ਅਨੰਦੁ ਸਾਹਿਬ

ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਆਸਾ ਮਨਸਾ ਖਾਈ ॥

kit bidh aasaa manasaa khaiee ||

How have you subdued your hopes and desires?

ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਜੋਤਿ ਨਿਰੰਤਰਿ ਪਾਈ ॥

kit bidh jot nira(n)tar paiee ||

How have you found the Light deep within your nucleus?

ਬਿਨੁ ਦੰਤਾ ਕਿਉ ਖਾਈਐ ਸਾਰੁ ॥

bin dha(n)taa kiau khaieeaai saar ||

Without teeth, how can you eat iron?

ਨਾਨਕ ਸਾਚਾ ਕਰਹੁ ਬੀਚਾਰੁ ॥੧੯॥

naanak saachaa karahu beechaar ||19||

Give us your true opinion, Nanak.""||19||

ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਜਨਮੇ ਗਵਨੁ ਮਿਟਾਇਆ ॥

satigur kai janame gavan miTaiaa ||

Born into the House of the True Guru, my wandering in reincarnation ended.

ਅਨਹਤਿ ਰਾਤੇ ਇਹੁ ਮਨੁ ਲਾਇਆ ॥

anahat raate ih man laiaa ||

My mind is attached and attuned to the unstruck sound current.

ਮਨਸਾ ਆਸਾ ਸਬਦਿ ਜਲਾਈ ॥

manasaa aasaa sabadh jalaiee ||

Through the Word of the Shabad, my hopes and desires have been burnt away.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜੋਤਿ ਨਿਰੰਤਰਿ ਪਾਈ ॥

gurmukh jot nira(n)tar paiee ||

As Gurmukh, I found the Light deep within the nucleus of my self.

ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮੇਟੇ ਖਾਈਐ ਸਾਰੁ ॥

trai gun meTe khaieeaai saar ||

Eradicating the three qualities, one eats iron.

ਨਾਨਕ ਤਾਰੇ ਤਾਰਣਹਾਰੁ ॥੨੦॥

naanak taare taaranahaar ||20||

O Nanak, the Emancipator emancipates. ||20||

ਆਦਿ ਕਉ ਕਵਨੁ ਬੀਚਾਰੁ ਕਥੀਅਲੇ ਸੁੰਨ ਕਹਾ ਘਰ ਵਾਸੋ ॥

aadh kau kavan beechaar katheeale su(n)n kahaa ghar vaaso ||

"What can you tell us about the beginning? In what home did the absolute dwell then?

ਗਿਆਨ ਕੀ ਮੁਦ੍ਰਾ ਕਵਨ ਕਥੀਅਲੇ ਘਟਿ ਘਟਿ ਕਵਨ ਨਿਵਾਸੋ ॥

giaan kee mudhraa kavan katheeale ghaT ghaT kavan nivaaso ||

What are the ear-rings of spiritual wisdom? Who dwells in each and every heart?

ਕਾਲ ਕਾ ਠੀਗਾ ਕਿਉ ਜਲਾਈਅਲੇ ਕਿਉ ਨਿਰਭਉ ਘਰਿ ਜਾਈਐ ॥

kaal kaa Theegaa kiau jalaieeale kiau nirabhau ghar jaieeaai ||

How can one avoid the attack of death? How can one enter the home of fearlessness?

ਸਹਜ ਸੰਤੋਖ ਕਾ ਆਸਣੁ ਜਾਣੈ ਕਿਉ ਛੇਦੇ ਬੈਰਾਈਐ ॥

sahaj sa(n)tokh kaa aasan jaanai kiau chhedhe bairaieeaai ||

How can one know the posture of intuition and contentment, and overcome one's adversaries?""

ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਹਉਮੈ ਬਿਖੁ ਮਾਰੈ ਤਾ ਨਿਜ ਘਰਿ ਹੋਵੈ ਵਾਸੋ ॥

gur kai sabadh haumai bikh maarai taa nij ghar hovai vaaso ||

Through the Word of the Guru's Shabad, egotism and corruption are conquered, and then one comes to dwell in the home of the self within.

