ਅਨੰਦੁ ਸਾਹਿਬ

ਜਿਉ ਬੈਸੰਤਰਿ ਧਾਤੁ ਸੁਧੁ ਹੋਇ ਤਿਉ ਹਰਿ ਕਾ ਭਉ ਦੁਰਮਤਿ ਮੈਲੁ ਗਵਾਇ ॥

jiau baisa(n)tar dhaat sudh hoi tiau har kaa bhau dhuramat mail gavai ||

As fire purifies metal, so does the Fear of the Lord eradicate the filth of evil-mindedness.

ਨਾਨਕ ਤੇ ਜਨ ਸੋਹਣੇ ਜੋ ਰਤੇ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਲਾਇ ॥੧॥

naanak te jan sohane jo rate har ra(n)g lai ||1||

O Nanak, beautiful are those humble beings, who are imbued with the Lord's Love. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਰਾਮਕਲੀ ਰਾਮੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਤਾ ਬਨਿਆ ਸੀਗਾਰੁ ॥

raamakalee raam man vasiaa taa baniaa seegaar ||

In Raamkalee, I have enshrined the Lord in my mind; thus I have been embellished.

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਕਮਲੁ ਬਿਗਸਿਆ ਤਾ ਸਉਪਿਆ ਭਗਤਿ ਭੰਡਾਰੁ ॥

gur kai sabadh kamal bigasiaa taa saupiaa bhagat bha(n)ddaar ||

Through the Word of the Guru's Shabad, my heart-lotus has blossomed forth; the Lord blessed me with the treasure of devotional worship.

ਭਰਮੁ ਗਇਆ ਤਾ ਜਾਗਿਆ ਚੂਕਾ ਅਗਿਆਨ ਅੰਧਾਰੁ ॥

bharam giaa taa jaagiaa chookaa agiaan a(n)dhaar ||

My doubt was dispelled, and I woke up; the darkness of ignorance was dispelled.

ਤਿਸ ਨੋ ਰੂਪੁ ਅਤਿ ਅਗਲਾ ਜਿਸੁ ਹਰਿ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥

tis no roop at agalaa jis har naal piaar ||

She who is in love with her Lord, is the most infinitely beautiful.

ਸਦਾ ਰਵੈ ਪਿਰੁ ਆਪਣਾ ਸੋਭਾਵੰਤੀ ਨਾਰਿ ॥

sadhaa ravai pir aapanaa sobhaava(n)tee naar ||

Such a beautiful, happy soul-bride enjoys her Husband Lord forever.

ਮਨਮੁਖਿ ਸੀਗਾਰੁ ਨ ਜਾਣਨੀ ਜਾਸਨਿ ਜਨਮੁ ਸਭੁ ਹਾਰਿ ॥

manmukh seegaar na jaananee jaasan janam sabh haar ||

The self-willed manmukhs do not know how to decorate themselves; wasting their whole lives, they depart.

ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਸੀਗਾਰੁ ਕਰਹਿ ਨਿਤ ਜੰਮਹਿ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥

bin har bhagatee seegaar kareh nit ja(n)meh hoi khuaar ||

Those who decorate themselves without devotional worship to the Lord, are continually reincarnated to suffer.

ਸੈਸਾਰੈ ਵਿਚਿ ਸੋਭ ਨ ਪਾਇਨੀ ਅਗੈ ਜਿ ਕਰੇ ਸੁ ਜਾਣੈ ਕਰਤਾਰੁ ॥

saisaarai vich sobh na painee agai j kare su jaanai karataar ||

They do not obtain respect in this world; the Creator Lord alone knows what will happen to them in the world hereafter.

ਨਾਨਕ ਸਚਾ ਏਕੁ ਹੈ ਦੁਹੁ ਵਿਚਿ ਹੈ ਸੰਸਾਰੁ ॥

naanak sachaa ek hai dhuh vich hai sa(n)saar ||

O Nanak, the True Lord is the One and only; duality exists only in the world.

