ਸਲੋਕ ਸਹਸਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਭਗਤ ਬਾਣੀ

ਨਾਨਕ ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਮਨੁ ਮਾਨੀਐ ਸਾਚੇ ਸਾਚੀ ਸੋਇ ॥੩੩॥

naanak sabadh marai man maaneeaai saache saachee soi ||33||

O Nanak, when someone dies in the Word of the Shabad, the mind is pleased and appeased. True is the reputation of those who are true. ||33||

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਦੁਖੁ ਸਾਗਰੁ ਹੈ ਬਿਖੁ ਦੁਤਰੁ ਤਰਿਆ ਨ ਜਾਇ ॥

maiaa moh dhukh saagar hai bikh dhutar tariaa na jai ||

Emotional attachment to Maya is a treacherous ocean of pain and poison, which cannot be crossed.

ਮੇਰਾ ਮੇਰਾ ਕਰਦੇ ਪਚਿ ਮੁਏ ਹਉਮੈ ਕਰਤ ਵਿਹਾਇ ॥

meraa meraa karadhe pach mue haumai karat vihai ||

Screaming, ""Mine, mine!"", they rot and die; they pass their lives in egotism.

ਮਨਮੁਖਾ ਉਰਵਾਰੁ ਨ ਪਾਰੁ ਹੈ ਅਧ ਵਿਚਿ ਰਹੇ ਲਪਟਾਇ ॥

manmukhaa uravaar na paar hai adh vich rahe lapaTai ||

The self-willed manmukhs are in limbo, neither on this side, nor the other; they are stuck in the middle.

ਜੋ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਸੁ ਕਮਾਵਣਾ ਕਰਣਾ ਕਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥

jo dhur likhiaa su kamaavanaa karanaa kachhoo na jai ||

They act as they are pre-destined; they cannot do anything else.

ਗੁਰਮਤੀ ਗਿਆਨੁ ਰਤਨੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਭੁ ਦੇਖਿਆ ਬ੍ਰਹਮੁ ਸੁਭਾਇ ॥

gurmatee giaan ratan man vasai sabh dhekhiaa braham subhai ||

Following the Guru's Teachings, the jewel of spiritual wisdom abides in the mind, and then God is easily seen in all.

ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰਿ ਬੋਹਿਥੈ ਵਡਭਾਗੀ ਚੜੈ ਤੇ ਭਉਜਲਿ ਪਾਰਿ ਲੰਘਾਇ ॥੩੪॥

naanak satigur bohithai vaddabhaagee chaRai te bhaujal paar la(n)ghai ||34||

O Nanak, the very fortunate ones embark on the Boat of the True Guru; they are carried across the terrifying world-ocean. ||34||

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਦਾਤਾ ਕੋ ਨਹੀ ਜੋ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਦੇਇ ਆਧਾਰੁ ॥

bin satigur dhaataa ko nahee jo har naam dhei aadhaar ||

Without the True Guru, there is no giver who can bestow the Support of the Lord's Name.

ਗੁਰ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਨਾਉ ਮਨਿ ਵਸੈ ਸਦਾ ਰਹੈ ਉਰਿ ਧਾਰਿ ॥

gur kirapaa te naau man vasai sadhaa rahai ur dhaar ||

By Guru's Grace, the Name comes to dwell in the mind; keep it enshrined in your heart.

ਤਿਸਨਾ ਬੁਝੈ ਤਿਪਤਿ ਹੋਇ ਹਰਿ ਕੈ ਨਾਇ ਪਿਆਰਿ ॥

tisanaa bujhai tipat hoi har kai nai piaar ||

The fire of desire is extinguished, and one finds satisfaction, through the Love of the Name of the Lord.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਅਪਨੀ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ॥੩੫॥

naanak gurmukh paieeaai har apanee kirapaa dhaar ||35||

O Nanak, the Gurmukh finds the Lord, when He showers His Mercy. ||35||

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਜਗਤੁ ਬਰਲਿਆ ਕਹਣਾ ਕਛੂ ਨ ਜਾਇ ॥

bin sabadhai jagat baraliaa kahanaa kachhoo na jai ||

Without the Shabad, the world is so insane, that it cannot even be described.