ਜਿਨਿ ਰਚਿ ਰਚਿਆ ਤਿਸੁ ਸਬਦਿ ਪਛਾਣੈ ਨਾਨਕੁ ਤਾ ਕਾ ਦਾਸੋ ॥੨੧॥

jin rach rachiaa tis sabadh pachhaanai naanak taa kaa dhaaso ||21||

One who realizes the Shabad of the One who created the creation - Nanak is his slave. ||21||

ਕਹਾ ਤੇ ਆਵੈ ਕਹਾ ਇਹੁ ਜਾਵੈ ਕਹਾ ਇਹੁ ਰਹੈ ਸਮਾਈ ॥

kahaa te aavai kahaa ih jaavai kahaa ih rahai samaiee ||

"Where did we come from? Where are we going? Where will we be absorbed?

ਏਸੁ ਸਬਦ ਕਉ ਜੋ ਅਰਥਾਵੈ ਤਿਸੁ ਗੁਰ ਤਿਲੁ ਨ ਤਮਾਈ ॥

es sabadh kau jo arathaavai tis gur til na tamaiee ||

One who reveals the meaning of this Shabad is the Guru, who has no greed at all.

ਕਿਉ ਤਤੈ ਅਵਿਗਤੈ ਪਾਵੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਗੈ ਪਿਆਰੋ ॥

kiau tatai avigatai paavai gurmukh lagai piaaro ||

How can one find the essence of the unmanifest reality? How does one become Gurmukh, and enshrine love for the Lord?

ਆਪੇ ਸੁਰਤਾ ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਬੀਚਾਰੋ ॥

aape surataa aape karataa kahu naanak beechaaro ||

He Himself is consciousness, He Himself is the Creator; share with us, Nanak, your wisdom.""

ਹੁਕਮੇ ਆਵੈ ਹੁਕਮੇ ਜਾਵੈ ਹੁਕਮੇ ਰਹੈ ਸਮਾਈ ॥

hukame aavai hukame jaavai hukame rahai samaiee ||

By His Command we come, and by His Command we go; by His Command, we merge in absorption.

ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਸਾਚੁ ਕਮਾਵੈ ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਸਬਦੇ ਪਾਈ ॥੨੨॥

poore gur te saach kamaavai gat mit sabadhe paiee ||22||

Through the Perfect Guru, live the Truth; through the Word of the Shabad, the state of dignity is attained. ||22||

ਆਦਿ ਕਉ ਬਿਸਮਾਦੁ ਬੀਚਾਰੁ ਕਥੀਅਲੇ ਸੁੰਨ ਨਿਰੰਤਰਿ ਵਾਸੁ ਲੀਆ ॥

aadh kau bisamaadh beechaar katheeale su(n)n nira(n)tar vaas leeaa ||

We can only express a sense of wonder about the beginning. The absolute abided endlessly deep within Himself then.

ਅਕਲਪਤ ਮੁਦ੍ਰਾ ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਬੀਚਾਰੀਅਲੇ ਘਟਿ ਘਟਿ ਸਾਚਾ ਸਰਬ ਜੀਆ ॥

akalapat mudhraa gur giaan beechaareeale ghaT ghaT saachaa sarab jeeaa ||

Consider freedom from desire to be the ear-rings of the Guru's spiritual wisdom. The True Lord, the Soul of all, dwells within each and every heart.

ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਅਵਿਗਤਿ ਸਮਾਈਐ ਤਤੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਸਹਜਿ ਲਹੈ ॥

gur bachanee avigat samaieeaai tat nira(n)jan sahaj lahai ||

Through the Guru's Word, one merges in the absolute, and intuitively receives the immaculate essence.

ਨਾਨਕ ਦੂਜੀ ਕਾਰ ਨ ਕਰਣੀ ਸੇਵੈ ਸਿਖੁ ਸੁ ਖੋਜਿ ਲਹੈ ॥

naanak dhoojee kaar na karanee sevai sikhu su khoj lahai ||

O Nanak, that Sikh who seeks and finds the Way does not serve any other.

ਹੁਕਮੁ ਬਿਸਮਾਦੁ ਹੁਕਮਿ ਪਛਾਣੈ ਜੀਅ ਜੁਗਤਿ ਸਚੁ ਜਾਣੈ ਸੋਈ ॥

hukam bisamaadh hukam pachhaanai jeea jugat sach jaanai soiee ||

Wonderful and amazing is His Command; He alone realizes His Command and knows the true way of life of His creatures.

