ਸੁਖਮਨੀ ਸਾਹਿਬ

ਹਰਿ ਅੰਦਰਲਾ ਪਾਪੁ ਪੰਚਾ ਨੋ ਉਘਾ ਕਰਿ ਵੇਖਾਲਿਆ ॥

har a(n)dharalaa paap pa(n)chaa no ughaa kar vekhaaliaa ||

The Lord has exposed the penitent's secret sin to the elders.

ਧਰਮ ਰਾਇ ਜਮਕੰਕਰਾ ਨੋ ਆਖਿ ਛਡਿਆ ਏਸੁ ਤਪੇ ਨੋ ਤਿਥੈ ਖੜਿ ਪਾਇਹੁ ਜਿਥੈ ਮਹਾ ਮਹਾਂ ਹਤਿਆਰਿਆ ॥

dharam rai jamaka(n)karaa no aakh chhaddiaa es tape no tithai khaR paih jithai mahaa mahaa(n) hatiaariaa ||

The Righteous Judge of Dharma said to the Messenger of Death, ""Take this penitent and put him with the worst of the worst murderers.""

ਫਿਰਿ ਏਸੁ ਤਪੇ ਦੈ ਮੁਹਿ ਕੋਈ ਲਗਹੁ ਨਾਹੀ ਏਹੁ ਸਤਿਗੁਰਿ ਹੈ ਫਿਟਕਾਰਿਆ ॥

fir es tape dhai muh koiee lagahu naahee eh satigur hai fiTakaariaa ||

No one is to look at the face of this penitent again. He has been cursed by the True Guru.

ਹਰਿ ਕੈ ਦਰਿ ਵਰਤਿਆ ਸੁ ਨਾਨਕਿ ਆਖਿ ਸੁਣਾਇਆ ॥

har kai dhar varatiaa su naanak aakh sunaiaa ||

Nanak speaks and reveals what has taken place in the Court of the Lord.

ਸੋ ਬੂਝੈ ਜੁ ਦਯਿ ਸਵਾਰਿਆ ॥੧॥

so boojhai ju dhay savaariaa ||1||

He alone understands, who is blessed and adorned by the Lord. ||1||

ਮਃ ੪ ॥

mahalaa chauthhaa ||

Fourth Mehla:

ਹਰਿ ਭਗਤਾਂ ਹਰਿ ਆਰਾਧਿਆ ਹਰਿ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥

har bhagataa(n) har aaraadhiaa har kee vaddiaaiee ||

The devotees of the Lord worship and adore the Lord, and the glorious greatness of the Lord.

ਹਰਿ ਕੀਰਤਨੁ ਭਗਤ ਨਿਤ ਗਾਂਵਦੇ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸੁਖਦਾਈ ॥

har keeratan bhagat nit gaa(n)vadhe har naam sukhadhaiee ||

The Lord's devotees continually sing the Kirtan of His Praises; the Name of the Lord is the Giver of peace.

ਹਰਿ ਭਗਤਾਂ ਨੋ ਨਿਤ ਨਾਵੈ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਬਖਸੀਅਨੁ ਨਿਤ ਚੜੈ ਸਵਾਈ ॥

har bhagataa(n) no nit naavai dhee vaddiaaiee bakhaseean nit chaRai savaiee ||

The Lord ever bestows upon His devotees the glorious greatness of His Name, which increases day by day.

ਹਰਿ ਭਗਤਾਂ ਨੋ ਥਿਰੁ ਘਰੀ ਬਹਾਲਿਅਨੁ ਅਪਣੀ ਪੈਜ ਰਖਾਈ ॥

har bhagataa(n) no thir gharee bahaalian apanee paij rakhaiee ||

The Lord inspires His devotees to sit, steady and stable, in the home of their inner being. He preserves their honor.

ਨਿੰਦਕਾਂ ਪਾਸਹੁ ਹਰਿ ਲੇਖਾ ਮੰਗਸੀ ਬਹੁ ਦੇਇ ਸਜਾਈ ॥

ni(n)dhakaa(n) paasahu har lekhaa ma(n)gasee bahu dhei sajaiee ||

The Lord summons the slanderers to answer for their accounts, and He punishes them severely.

ਜੇਹਾ ਨਿੰਦਕ ਅਪਣੈ ਜੀਇ ਕਮਾਵਦੇ ਤੇਹੋ ਫਲੁ ਪਾਈ ॥

jehaa ni(n)dhak apanai jeei kamaavadhe teho fal paiee ||

As the slanderers think of acting, so are the fruits they obtain.

