ਮਾਝ

ਸੋਭਾ ਸੁਰਤਿ ਸੁਹਾਵਣੀ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥੨॥

sobhaa surat suhaavanee jin har setee chit laiaa ||2||

Beautiful and sublime is the glory and the understanding of those who focus their consciousness on the Lord. ||2||

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੨ ॥

salok mahalaa doojaa ||

Shalok, Second Mehla:

ਅਖੀ ਬਾਝਹੁ ਵੇਖਣਾ ਵਿਣੁ ਕੰਨਾ ਸੁਨਣਾ ॥

akhee baajhahu vekhanaa vin ka(n)naa sunanaa ||

To see without eyes; to hear without ears;

ਪੈਰਾ ਬਾਝਹੁ ਚਲਣਾ ਵਿਣੁ ਹਥਾ ਕਰਣਾ ॥

pairaa baajhahu chalanaa vin hathaa karanaa ||

to walk without feet; to work without hands;

ਜੀਭੈ ਬਾਝਹੁ ਬੋਲਣਾ ਇਉ ਜੀਵਤ ਮਰਣਾ ॥

jeebhai baajhahu bolanaa iau jeevat maranaa ||

to speak without a tongue-like this, one remains dead while yet alive.

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣਿ ਕੈ ਤਉ ਖਸਮੈ ਮਿਲਣਾ ॥੧॥

naanak hukam pachhaan kai tau khasamai milanaa ||1||

O Nanak, recognize the Hukam of the Lord's Command, and merge with your Lord and Master. ||1||

ਮਃ ੨ ॥

mahalaa doojaa ||

Second Mehla:

ਦਿਸੈ ਸੁਣੀਐ ਜਾਣੀਐ ਸਾਉ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥

dhisai suneeaai jaaneeaai saau na paiaa jai ||

He is seen, heard and known, but His subtle essence is not obtained.

ਰੁਹਲਾ ਟੁੰਡਾ ਅੰਧੁਲਾ ਕਿਉ ਗਲਿ ਲਗੈ ਧਾਇ ॥

ruhalaa Tu(n)ddaa a(n)dhulaa kiau gal lagai dhai ||

How can the lame, armless and blind person run to embrace the Lord?

ਭੈ ਕੇ ਚਰਣ ਕਰ ਭਾਵ ਕੇ ਲੋਇਣ ਸੁਰਤਿ ਕਰੇਇ ॥

bhai ke charan kar bhaav ke loin surat karei ||

Let the Fear of God be your feet, and let His Love be your hands; let His Understanding be your eyes.

ਨਾਨਕੁ ਕਹੈ ਸਿਆਣੀਏ ਇਵ ਕੰਤ ਮਿਲਾਵਾ ਹੋਇ ॥੨॥

naanak kahai siaane'ee iv ka(n)t milaavaa hoi ||2||

Says Nanak, in this way, O wise soul-bride, you shall be united with your Husband Lord. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਸਦਾ ਸਦਾ ਤੂੰ ਏਕੁ ਹੈ ਤੁਧੁ ਦੂਜਾ ਖੇਲੁ ਰਚਾਇਆ ॥

sadhaa sadhaa too(n) ek hai tudh dhoojaa khel rachaiaa ||

Forever and ever, You are the only One; You set the play of duality in motion.

ਹਉਮੈ ਗਰਬੁ ਉਪਾਇ ਕੈ ਲੋਭੁ ਅੰਤਰਿ ਜੰਤਾ ਪਾਇਆ ॥

haumai garab upai kai lobh a(n)tar ja(n)taa paiaa ||

You created egotism and arrogant pride, and You placed greed within our beings.

ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਉ ਰਖੁ ਤੂ ਸਭ ਕਰੇ ਤੇਰਾ ਕਰਾਇਆ ॥

jiau bhaavai tiau rakh too sabh kare teraa karaiaa ||

Keep me as it pleases Your Will; everyone acts as You cause them to act.