ਆਪੁ ਮੇਟਿ ਨਿਰਾਲਮੁ ਹੋਵੈ ਅੰਤਰਿ ਸਾਚੁ ਜੋਗੀ ਕਹੀਐ ਸੋਈ ॥੨੩॥

aap meT niraalam hovai a(n)tar saach jogee kaheeaai soiee ||23||

One who eradicates his self-conceit becomes free of desire; he alone is a Yogi, who enshrines the True Lord deep within. ||23||

ਅਵਿਗਤੋ ਨਿਰਮਾਇਲੁ ਉਪਜੇ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਸਰਗੁਣੁ ਥੀਆ ॥

avigato niramail upaje niragun te saragun theeaa ||

From His state of absolute existence, He assumed the immaculate form; from formless, He assumed the supreme form.

ਸਤਿਗੁਰ ਪਰਚੈ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਈਐ ਸਾਚੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇ ਲੀਆ ॥

satigur parachai param padh paieeaai saachai sabadh samai leeaa ||

By pleasing the True Guru, the supreme status is obtained, and one is absorbed in the True Word of the Shabad.

ਏਕੇ ਕਉ ਸਚੁ ਏਕਾ ਜਾਣੈ ਹਉਮੈ ਦੂਜਾ ਦੂਰਿ ਕੀਆ ॥

eke kau sach ekaa jaanai haumai dhoojaa dhoor keeaa ||

He knows the True Lord as the One and only; he sends his egotism and duality far away.

ਸੋ ਜੋਗੀ ਗੁਰ ਸਬਦੁ ਪਛਾਣੈ ਅੰਤਰਿ ਕਮਲੁ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਥੀਆ ॥

so jogee gur sabadh pachhaanai a(n)tar kamal pragaas theeaa ||

He alone is a Yogi, who realizes the Word of the Guru's Shabad; the lotus of the heart blossoms forth within.

ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਸੂਝੈ ਅੰਤਰਿ ਜਾਣੈ ਸਰਬ ਦਇਆ ॥

jeevat marai taa sabh kichh soojhai a(n)tar jaanai sarab dhiaa ||

If one remains dead while yet alive, then he understands everything; he knows the Lord deep within himself, who is kind and compassionate to all.

ਨਾਨਕ ਤਾ ਕਉ ਮਿਲੈ ਵਡਾਈ ਆਪੁ ਪਛਾਣੈ ਸਰਬ ਜੀਆ ॥੨੪॥

naanak taa kau milai vaddaiee aap pachhaanai sarab jeeaa ||24||

O Nanak, he is blessed with glorious greatness; he realizes himself in all beings. ||24||

ਸਾਚੌ ਉਪਜੈ ਸਾਚਿ ਸਮਾਵੈ ਸਾਚੇ ਸੂਚੇ ਏਕ ਮਇਆ ॥

saachau upajai saach samaavai saache sooche ek miaa ||

We emerge from Truth, and merge into Truth again. The pure being merges into the One True Lord.

ਝੂਠੇ ਆਵਹਿ ਠਵਰ ਨ ਪਾਵਹਿ ਦੂਜੈ ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਭਇਆ ॥

jhooThe aaveh Thavar na paaveh dhoojai aavaa gaun bhiaa ||

The false come, and find no place of rest; in duality, they come and go.

ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਮਿਟੈ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਆਪੇ ਪਰਖੈ ਬਖਸਿ ਲਇਆ ॥

aavaa gaun miTai gur sabadhee aape parakhai bakhas liaa ||

This coming and going in reincarnation is ended through the Word of the Guru's Shabad; the Lord Himself analyzes and grants His forgiveness.

ਏਕਾ ਬੇਦਨ ਦੂਜੈ ਬਿਆਪੀ ਨਾਮੁ ਰਸਾਇਣੁ ਵੀਸਰਿਆ ॥

ekaa bedhan dhoojai biaapee naam rasain veesariaa ||

One who suffers from the disease of duality, forgets the Naam, the source of nectar.