ਅੰਦਰਿ ਕਮਾਣਾ ਸਰਪਰ ਉਘੜੈ ਭਾਵੈ ਕੋਈ ਬਹਿ ਧਰਤੀ ਵਿਚਿ ਕਮਾਈ ॥

a(n)dhar kamaanaa sarapar ughaRai bhaavai koiee beh dharatee vich kamaiee ||

Actions done in secrecy are sure to come to light, even if one does it underground.

ਜਨ ਨਾਨਕੁ ਦੇਖਿ ਵਿਗਸਿਆ ਹਰਿ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥੨॥

jan naanak dhekh vigasiaa har kee vaddiaaiee ||2||

Servant Nanak blossoms forth in joy, beholding the glorious greatness of the Lord. ||2||

ਪਉੜੀ ਮਃ ੫ ॥

pauRee mahalaa panjavaa ||

Pauree, Fifth Mehla:

ਭਗਤ ਜਨਾਂ ਕਾ ਰਾਖਾ ਹਰਿ ਆਪਿ ਹੈ ਕਿਆ ਪਾਪੀ ਕਰੀਐ ॥

bhagat janaa(n) kaa raakhaa har aap hai kiaa paapee kareeaai ||

The Lord Himself is the Protector of His devotees; what can the sinner do to them?

ਗੁਮਾਨੁ ਕਰਹਿ ਮੂੜ ਗੁਮਾਨੀਆ ਵਿਸੁ ਖਾਧੀ ਮਰੀਐ ॥

gumaan kareh mooR gumaaneeaa vis khaadhee mareeaai ||

The proud fool acts in pride, and eating his own poison, he dies.

ਆਇ ਲਗੇ ਨੀ ਦਿਹ ਥੋੜੜੇ ਜਿਉ ਪਕਾ ਖੇਤੁ ਲੁਣੀਐ ॥

aai lage nee dheh thoRaRe jiau pakaa khet luneeaai ||

His few days have come to an end, and he is cut down like the crop at harvest.

ਜੇਹੇ ਕਰਮ ਕਮਾਵਦੇ ਤੇਵੇਹੋ ਭਣੀਐ ॥

jehe karam kamaavadhe teveho bhaneeaai ||

According to one's actions, so is one spoken of.

ਜਨ ਨਾਨਕ ਕਾ ਖਸਮੁ ਵਡਾ ਹੈ ਸਭਨਾ ਦਾ ਧਣੀਐ ॥੩੦॥

jan naanak kaa khasam vaddaa hai sabhanaa dhaa dhaneeaai ||30||

Glorious and great is the Lord and Master of servant Nanak; He is the Master of all. ||30||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥

salok mahalaa chauthhaa ||

Shalok, Fourth Mehla:

ਮਨਮੁਖ ਮੂਲਹੁ ਭੁਲਿਆ ਵਿਚਿ ਲਬੁ ਲੋਭੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥

manmukh moolahu bhuliaa vich lab lobh aha(n)kaar ||

The self-willed manmukhs forget the Primal Lord, the Source of all; they are caught in greed and egotism.

ਝਗੜਾ ਕਰਦਿਆ ਅਨਦਿਨੁ ਗੁਦਰੈ ਸਬਦਿ ਨ ਕਰਹਿ ਵੀਚਾਰੁ ॥

jhagaRaa karadhiaa anadhin gudharai sabadh na kareh veechaar ||

They pass their nights and days in conflict and struggle; they do not contemplate the Word of the Shabad.

ਸੁਧਿ ਮਤਿ ਕਰਤੈ ਸਭ ਹਿਰਿ ਲਈ ਬੋਲਨਿ ਸਭੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥

sudh mat karatai sabh hir liee bolan sabh vikaar ||

The Creator has taken away all their understanding and purity; all their speech is evil and corrupt.

ਦਿਤੈ ਕਿਤੈ ਨ ਸੰਤੋਖੀਅਹਿ ਅੰਤਰਿ ਤਿਸਨਾ ਬਹੁ ਅਗਿਆਨੁ ਅੰਧੵਾਰੁ ॥

dhitai kitai na sa(n)tokhe'eeh a(n)tar tisanaa bahu agiaan a(n)dhayeaar ||

No matter what they are given, they are not satisfied; within their hearts there is great desire, ignorance and darkness.

ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਾ ਨਾਲੋ ਤੁਟੀ ਭਲੀ ਜਿਨ ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਪਿਆਰੁ ॥੧॥

naanak manmukhaa naalo tuTee bhalee jin maiaa moh piaar ||1||

O Nanak, it is good to break away from the self-willed manmukhs, who have love and attachment to Maya. ||1||

ਮਃ ੪ ॥

mahalaa chauthhaa ||

Fourth Mehla:

ਜਿਨਾ ਅੰਦਰਿ ਦੂਜਾ ਭਾਉ ਹੈ ਤਿਨੑਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਹੋਇ ॥

jinaa a(n)dhar dhoojaa bhaau hai tin(h)aa gurmukh preet na hoi ||

Those whose hearts are filled with the love of duality, do not love the Gurmukhs.

ਓਹੁ ਆਵੈ ਜਾਇ ਭਵਾਈਐ ਸੁਪਨੈ ਸੁਖੁ ਨ ਕੋਇ ॥

oh aavai jai bhavaieeaai supanai sukh na koi ||

They come and go, and wander in reincarnation; even in their dreams, they find no peace.

ਕੂੜੁ ਕਮਾਵੈ ਕੂੜੁ ਉਚਰੈ ਕੂੜਿ ਲਗਿਆ ਕੂੜੁ ਹੋਇ ॥

kooR kamaavai kooR ucharai kooR lagiaa kooR hoi ||

They practice falsehood and they speak falsehood; attached to falsehood, they become false.

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਭੁ ਦੁਖੁ ਹੈ ਦੁਖਿ ਬਿਨਸੈ ਦੁਖੁ ਰੋਇ ॥

maiaa moh sabh dhukh hai dhukh binasai dhukh roi ||

The love of Maya is total pain; in pain they perish, and in pain they cry out.

ਨਾਨਕ ਧਾਤੁ ਲਿਵੈ ਜੋੜੁ ਨ ਆਵਈ ਜੇ ਲੋਚੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ॥

naanak dhaat livai joR na aaviee je lochai sabh koi ||

O Nanak, there can be no union between the love of worldliness and the love of the Lord, no matter how much everyone may desire it.

ਜਿਨ ਕਉ ਪੋਤੈ ਪੁੰਨੁ ਪਇਆ ਤਿਨਾ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥੨॥

jin kau potai pu(n)n piaa tinaa gur sabadhee sukh hoi ||2||

Those who have the treasure of virtuous deeds find peace through the Word of the Guru's Shabad. ||2||

ਪਉੜੀ ਮਃ ੫ ॥

pauRee mahalaa panjavaa ||

Pauree, Fifth Mehla:

ਨਾਨਕ ਵੀਚਾਰਹਿ ਸੰਤ ਮੁਨਿ ਜਨਾਂ ਚਾਰਿ ਵੇਦ ਕਹੰਦੇ ॥

naanak veechaareh sa(n)t mun janaa(n) chaar vedh kaha(n)dhe ||

O Nanak, the Saints and the silent sages think, and the four Vedas proclaim,

ਭਗਤ ਮੁਖੈ ਤੇ ਬੋਲਦੇ ਸੇ ਵਚਨ ਹੋਵੰਦੇ ॥

bhagat mukhai te boladhe se vachan hova(n)dhe ||

that whatever the Lord's devotees speak comes to pass.

ਪਰਗਟ ਪਾਹਾਰੈ ਜਾਪਦੇ ਸਭਿ ਲੋਕ ਸੁਣੰਦੇ ॥

paragaT paahaarai jaapadhe sabh lok suna(n)dhe ||

He is revealed in His cosmic workshop; all people hear of it.

ਸੁਖੁ ਨ ਪਾਇਨਿ ਮੁਗਧ ਨਰ ਸੰਤ ਨਾਲਿ ਖਹੰਦੇ ॥

sukh na pain mugadh nar sa(n)t naal khaha(n)dhe ||

The foolish people, who fight with the Saints, find no peace.

ਓਇ ਲੋਚਨਿ ਓਨਾ ਗੁਣਾ ਨੋ ਓਇ ਅਹੰਕਾਰਿ ਸੜੰਦੇ ॥

oi lochan onaa gunaa no oi aha(n)kaar saRa(n)dhe ||

The Saints seek to bless them with virtue, but they are burning with egotism.

ਓਇ ਵੇਚਾਰੇ ਕਿਆ ਕਰਹਿ ਜਾਂ ਭਾਗ ਧੁਰਿ ਮੰਦੇ ॥

oi vechaare kiaa kareh jaa(n) bhaag dhur ma(n)dhe ||

What can those wretched ones do? Their evil destiny was pre-ordained.