ਇਕਨਾ ਬਖਸਹਿ ਮੇਲਿ ਲੈਹਿ ਗੁਰਮਤੀ ਤੁਧੈ ਲਾਇਆ ॥

eikanaa bakhaseh mel laih gurmatee tudhai laiaa ||

Some are forgiven, and merge with You; through the Guru's Teachings, we are joined to You.

ਇਕਿ ਖੜੇ ਕਰਹਿ ਤੇਰੀ ਚਾਕਰੀ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਹੋਰੁ ਨ ਭਾਇਆ ॥

eik khaRe kareh teree chaakaree vin naavai hor na bhaiaa ||

Some stand and serve You; without the Name, nothing else pleases them.

ਹੋਰੁ ਕਾਰ ਵੇਕਾਰ ਹੈ ਇਕਿ ਸਚੀ ਕਾਰੈ ਲਾਇਆ ॥

hor kaar vekaar hai ik sachee kaarai laiaa ||

Any other task would be worthless to them-You have enjoined them to Your True Service.

ਪੁਤੁ ਕਲਤੁ ਕੁਟੰਬੁ ਹੈ ਇਕਿ ਅਲਿਪਤੁ ਰਹੇ ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਇਆ ॥

put kalat kuTa(n)b hai ik alipat rahe jo tudh bhaiaa ||

In the midst of children, spouse and relations, some still remain detached; they are pleasing to Your Will.

ਓਹਿ ਅੰਦਰਹੁ ਬਾਹਰਹੁ ਨਿਰਮਲੇ ਸਚੈ ਨਾਇ ਸਮਾਇਆ ॥੩॥

oh a(n)dharahu baaharahu niramale sachai nai samaiaa ||3||

Inwardly and outwardly, they are pure, and they are absorbed in the True Name. ||3||

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥

salok mahalaa pehilaa ||

Shalok, First Mehla:

ਸੁਇਨੇ ਕੈ ਪਰਬਤਿ ਗੁਫਾ ਕਰੀ ਕੈ ਪਾਣੀ ਪਇਆਲਿ ॥

suine kai parabat gufaa karee kai paanee piaal ||

I may make a cave, in a mountain of gold, or in the water of the nether regions;

ਕੈ ਵਿਚਿ ਧਰਤੀ ਕੈ ਆਕਾਸੀ ਉਰਧਿ ਰਹਾ ਸਿਰਿ ਭਾਰਿ ॥

kai vich dharatee kai aakaasee uradh rahaa sir bhaar ||

I may remain standing on my head, upside-down, on the earth or up in the sky;

ਪੁਰੁ ਕਰਿ ਕਾਇਆ ਕਪੜੁ ਪਹਿਰਾ ਧੋਵਾ ਸਦਾ ਕਾਰਿ ॥

pur kar kaiaa kapaR pahiraa dhovaa sadhaa kaar ||

I may totally cover my body with clothes, and wash them continually;

ਬਗਾ ਰਤਾ ਪੀਅਲਾ ਕਾਲਾ ਬੇਦਾ ਕਰੀ ਪੁਕਾਰ ॥

bagaa rataa peealaa kaalaa bedhaa karee pukaar ||

I may shout out loud, the white, red, yellow and black Vedas;

ਹੋਇ ਕੁਚੀਲੁ ਰਹਾ ਮਲੁ ਧਾਰੀ ਦੁਰਮਤਿ ਮਤਿ ਵਿਕਾਰ ॥

hoi kucheel rahaa mal dhaaree dhuramat mat vikaar ||

I may even live in dirt and filth. And yet, all this is just a product of evil-mindedness, and intellectual corruption.

ਨਾ ਹਉ ਨਾ ਮੈ ਨਾ ਹਉ ਹੋਵਾ ਨਾਨਕ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ॥੧॥

naa hau naa mai naa hau hovaa naanak sabadh veechaar ||1||

I was not, I am not, and I will never be anything at all! O Nanak, I dwell only on the Word of the Shabad. ||1||

ਮਃ ੧ ॥

mahalaa pehilaa ||

First Mehla:

ਵਸਤ੍ਰ ਪਖਾਲਿ ਪਖਾਲੇ ਕਾਇਆ ਆਪੇ ਸੰਜਮਿ ਹੋਵੈ ॥

vasatr pakhaal pakhaale kaiaa aape sa(n)jam hovai ||

They wash their clothes, and scrub their bodies, and try to practice self-discipline.

