

saadhoo sa(n)gat niramalaa aThasaTh majanaagaa ||

In the Saadh Sangat, the Company of the Holy, he is immaculate, as if he has bathed at the sixty-eight sacred shrines of pilgrimage.

ਜਿਸੁ ਪ੍ਰਭੁ ਮਿਲਿਆ ਆਪਣਾ ਸੋ ਪੁਰਖੁ ਸਭਾਗਾ ॥

jis prabh miliaa aapanaa so purakh sabhaagaa ||

He alone is a man of good fortune, who has met with God.

ਨਾਨਕ ਤਿਸੁ ਬਲਿਹਾਰਣੈ ਜਿਸੁ ਏਵਡ ਭਾਗਾ ॥੧੭॥

naanak tis balihaaranai jis evadd bhaagaa ||17||

Nanak is a sacrifice to such a one, whose destiny is so great! ||17||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥

salok mahalaa panjavaa ||

Shalok, Fifth Mehla:

ਜਾਂ ਪਿਰੁ ਅੰਦਰਿ ਤਾਂ ਧਨ ਬਾਹਰਿ ॥

jaa(n) pir a(n)dhar taa(n) dhan baahar ||

When the Husband Lord is within the heart, then Maya, the bride, goes outside.

ਜਾਂ ਪਿਰੁ ਬਾਹਰਿ ਤਾਂ ਧਨ ਮਾਹਰਿ ॥

jaa(n) pir baahar taa(n) dhan maahar ||

When one's Husband Lord is outside of oneself, then Maya, the bride, is supreme.

ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਬਹੁ ਫੇਰੁ ਫਿਰਾਹਰਿ ॥

bin naavai bahu fer firaahar ||

Without the Name, one wanders all around.

ਸਤਿਗੁਰਿ ਸੰਗਿ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਹਰਿ ॥

satigur sa(n)g dhikhaiaa jaahar ||

The True Guru shows us that the Lord is with us.

ਜਨ ਨਾਨਕ ਸਚੇ ਸਚਿ ਸਮਾਹਰਿ ॥੧॥

jan naanak sache sach samaahar ||1||

Servant Nanak merges in the Truest of the True. ||1||

ਮਃ ੫ ॥

mahalaa panjavaa ||

Fifth Mehla:

ਆਹਰ ਸਭਿ ਕਰਦਾ ਫਿਰੈ ਆਹਰੁ ਇਕੁ ਨ ਹੋਇ ॥

aahar sabh karadhaa firai aahar ik na hoi ||

Making all sorts of efforts, they wander around; but they do not make even one effort.

ਨਾਨਕ ਜਿਤੁ ਆਹਰਿ ਜਗੁ ਉਧਰੈ ਵਿਰਲਾ ਬੂਝੈ ਕੋਇ ॥੨॥

naanak jit aahar jag udharai viralaa boojhai koi ||2||

O Nanak, how rare are those who understand the effort which saves the world. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਵਡੀ ਹੂ ਵਡਾ ਅਪਾਰੁ ਤੇਰਾ ਮਰਤਬਾ ॥

vaddee hoo vaddaa apaar teraa maratabaa ||

The greatest of the great, infinite is Your dignity.

ਰੰਗ ਪਰੰਗ ਅਨੇਕ ਨ ਜਾਪਨਿੑ ਕਰਤਬਾ ॥

ra(n)g para(n)g anek na jaapani(h) karatabaa ||

Your colors and hues are so numerous; no one can know Your actions.

ਜੀਆ ਅੰਦਰਿ ਜੀਉ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਜਾਣਲਾ ॥

jeeaa a(n)dhar jeeau sabh kichh jaanalaa ||

You are the Soul within all souls; You alone know everything.

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤੇਰੈ ਵਸਿ ਤੇਰਾ ਘਰੁ ਭਲਾ ॥

sabh kichh terai vas teraa ghar bhalaa ||

Everything is under Your control; Your home is beautiful.