ਚੰਗੈ ਮੰਦੈ ਆਪਿ ਲਾਇਅਨੁ ਸੋ ਕਰਨਿ ਜਿ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ਕਰਤਾਰੁ ॥੨॥

cha(n)gai ma(n)dhai aap laian so karan j aap karaae karataar ||2||

He Himself enjoins them to good and bad; they do only that which the Creator Lord causes them to do. ||2||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ ਸਾਂਤਿ ਨ ਆਵਈ ਦੂਜੀ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥

bin satigur seve saa(n)t na aaviee dhoojee naahee jai ||

Without serving the True Guru, tranquility is not obtained. It cannot be found anywhere else.

ਜੇ ਬਹੁਤੇਰਾ ਲੋਚੀਐ ਵਿਣੁ ਕਰਮਾ ਪਾਇਆ ਨ ਜਾਇ ॥

je bahuteraa locheeaai vin karamaa paiaa na jai ||

No matter how much one may long for it, without the karma of good actions, it cannot be found.

ਅੰਤਰਿ ਲੋਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ਹੈ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਆਇ ॥

a(n)tar lobh vikaar hai dhoojai bhai khuaai ||

Those whose inner beings are filled with greed and corruption, are ruined through the love of duality.

ਤਿਨ ਜੰਮਣੁ ਮਰਣੁ ਨ ਚੁਕਈ ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਦੁਖੁ ਪਾਇ ॥

tin ja(n)man maran na chukiee haumai vich dhukh pai ||

The cycle of birth and death is not ended, and filled with egotism, they suffer in pain.

ਜਿਨੀ ਸਤਿਗੁਰ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ਸੋ ਖਾਲੀ ਕੋਈ ਨਾਹਿ ॥

jinee satigur siau chit laiaa so khaalee koiee naeh ||

Those who focus their consciousness on the True Guru, do not remain unfulfilled.

ਤਿਨ ਜਮ ਕੀ ਤਲਬ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾ ਓਇ ਦੁਖ ਸਹਾਹਿ ॥

tin jam kee talab na hoviee naa oi dhukh sahaeh ||

They are not summoned by the Messenger of Death, and they do not suffer in pain.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਬਰੇ ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਹਿ ॥੩॥

naanak gurmukh ubare sachai sabadh samaeh ||3||

O Nanak, the Gurmukh is saved, merging in the True Word of the Shabad. ||3||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਆਪਿ ਅਲਿਪਤੁ ਸਦਾ ਰਹੈ ਹੋਰਿ ਧੰਧੈ ਸਭਿ ਧਾਵਹਿ ॥

aap alipat sadhaa rahai hor dha(n)dhai sabh dhaaveh ||

He Himself remains unattached forever; all others run after worldly affairs.

ਆਪਿ ਨਿਹਚਲੁ ਅਚਲੁ ਹੈ ਹੋਰਿ ਆਵਹਿ ਜਾਵਹਿ ॥

aap nihachal achal hai hor aaveh jaaveh ||

He Himself is eternal, unchanging and unmoving; the others continue coming and going in reincarnation.

ਸਦਾ ਸਦਾ ਹਰਿ ਧਿਆਈਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ॥

sadhaa sadhaa har dhiaaieeaai gurmukh sukh paaveh ||

Meditating on the Lord forever and ever, the Gurmukh finds peace.

ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸਾ ਪਾਈਐ ਸਚਿ ਸਿਫਤਿ ਸਮਾਵਹਿ ॥

nij ghar vaasaa paieeaai sach sifat samaaveh ||

He dwells in the home of his own inner being, absorbed in the Praise of the True Lord.

ਸਚਾ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰੁ ਹੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਈ ॥੮॥

sachaa gahir ga(n)bheer hai gur sabadh bujhaiee ||8||

The True Lord is profound and unfathomable; through the Word of the Guru's Shabad, He is understood. ||8||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇ ਤੂ ਸਭੋ ਵਰਤੈ ਸਚੁ ॥

sachaa naam dhiaai too sabho varatai sach ||

Meditate on the True Name; the True Lord is all-pervading.

