ਵਡਹੰਸੁ

ਜਾਨੀ ਘਤਿ ਚਲਾਇਆ ਲਿਖਿਆ ਆਇਆ ਰੁੰਨੇ ਵੀਰ ਸਬਾਏ ॥

jaanee ghat chalaiaa likhiaa aaiaa ru(n)ne veer sabaae ||

This dear soul is driven off, when the pre-ordained Order is received, and all the relatives cry out in mourning.

ਕਾਂਇਆ ਹੰਸ ਥੀਆ ਵੇਛੋੜਾ ਜਾਂ ਦਿਨ ਪੁੰਨੇ ਮੇਰੀ ਮਾਏ ॥

kaa(n)iaa ha(n)s theeaa vechhoRaa jaa(n) dhin pu(n)ne meree maae ||

The body and the swan-soul are separated, when one's days are past and done, O my mother.

ਜੇਹਾ ਲਿਖਿਆ ਤੇਹਾ ਪਾਇਆ ਜੇਹਾ ਪੁਰਬਿ ਕਮਾਇਆ ॥

jehaa likhiaa tehaa paiaa jehaa purab kamaiaa ||

As is one's pre-ordained Destiny, so does one receive, according to one's past actions.

ਧੰਨੁ ਸਿਰੰਦਾ ਸਚਾ ਪਾਤਿਸਾਹੁ ਜਿਨਿ ਜਗੁ ਧੰਧੈ ਲਾਇਆ ॥੧॥

dha(n)n sira(n)dhaa sachaa paatisaahu jin jag dha(n)dhai laiaa ||1||

Blessed is the Creator, the True King, who has linked the whole world to its tasks. ||1||

ਸਾਹਿਬੁ ਸਿਮਰਹੁ ਮੇਰੇ ਭਾਈਹੋ ਸਭਨਾ ਏਹੁ ਪਇਆਣਾ ॥

saahib simarahu mere bhaieeho sabhanaa eh piaanaa ||

Meditate in remembrance on the Lord and Master, O my Siblings of Destiny; everyone has to pass this way.

ਏਥੈ ਧੰਧਾ ਕੂੜਾ ਚਾਰਿ ਦਿਹਾ ਆਗੈ ਸਰਪਰ ਜਾਣਾ ॥

ethai dha(n)dhaa kooRaa chaar dhihaa aagai sarapar jaanaa ||

These false entanglements last for only a few days; then, one must surely move on to the world hereafter.

ਆਗੈ ਸਰਪਰ ਜਾਣਾ ਜਿਉ ਮਿਹਮਾਣਾ ਕਾਹੇ ਗਾਰਬੁ ਕੀਜੈ ॥

aagai sarapar jaanaa jiau mihamaanaa kaahe gaarab keejai ||

He must surely move on to the world hereafter, like a guest; so why does he indulge in ego?

ਜਿਤੁ ਸੇਵਿਐ ਦਰਗਹ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਨਾਮੁ ਤਿਸੈ ਕਾ ਲੀਜੈ ॥

jit seviaai dharageh sukh paieeaai naam tisai kaa leejai ||

Chant the Name of the Lord; serving Him, you shall obtain peace in His Court.

ਆਗੈ ਹੁਕਮੁ ਨ ਚਲੈ ਮੂਲੇ ਸਿਰਿ ਸਿਰਿ ਕਿਆ ਵਿਹਾਣਾ ॥

aagai hukam na chalai moole sir sir kiaa vihaanaa ||

In the world hereafter, no one's commands will be obeyed. According to their actions, each and every person proceeds.

ਸਾਹਿਬੁ ਸਿਮਰਿਹੁ ਮੇਰੇ ਭਾਈਹੋ ਸਭਨਾ ਏਹੁ ਪਇਆਣਾ ॥੨॥

saahib simarih mere bhaieeho sabhanaa eh piaanaa ||2||

Meditate in remembrance on the Lord and Master, O my Siblings of Destiny; everyone has to pass this way. ||2||

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੰਮ੍ਰਥ ਸੋ ਥੀਐ ਹੀਲੜਾ ਏਹੁ ਸੰਸਾਰੋ ॥

jo tis bhaavai sa(n)mrath so theeaai heelaRaa eh sa(n)saaro ||

Whatever pleases the Almighty Lord, that alone comes to pass; this world is an opportunity to please Him.

ਜਲਿ ਥਲਿ ਮਹੀਅਲਿ ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਾਚੜਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰੋ ॥

jal thal maheeal rav rahiaa saachaRaa sirajanahaaro ||

The True Creator Lord is pervading and permeating the water, the land and the air.

ਸਾਚਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰੋ ਅਲਖ ਅਪਾਰੋ ਤਾ ਕਾ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥

saachaa sirajanahaaro alakh apaaro taa kaa a(n)t na paiaa ||

The True Creator Lord is invisible and infinite; His limits cannot be found.

ਆਇਆ ਤਿਨ ਕਾ ਸਫਲੁ ਭਇਆ ਹੈ ਇਕ ਮਨਿ ਜਿਨੀ ਧਿਆਇਆ ॥

aaiaa tin kaa safal bhiaa hai ik man jinee dhiaaiaa ||

Fruitful is the coming of those, who meditate single-mindedly on Him.

ਢਾਹੇ ਢਾਹਿ ਉਸਾਰੇ ਆਪੇ ਹੁਕਮਿ ਸਵਾਰਣਹਾਰੋ ॥

ddaahe ddaeh usaare aape hukam savaaranahaaro ||

He destroys, and having destroyed, He creates; by His Order, He adorns us.

ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੰਮ੍ਰਥ ਸੋ ਥੀਐ ਹੀਲੜਾ ਏਹੁ ਸੰਸਾਰੋ ॥੩॥

jo tis bhaavai sa(n)mrath so theeaai heelaRaa eh sa(n)saaro ||3||

Whatever pleases the Almighty Lord, that alone comes to pass; this world is an opportunity to please Him. ||3||

ਨਾਨਕ ਰੁੰਨਾ ਬਾਬਾ ਜਾਣੀਐ ਜੇ ਰੋਵੈ ਲਾਇ ਪਿਆਰੋ ॥

naanak ru(n)naa baabaa jaaneeaai je rovai lai piaaro ||

Nanak: he alone truly weeps, O Baba, who weeps in the Lord's Love.

ਵਾਲੇਵੇ ਕਾਰਣਿ ਬਾਬਾ ਰੋਈਐ ਰੋਵਣੁ ਸਗਲ ਬਿਕਾਰੋ ॥

vaaleve kaaran baabaa roieeaai rovan sagal bikaaro ||

One who weeps for the sake of worldly objects, O Baba, weeps totally in vain.

ਰੋਵਣੁ ਸਗਲ ਬਿਕਾਰੋ ਗਾਫਲੁ ਸੰਸਾਰੋ ਮਾਇਆ ਕਾਰਣਿ ਰੋਵੈ ॥

rovan sagal bikaaro gaafal sa(n)saaro maiaa kaaran rovai ||

This weeping is all in vain; the world forgets the Lord, and weeps for the sake of Maya.

ਚੰਗਾ ਮੰਦਾ ਕਿਛੁ ਸੂਝੈ ਨਾਹੀ ਇਹੁ ਤਨੁ ਏਵੈ ਖੋਵੈ ॥

cha(n)gaa ma(n)dhaa kichh soojhai naahee ih tan evai khovai ||

He does not distinguish between good and evil, and wastes away this life in vain.

ਐਥੈ ਆਇਆ ਸਭੁ ਕੋ ਜਾਸੀ ਕੂੜਿ ਕਰਹੁ ਅਹੰਕਾਰੋ ॥

aaithai aaiaa sabh ko jaasee kooR karahu aha(n)kaaro ||

Everyone who comes here, shall have to leave; to act in ego is false.

ਨਾਨਕ ਰੁੰਨਾ ਬਾਬਾ ਜਾਣੀਐ ਜੇ ਰੋਵੈ ਲਾਇ ਪਿਆਰੋ ॥੪॥੧॥

naanak ru(n)naa baabaa jaaneeaai je rovai lai piaaro ||4||1||

Nanak: he alone truly weeps, O Baba, who weeps in the Lord's Love. ||4||1||

ਵਡਹੰਸੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥

vaddaha(n)s mahalaa pehilaa ||

Wadahans, First Mehla:

ਆਵਹੁ ਮਿਲਹੁ ਸਹੇਲੀਹੋ ਸਚੜਾ ਨਾਮੁ ਲਏਹਾਂ ॥

aavahu milahu saheleeho sachaRaa naam lehaa(n) ||

Come, O my companions - let us meet together and dwell upon the True Name.