ਹਰਿ ਰਖੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਸਬਦਿ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥

har rakhe se ubare sabadh rahe liv lai ||

Those who are protected by the Lord are saved; they remain lovingly attuned to the Word of the Shabad.

ਨਾਨਕ ਕਰਤਾ ਸਭ ਕਿਛੁ ਜਾਣਦਾ ਜਿਨਿ ਰਖੀ ਬਣਤ ਬਣਾਇ ॥੩੬॥

naanak karataa sabh kichh jaanadhaa jin rakhee banat banai ||36||

O Nanak, the Creator who made this making knows everything. ||36||

ਹੋਮ ਜਗ ਸਭਿ ਤੀਰਥਾ ਪੜਿੑ ਪੰਡਿਤ ਥਕੇ ਪੁਰਾਣ ॥

hom jag sabh teerathaa paRi(h) pa(n)ddit thake puraan ||

The Pandits, the religious scholars, have grown weary of making fire-offerings and sacrifices, making pilgrimages to all the sacred shrines, and reading the Puraanas.

ਬਿਖੁ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਨ ਮਿਟਈ ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਆਵਣੁ ਜਾਣੁ ॥

bikh maiaa moh na miTiee vich haumai aavan jaan ||

But they cannot get rid of the poison of emotional attachment to Maya; they continue to come and go in egotism.

ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲਿਐ ਮਲੁ ਉਤਰੀ ਹਰਿ ਜਪਿਆ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥

satigur miliaai mal utaree har japiaa purakh sujaan ||

Meeting with the True Guru, one's filth is washed off, meditating on the Lord, the Primal Being, the All-knowing One.

ਜਿਨਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸੇਵਿਆ ਜਨ ਨਾਨਕੁ ਸਦ ਕੁਰਬਾਣੁ ॥੩੭॥

jinaa har har prabh seviaa jan naanak sadh kurabaan ||37||

Servant Nanak is forever a sacrifice to those who serve their Lord God. ||37||

ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਬਹੁ ਚਿਤਵਦੇ ਬਹੁ ਆਸਾ ਲੋਭੁ ਵਿਕਾਰ ॥

maiaa moh bahu chitavadhe bahu aasaa lobh vikaar ||

Mortals give great thought to Maya and emotional attachment; they harbor great hopes, in greed and corruption.

ਮਨਮੁਖਿ ਅਸਥਿਰੁ ਨਾ ਥੀਐ ਮਰਿ ਬਿਨਸਿ ਜਾਇ ਖਿਨ ਵਾਰ ॥

manmukh asathir naa theeaai mar binas jai khin vaar ||

The self-willed manmukhs do not become steady and stable; they die and are gone in an instant.

ਵਡ ਭਾਗੁ ਹੋਵੈ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ ਹਉਮੈ ਤਜੈ ਵਿਕਾਰ ॥

vadd bhaag hovai satigur milai haumai tajai vikaar ||

Only those who are blessed with great good fortune meet the True Guru, and leave behind their egotism and corruption.

ਹਰਿ ਨਾਮਾ ਜਪਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਜਨ ਨਾਨਕ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰ ॥੩੮॥

har naamaa jap sukh paiaa jan naanak sabadh veechaar ||38||

Chanting the Name of the Lord, they find peace; servant Nanak contemplates the Word of the Shabad. ||38||

ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾਮਿ ਨ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥

bin satigur bhagat na hoviee naam na lagai piaar ||

Without the True Guru, there is no devotional worship, and no love of the Naam, the Name of the Lord.