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੈ ਜੋ ਬੁਝੈ ਸੋ ਫਲੁ ਪਾਏ ਸਚੁ ॥

naanak hukamai jo bujhai so fal paae sach ||

O Nanak, one who realizes the Hukam of the Lord's Command, obtains the fruit of Truth.

ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਕਰਤਾ ਫਿਰੈ ਹੁਕਮੁ ਨ ਬੂਝੈ ਸਚੁ ॥

kathanee badhanee karataa firai hukam na boojhai sach ||

One who merely mouths the words, does not understand the Hukam of the True Lord's Command.

ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਕਾ ਭਾਣਾ ਮੰਨੇ ਸੋ ਭਗਤੁ ਹੋਇ ਵਿਣੁ ਮੰਨੇ ਕਚੁ ਨਿਕਚੁ ॥੧॥

naanak har kaa bhaanaa ma(n)ne so bhagat hoi vin ma(n)ne kach nikach ||1||

O Nanak, one who accepts the Will of the Lord is His devotee. Without accepting it, he is the falsest of the false. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਮਨਮੁਖ ਬੋਲਿ ਨ ਜਾਣਨੀ ਓਨਾ ਅੰਦਰਿ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥

manmukh bol na jaananee onaa a(n)dhar kaam karodh aha(n)kaar ||

The self-willed manmukhs do not know what they are saying. They are filled with sexual desire, anger and egotism.

ਓਇ ਥਾਉ ਕੁਥਾਉ ਨ ਜਾਣਨੀ ਉਨ ਅੰਤਰਿ ਲੋਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥

oi thaau kuthaau na jaananee un a(n)tar lobh vikaar ||

They do not understand right places and wrong places; they are filled with greed and corruption.

ਓਇ ਆਪਣੈ ਸੁਆਇ ਆਇ ਬਹਿ ਗਲਾ ਕਰਹਿ ਓਨਾ ਮਾਰੇ ਜਮੁ ਜੰਦਾਰੁ ॥

oi aapanai suaai aai beh galaa kareh onaa maare jam ja(n)dhaar ||

They come, and sit and talk for their own purposes. The Messenger of Death strikes them down.

ਅਗੈ ਦਰਗਹ ਲੇਖੈ ਮੰਗਿਐ ਮਾਰਿ ਖੁਆਰੁ ਕੀਚਹਿ ਕੂੜਿਆਰ ॥

agai dharageh lekhai ma(n)giaai maar khuaar keecheh kooRiaar ||

Hereafter, they are called to account in the Court of the Lord; the false ones are struck down and humiliated.

ਏਹ ਕੂੜੈ ਕੀ ਮਲੁ ਕਿਉ ਉਤਰੈ ਕੋਈ ਕਢਹੁ ਇਹੁ ਵੀਚਾਰੁ ॥

eh kooRai kee mal kiau utarai koiee kaddahu ih veechaar ||

How can this filth of falsehood be washed off? Can anyone think about this, and find the way?

ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਤਾ ਨਾਮੁ ਦਿੜਾਏ ਸਭਿ ਕਿਲਵਿਖ ਕਟਣਹਾਰੁ ॥

satigur milai taa naam dhiRaae sabh kilavikh kaTanahaar ||

If one meets with the True Guru, He implants the Naam, the Name of the Lord within; all his sins are destroyed.

ਨਾਮੁ ਜਪੇ ਨਾਮੋ ਆਰਾਧੇ ਤਿਸੁ ਜਨ ਕਉ ਕਰਹੁ ਸਭਿ ਨਮਸਕਾਰੁ ॥

naam jape naamo aaraadhe tis jan kau karahu sabh namasakaar ||

Let all bow in humility to that humble being who chants the Naam, and worships the Naam in adoration.