ਰੋਵਹ ਬਿਰਹਾ ਤਨ ਕਾ ਆਪਣਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸੰਮੑਾਲੇਹਾਂ ॥

roveh birahaa tan kaa aapanaa saahib sa(n)m(h)aalehaa(n) ||

Let us weep over the body's separation from the Lord and Master; let us remember Him in contemplation.

ਸਾਹਿਬੁ ਸਮੑਾਲਿਹ ਪੰਥੁ ਨਿਹਾਲਿਹ ਅਸਾ ਭਿ ਓਥੈ ਜਾਣਾ ॥

saahib sam(h)aaleh pa(n)th nihaaleh asaa bh othai jaanaa ||

Let us remember the Lord and Master in contemplation, and keep a watchful eye on the Path. We shall have to go there as well.

ਜਿਸ ਕਾ ਕੀਆ ਤਿਨ ਹੀ ਲੀਆ ਹੋਆ ਤਿਸੈ ਕਾ ਭਾਣਾ ॥

jis kaa keeaa tin hee leeaa hoaa tisai kaa bhaanaa ||

He who has created, also destroys; whatever happens is by His Will.

ਜੋ ਤਿਨਿ ਕਰਿ ਪਾਇਆ ਸੁ ਆਗੈ ਆਇਆ ਅਸੀ ਕਿ ਹੁਕਮੁ ਕਰੇਹਾ ॥

jo tin kar paiaa su aagai aaiaa asee k hukam karehaa ||

Whatever He has done, has come to pass; how can we command Him?

ਆਵਹੁ ਮਿਲਹੁ ਸਹੇਲੀਹੋ ਸਚੜਾ ਨਾਮੁ ਲਏਹਾ ॥੧॥

aavahu milahu saheleeho sachaRaa naam lehaa ||1||

Come, O my companions - let us meet together and dwell upon the True Name. ||1||

ਮਰਣੁ ਨ ਮੰਦਾ ਲੋਕਾ ਆਖੀਐ ਜੇ ਮਰਿ ਜਾਣੈ ਐਸਾ ਕੋਇ ॥

maran na ma(n)dhaa lokaa aakheeaai je mar jaanai aaisaa koi ||

Death would not be called bad, O people, if one knew how to truly die.

ਸੇਵਿਹੁ ਸਾਹਿਬੁ ਸੰਮ੍ਰਥੁ ਆਪਣਾ ਪੰਥੁ ਸੁਹੇਲਾ ਆਗੈ ਹੋਇ ॥

sevih saahib sa(n)mrath aapanaa pa(n)th suhelaa aagai hoi ||

Serve your Almighty Lord and Master, and your path in the world hereafter will be easy.

ਪੰਥਿ ਸੁਹੇਲੈ ਜਾਵਹੁ ਤਾਂ ਫਲੁ ਪਾਵਹੁ ਆਗੈ ਮਿਲੈ ਵਡਾਈ ॥

pa(n)th suhelai jaavahu taa(n) fal paavahu aagai milai vaddaiee ||

Take this easy path, and you shall obtain the fruits of your rewards, and receive honor in the world hereafter.

ਭੇਟੈ ਸਿਉ ਜਾਵਹੁ ਸਚਿ ਸਮਾਵਹੁ ਤਾਂ ਪਤਿ ਲੇਖੈ ਪਾਈ ॥

bheTai siau jaavahu sach samaavahu taa(n) pat lekhai paiee ||

Go there with your offering, and you shall merge in the True Lord; your honor shall be confirmed.

ਮਹਲੀ ਜਾਇ ਪਾਵਹੁ ਖਸਮੈ ਭਾਵਹੁ ਰੰਗ ਸਿਉ ਰਲੀਆ ਮਾਣੈ ॥

mahalee jai paavahu khasamai bhaavahu ra(n)g siau raleeaa maanai ||

You shall obtain a place in the Mansion of the Lord Master's Presence; being pleasing to Him, you shall enjoy the pleasures of His Love.

ਮਰਣੁ ਨ ਮੰਦਾ ਲੋਕਾ ਆਖੀਐ ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਿ ਜਾਣੈ ॥੨॥

maran na ma(n)dhaa lokaa aakheeaai je koiee mar jaanai ||2||

Death would not be called bad, O people, if one knew how to truly die. ||2||

ਮਰਣੁ ਮੁਣਸਾ ਸੂਰਿਆ ਹਕੁ ਹੈ ਜੋ ਹੋਇ ਮਰਨਿ ਪਰਵਾਣੋ ॥

maran munasaa sooriaa hak hai jo hoi maran paravaano ||

The death of brave heroes is blessed, if it is approved by God.