ਤੇਰੈ ਘਰਿ ਆਨੰਦੁ ਵਧਾਈ ਤੁਧੁ ਘਰਿ ॥

terai ghar aana(n)dh vadhaiee tudh ghar ||

Your home is filled with bliss, which resonates and resounds throughout Your home.

ਮਾਣੁ ਮਹਤਾ ਤੇਜੁ ਆਪਣਾ ਆਪਿ ਜਰਿ ॥

maan mahataa tej aapanaa aap jar ||

Your honor, majesty and glory are Yours alone.

ਸਰਬ ਕਲਾ ਭਰਪੂਰੁ ਦਿਸੈ ਜਤ ਕਤਾ ॥

sarab kalaa bharapoor dhisai jat kataa ||

You are overflowing with all powers; wherever we look, there You are.

ਨਾਨਕ ਦਾਸਨਿ ਦਾਸੁ ਤੁਧੁ ਆਗੈ ਬਿਨਵਤਾ ॥੧੮॥

naanak dhaasan dhaas tudh aagai binavataa ||18||

Nanak, the slave of Your slaves, prays to You alone. ||18||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥

salok mahalaa panjavaa ||

Shalok, Fifth Mehla:

ਛਤੜੇ ਬਾਜਾਰ ਸੋਹਨਿ ਵਿਚਿ ਵਪਾਰੀਏ ॥

chhataRe baajaar sohan vich vapaare'e ||

Your streets are covered with canopies; under them, the traders look beautiful.

ਵਖਰੁ ਹਿਕੁ ਅਪਾਰੁ ਨਾਨਕ ਖਟੇ ਸੋ ਧਣੀ ॥੧॥

vakhar hik apaar naanak khaTe so dhanee ||1||

O Nanak, he alone is truly a banker, who buys the infinite commodity. ||1||

ਮਹਲਾ ੫ ॥

mahalaa panjavaa ||

Fifth Mehla:

ਕਬੀਰਾ ਹਮਰਾ ਕੋ ਨਹੀ ਹਮ ਕਿਸ ਹੂ ਕੇ ਨਾਹਿ ॥

kabeeraa hamaraa ko nahee ham kis hoo ke naeh ||

Kabeer, no one is mine, and I belong to no one.

ਜਿਨਿ ਇਹੁ ਰਚਨੁ ਰਚਾਇਆ ਤਿਸ ਹੀ ਮਾਹਿ ਸਮਾਹਿ ॥੨॥

jin ih rachan rachaiaa tis hee maeh samaeh ||2||

I am absorbed in the One, who created this creation. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਸਫਲਿਉ ਬਿਰਖੁ ਸੁਹਾਵੜਾ ਹਰਿ ਸਫਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ॥

safaliau birakh suhaavaRaa har safal a(n)mritaa ||

The Lord is the most beautiful fruit tree, bearing fruits of Ambrosial Nectar.

ਮਨੁ ਲੋਚੈ ਉਨੑ ਮਿਲਣ ਕਉ ਕਿਉ ਵੰਞੈ ਘਿਤਾ ॥

man lochai un(h) milan kau kiau va(n)n(j)ai ghitaa ||

My mind longs to meet Him; how can I ever find Him?

ਵਰਨਾ ਚਿਹਨਾ ਬਾਹਰਾ ਓਹੁ ਅਗਮੁ ਅਜਿਤਾ ॥

varanaa chihanaa baaharaa oh agam ajitaa ||

He has no color or form; He is inaccessible and unconquerable.

ਓਹੁ ਪਿਆਰਾ ਜੀਅ ਕਾ ਜੋ ਖੋਲੑੈ ਭਿਤਾ ॥

oh piaaraa jeea kaa jo khol(h)ai bhitaa ||

I love Him with all my soul; He opens the door for me.