ਜਨ ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਅਰਾਧਿਆ ਗੁਰ ਕੈ ਹੇਤਿ ਪਿਆਰਿ ॥੩੯॥

jan naanak naam araadhiaa gur kai het piaar ||39||

Servant Nanak worships and adores the Naam, with love and affection for the Guru. ||39||

ਲੋਭੀ ਕਾ ਵੇਸਾਹੁ ਨ ਕੀਜੈ ਜੇ ਕਾ ਪਾਰਿ ਵਸਾਇ ॥

lobhee kaa vesaahu na keejai je kaa paar vasai ||

Do not trust greedy people, if you can avoid doing so.

ਅੰਤਿ ਕਾਲਿ ਤਿਥੈ ਧੁਹੈ ਜਿਥੈ ਹਥੁ ਨ ਪਾਇ ॥

a(n)t kaal tithai dhuhai jithai hath na pai ||

At the very last moment, they will deceive you there, where no one will be able to lend a helping hand.

ਮਨਮੁਖ ਸੇਤੀ ਸੰਗੁ ਕਰੇ ਮੁਹਿ ਕਾਲਖ ਦਾਗੁ ਲਗਾਇ ॥

manmukh setee sa(n)g kare muh kaalakh dhaag lagai ||

Whoever associates with the self-willed manmukhs, will have his face blackened and dirtied.

ਮੁਹ ਕਾਲੇ ਤਿਨੑ ਲੋਭੀਆਂ ਜਾਸਨਿ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇ ॥

muh kaale tin(h) lobheeaa(n) jaasan janam gavai ||

Black are the faces of those greedy people; they lose their lives, and leave in disgrace.

ਸਤਸੰਗਤਿ ਹਰਿ ਮੇਲਿ ਪ੍ਰਭ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

satasa(n)gat har mel prabh har naam vasai man aai ||

O Lord, let me join the Sat Sangat, the True Congregation; may the Name of the Lord God abide in my mind.

ਜਨਮ ਮਰਨ ਕੀ ਮਲੁ ਉਤਰੈ ਜਨ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਗੁਨ ਗਾਇ ॥੪੦॥

janam maran kee mal utarai jan naanak har gun gai ||40||

The filth and pollution of birth and death is washed away, O servant Nanak, singing the Glorious Praises of the Lord. ||40||

ਧੁਰਿ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭਿ ਕਰਤੈ ਲਿਖਿਆ ਸੁ ਮੇਟਣਾ ਨ ਜਾਇ ॥

dhur har prabh karatai likhiaa su meTanaa na jai ||

Whatever is pre-destined by the Lord God Creator, cannot be erased.

ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਸਭੁ ਤਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਿ ਕਰੇ ਹਰਿ ਰਾਇ ॥

jeeau pi(n)dd sabh tis dhaa pratipaal kare har rai ||

Body and soul are all His. The Sovereign Lord King cherishes all.

ਚੁਗਲ ਨਿੰਦਕ ਭੁਖੇ ਰੁਲਿ ਮੁਏ ਏਨਾ ਹਥੁ ਨ ਕਿਥਾਊ ਪਾਇ ॥

chugal ni(n)dhak bhukhe rul mue enaa hath na kithaauoo pai ||

The gossipers and slanderers shall remain hungry and die, rolling in the dust; their hands cannot reach anywhere.

ਬਾਹਰਿ ਪਾਖੰਡ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਹਿ ਮਨਿ ਹਿਰਦੈ ਕਪਟੁ ਕਮਾਇ ॥

baahar paakha(n)dd sabh karam kareh man hiradhai kapaT kamai ||

Outwardly, they do all the proper deeds, but they are hypocrites; in their minds and hearts, they practice deception and fraud.

ਖੇਤਿ ਸਰੀਰਿ ਜੋ ਬੀਜੀਐ ਸੋ ਅੰਤਿ ਖਲੋਆ ਆਇ ॥

khet sareer jo beejeeaai so a(n)t khaloaa aai ||

Whatever is planted in the farm of the body, shall come and stand before them in the end.