ਬਿਲਾਵਲੁ

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਬ੍ਰਹਮੁ ਬਿੰਦਹਿ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾ ਜੇ ਚਲਹਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਇ ॥

braham bi(n)dheh te braahamanaa je chaleh satigur bhai ||

He alone knows God, and he alone is a Brahmin, who walks in harmony with the Will of the True Guru.

ਜਿਨ ਕੈ ਹਿਰਦੈ ਹਰਿ ਵਸੈ ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ਗਵਾਇ ॥

jin kai hiradhai har vasai haumai rog gavai ||

One whose heart is filled with the Lord, is freed of egotism and disease.

ਗੁਣ ਰਵਹਿ ਗੁਣ ਸੰਗ੍ਰਹਹਿ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇ ॥

gun raveh gun sa(n)graheh jotee jot milai ||

He chants the Lord's Praises, gathers virtue, and his light merges into the Light.

ਇਸੁ ਜੁਗ ਮਹਿ ਵਿਰਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮੁ ਬਿੰਦਹਿ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥

eis jug meh virale braahaman braham bi(n)dheh chit lai ||

How rare are those Brahmins who, in this age, come to know God, by lovingly focusing their consciousness on Him.

ਨਾਨਕ ਜਿਨੑ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਹਰਿ ਸਚਾ ਸੇ ਨਾਮਿ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੧॥

naanak jin(h) kau nadhar kare har sachaa se naam rahe liv lai ||1||

O Nanak, those who are blessed by the Lord's Glance of Grace, remain lovingly attuned to the Name of the True Lord. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ ਨ ਕੀਤੀਆ ਸਬਦਿ ਨ ਲਗੋ ਭਾਉ ॥

satigur kee sev na keeteeaa sabadh na lago bhaau ||

One who does not serve the True Guru, and who does not love the Word of the Shabad,

ਹਉਮੈ ਰੋਗੁ ਕਮਾਵਣਾ ਅਤਿ ਦੀਰਘੁ ਬਹੁ ਸੁਆਉ ॥

haumai rog kamaavanaa at dheeragh bahu suaau ||

earns the very painful disease of egotism; he is so very selfish.

ਮਨਹਠਿ ਕਰਮ ਕਮਾਵਣੇ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਜੋਨੀ ਪਾਇ ॥

manahaTh karam kamaavane fir fir jonee pai ||

Acting stubborn-mindedly, he is reincarnated over and over again.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਨਮੁ ਸਫਲੁ ਹੈ ਜਿਸ ਨੋ ਆਪੇ ਲਏ ਮਿਲਾਇ ॥

gurmukh janam safal hai jis no aape le milai ||

The birth of the Gurmukh is fruitful and auspicious. The Lord unites him with Himself.

ਨਾਨਕ ਨਦਰੀ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਨਾਮ ਧਨੁ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥੨॥

naanak nadharee nadhar kare taa naam dhan palai pai ||2||

O Nanak, when the Merciful Lord grants His Mercy, one obtains the wealth of the Naam, the Name of the Lord. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਸਭ ਵਡਿਆਈਆ ਹਰਿ ਨਾਮ ਵਿਚਿ ਹਰਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਧਿਆਈਐ ॥

sabh vaddiaaieeaa har naam vich har gurmukh dhiaaieeaai ||

All glorious greatness is in the Name of the Lord; as Gurmukh, meditate on the Lord.

ਜਿ ਵਸਤੁ ਮੰਗੀਐ ਸਾਈ ਪਾਈਐ ਜੇ ਨਾਮਿ ਚਿਤੁ ਲਾਈਐ ॥

j vasat ma(n)geeaai saiee paieeaai je naam chit laieeaai ||

One obtains all that he asks for, if he keeps his consciousness focused on the Lord.

ਗੁਹਜ ਗਲ ਜੀਅ ਕੀ ਕੀਚੈ ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਾਸਿ ਤਾ ਸਰਬ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ॥

guhaj gal jeea kee keechai satiguroo paas taa sarab sukh paieeaai ||

If he tells the secrets of his soul to the True Guru, then he finds absolute peace.

ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਹਰਿ ਉਪਦੇਸੁ ਦੇਇ ਸਭ ਭੁਖ ਲਹਿ ਜਾਈਐ ॥

gur pooraa har upadhes dhei sabh bhukh leh jaieeaai ||

When the Perfect Guru bestows the Lord's Teachings, then all hunger departs.

ਜਿਸੁ ਪੂਰਬਿ ਹੋਵੈ ਲਿਖਿਆ ਸੋ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਈਐ ॥੩॥

jis poorab hovai likhiaa so har gun gaieeaai ||3||

One who is blessed with such pre-ordained destiny, sings the Glorious Praises of the Lord. ||3||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਖਾਲੀ ਕੋ ਨਹੀ ਮੇਰੈ ਪ੍ਰਭਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਏ ॥

satigur te khaalee ko nahee merai prabh mel milaae ||

No one goes away empty-handed from the True Guru; He unites me in Union with my God.

ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਦਰਸਨੁ ਸਫਲੁ ਹੈ ਜੇਹਾ ਕੋ ਇਛੇ ਤੇਹਾ ਫਲੁ ਪਾਏ ॥

satigur kaa dharasan safal hai jehaa ko ichhe tehaa fal paae ||

Fruitful is the Blessed Vision of the Darshan of the True Guru; through it, one obtains whatever fruitful rewards he desires.

ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹੈ ਸਭ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਭੁਖ ਗਵਾਏ ॥

gur kaa sabadh a(n)mrit hai sabh tirasanaa bhukh gavaae ||

The Word of the Guru's Shabad is Ambrosial Nectar. It banishes all hunger and thirst.

ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀ ਸੰਤੋਖੁ ਹੋਆ ਸਚੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਏ ॥

har ras pee sa(n)tokh hoaa sach vasiaa man aae ||

Drinking in the sublime essence of the Lord brings contentment; the True Lord comes to dwell in the mind.

ਸਚੁ ਧਿਆਇ ਅਮਰਾ ਪਦੁ ਪਾਇਆ ਅਨਹਦ ਸਬਦ ਵਜਾਏ ॥

sach dhiaai amaraa padh paiaa anahadh sabadh vajaae ||

Meditating on the True Lord, the status of immortality is obtained; the Unstruck Word of the Shabad vibrates and resounds.

ਸਚੋ ਦਹ ਦਿਸਿ ਪਸਰਿਆ ਗੁਰ ਕੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਏ ॥

sacho dheh dhis pasariaa gur kai sahaj subhaae ||

The True Lord is pervading in the ten directions; through the Guru, this is intuitively known.

ਨਾਨਕ ਜਿਨ ਅੰਦਰਿ ਸਚੁ ਹੈ ਸੇ ਜਨ ਛਪਹਿ ਨ ਕਿਸੈ ਦੇ ਛਪਾਏ ॥੧॥

naanak jin a(n)dhar sach hai se jan chhapeh na kisai dhe chhapaae ||1||

O Nanak, those humble beings who have the Truth deep within, are never hidden, even if others try to hide them. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਤੇ ਹਰਿ ਪਾਈਐ ਜਾ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥

gur sevaa te har paieeaai jaa kau nadhar karei ||

Serving the Guru, one finds the Lord, when the Lord blesses him with His Glance of Grace.

ਮਾਨਸ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਭਏ ਸਚੀ ਭਗਤਿ ਜਿਸੁ ਦੇਇ ॥

maanas te dhevate bhe sachee bhagat jis dhei ||

Human beings become angels, when the Lord blesses them with true devotional worship.

ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਮਿਲਾਇਅਨੁ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਸੁਚੇਇ ॥

haumai maar milaian gur kai sabadh suchei ||

Conquering egotism, they are blended with the Lord; through the Word of the Guru's Shabad, they are purified.

ਨਾਨਕ ਸਹਜੇ ਮਿਲਿ ਰਹੇ ਨਾਮੁ ਵਡਿਆਈ ਦੇਇ ॥੨॥

naanak sahaje mil rahe naam vaddiaaiee dhei ||2||

O Nanak, they remain merged with the Lord; they are blessed with the glorious greatness of the Naam. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਗੁਰ ਸਤਿਗੁਰ ਵਿਚਿ ਨਾਵੈ ਕੀ ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਹਰਿ ਕਰਤੈ ਆਪਿ ਵਧਾਈ ॥

gur satigur vich naavai kee vaddee vaddiaaiee har karatai aap vadhaiee ||

Within the Guru, the True Guru, is the glorious greatness of the Name. The Creator Lord Himself has magnified it.

ਸੇਵਕ ਸਿਖ ਸਭਿ ਵੇਖਿ ਵੇਖਿ ਜੀਵਨਿੑ ਓਨੑਾ ਅੰਦਰਿ ਹਿਰਦੈ ਭਾਈ ॥

sevak sikh sabh vekh vekh jeevani(h) on(h)aa a(n)dhar hiradhai bhaiee ||

All His servants and Sikhs live by gazing, gazing upon it. It is pleasing to their hearts deep within.

ਨਿੰਦਕ ਦੁਸਟ ਵਡਿਆਈ ਵੇਖਿ ਨ ਸਕਨਿ ਓਨੑਾ ਪਰਾਇਆ ਭਲਾ ਨ ਸੁਖਾਈ ॥

ni(n)dhak dhusaT vaddiaaiee vekh na sakan on(h)aa paraiaa bhalaa na sukhaiee ||

The slanderers and evil-doers cannot see this glorious greatness; they do not appreciate the goodness of others.

ਕਿਆ ਹੋਵੈ ਕਿਸ ਹੀ ਕੀ ਝਖ ਮਾਰੀ ਜਾ ਸਚੇ ਸਿਉ ਬਣਿ ਆਈ ॥

kiaa hovai kis hee kee jhakh maaree jaa sache siau ban aaiee ||

What can be achieved by anyone babbling? The Guru is in love with the True Lord.

ਜਿ ਗਲ ਕਰਤੇ ਭਾਵੈ ਸਾ ਨਿਤ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਈ ਸਭ ਝਖਿ ਝਖਿ ਮਰੈ ਲੋਕਾਈ ॥੪॥

j gal karate bhaavai saa nit nit chaRai savaiee sabh jhakh jhakh marai lokaiee ||4||

That which is pleasing to the Creator Lord, increases day by day, while all the people babble uselessly. ||4||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਧ੍ਰਿਗੁ ਏਹ ਆਸਾ ਦੂਜੇ ਭਾਵ ਕੀ ਜੋ ਮੋਹਿ ਮਾਇਆ ਚਿਤੁ ਲਾਏ ॥

dhirag eh aasaa dhooje bhaav kee jo moh maiaa chit laae ||

Cursed are the hopes in the love of duality; they tie the consciousness to love and attachment to Maya.

ਹਰਿ ਸੁਖੁ ਪਲੑਰਿ ਤਿਆਗਿਆ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿ ਦੁਖੁ ਪਾਏ ॥

har sukh pal(h)r tiaagiaa naam visaar dhukh paae ||

One who forsakes the peace of the Lord in exchange for straw, and forgets the Naam, suffers in pain.