ਸੇਵਾ ਕਰੀ ਤੁਸਾੜੀਆ ਮੈ ਦਸਿਹੁ ਮਿਤਾ ॥

sevaa karee tusaaReeaa mai dhasih mitaa ||

I shall serve you forever, if you tell me of my Friend.

ਕੁਰਬਾਣੀ ਵੰਞਾ ਵਾਰਣੈ ਬਲੇ ਬਲਿ ਕਿਤਾ ॥

kurabaanee va(n)n(j)aa vaaranai bale bal kitaa ||

I am a sacrifice, a dedicated, devoted sacrifice to Him.

ਦਸਨਿ ਸੰਤ ਪਿਆਰਿਆ ਸੁਣਹੁ ਲਾਇ ਚਿਤਾ ॥

dhasan sa(n)t piaariaa sunahu lai chitaa ||

The Beloved Saints tell us, to listen with our consciousness.

ਜਿਸੁ ਲਿਖਿਆ ਨਾਨਕ ਦਾਸ ਤਿਸੁ ਨਾਉ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦਿਤਾ ॥੧੯॥

jis likhiaa naanak dhaas tis naau a(n)mrit satigur dhitaa ||19||

One who has such pre-ordained destiny, O slave Nanak, is blessed with the Ambrosial Name by the True Guru. ||19||

ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੫ ॥

salok mahalaa panjavaa ||

Shalok, Fifth Mehla:

ਕਬੀਰ ਧਰਤੀ ਸਾਧ ਕੀ ਤਸਕਰ ਬੈਸਹਿ ਗਾਹਿ ॥

kabeer dharatee saadh kee tasakar baiseh gaeh ||

Kabeer, the earth belongs to the Holy, but the thieves have come and now sit among them.

ਧਰਤੀ ਭਾਰਿ ਨ ਬਿਆਪਈ ਉਨ ਕਉ ਲਾਹੂ ਲਾਹਿ ॥੧॥

dharatee bhaar na biaapiee un kau laahoo laeh ||1||

The earth does not feel their weight; even they profit. ||1||

ਮਹਲਾ ੫ ॥

mahalaa panjavaa ||

Fifth Mehla:

ਕਬੀਰ ਚਾਵਲ ਕਾਰਣੇ ਤੁਖ ਕਉ ਮੁਹਲੀ ਲਾਇ ॥

kabeer chaaval kaarane tukh kau muhalee lai ||

Kabeer, for the sake of the rice, the husks are beaten and threshed.

ਸੰਗਿ ਕੁਸੰਗੀ ਬੈਸਤੇ ਤਬ ਪੂਛੇ ਧਰਮ ਰਾਇ ॥੨॥

sa(n)g kusa(n)gee baisate tab poochhe dharam rai ||2||

When one sits in the company of evil people, then he will be called to account by the Righteous Judge of Dharma. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਆਪੇ ਹੀ ਵਡ ਪਰਵਾਰੁ ਆਪਿ ਇਕਾਤੀਆ ॥

aape hee vadd paravaar aap ikaateeaa ||

He Himself has the greatest family; He Himself is all alone.

ਆਪਣੀ ਕੀਮਤਿ ਆਪਿ ਆਪੇ ਹੀ ਜਾਤੀਆ ॥

aapanee keemat aap aape hee jaateeaa ||

He alone knows His own worth.

ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਆਪਿ ਉਪੰਨਿਆ ॥

sabh kichh aape aap aap upa(n)niaa ||

He Himself, by Himself, created everything.

ਆਪਣਾ ਕੀਤਾ ਆਪਿ ਆਪਿ ਵਰੰਨਿਆ ॥

aapanaa keetaa aap aap vara(n)niaa ||

Only He Himself can describe His own creation.

ਧੰਨੁ ਸੁ ਤੇਰਾ ਥਾਨੁ ਜਿਥੈ ਤੂ ਵੁਠਾ ॥

dha(n)nu su teraa thaan jithai too vuThaa ||

Blessed is Your place, where You dwell, Lord.