ਅੰਤਰਿ ਮੈਲੁ ਲਗੀ ਨਹੀ ਜਾਣੈ ਬਾਹਰਹੁ ਮਲਿ ਮਲਿ ਧੋਵੈ ॥

a(n)tar mail lagee nahee jaanai baaharahu mal mal dhovai ||

But they are not aware of the filth staining their inner being, while they try and try to wash off the outer dirt.

ਅੰਧਾ ਭੂਲਿ ਪਇਆ ਜਮ ਜਾਲੇ ॥

a(n)dhaa bhool piaa jam jaale ||

The blind go astray, caught by the noose of Death.

ਵਸਤੁ ਪਰਾਈ ਅਪੁਨੀ ਕਰਿ ਜਾਨੈ ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਦੁਖੁ ਘਾਲੇ ॥

vasat paraiee apunee kar jaanai haumai vich dhukh ghaale ||

They see other people's property as their own, and in egotism, they suffer in pain.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਉਮੈ ਤੁਟੈ ਤਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵੈ ॥

naanak gurmukh haumai tuTai taa har har naam dhiaavai ||

O Nanak, the egotism of the Gurmukhs is broken, and then, they meditate on the Name of the Lord, Har, Har.

ਨਾਮੁ ਜਪੇ ਨਾਮੋ ਆਰਾਧੇ ਨਾਮੇ ਸੁਖਿ ਸਮਾਵੈ ॥੨॥

naam jape naamo aaraadhe naame sukh samaavai ||2||

They chant the Naam, meditate on the Naam, and through the Naam, they are absorbed in peace. ||2||

ਪਵੜੀ ॥

pavaRee ||

Pauree:

ਕਾਇਆ ਹੰਸਿ ਸੰਜੋਗੁ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥

kaiaa ha(n)s sa(n)jog mel milaiaa ||

Destiny has brought together and united the body and the soul-swan.

ਤਿਨ ਹੀ ਕੀਆ ਵਿਜੋਗੁ ਜਿਨਿ ਉਪਾਇਆ ॥

tin hee keeaa vijog jin upaiaa ||

He who created them, also separates them.

ਮੂਰਖੁ ਭੋਗੇ ਭੋਗੁ ਦੁਖ ਸਬਾਇਆ ॥

moorakh bhoge bhog dhukh sabaiaa ||

The fools enjoy their pleasures; they must also endure all their pains.

ਸੁਖਹੁ ਉਠੇ ਰੋਗ ਪਾਪ ਕਮਾਇਆ ॥

sukhahu uThe rog paap kamaiaa ||

From pleasures, arise diseases and the commission of sins.

ਹਰਖਹੁ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਉਪਾਇ ਖਪਾਇਆ ॥

harakhahu sog vijog upai khapaiaa ||

From sinful pleasures come sorrow, separation, birth and death.

ਮੂਰਖ ਗਣਤ ਗਣਾਇ ਝਗੜਾ ਪਾਇਆ ॥

moorakh ganat ganai jhagaRaa paiaa ||

The fools try to account for their misdeeds, and argue uselessly.

ਸਤਿਗੁਰ ਹਥਿ ਨਿਬੇੜੁ ਝਗੜੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥

satigur hath nibeR jhagaR chukaiaa ||

The judgement is in the Hands of the True Guru, who puts an end to the argument.

ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਗੁ ਨ ਚਲੈ ਚਲਾਇਆ ॥੪॥

karataa kare su hog na chalai chalaiaa ||4||

Whatever the Creator does, comes to pass. It cannot be changed by anyone's efforts. ||4||

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥

salok mahalaa pehilaa ||

Shalok, First Mehla:

ਕੂੜੁ ਬੋਲਿ ਮੁਰਦਾਰੁ ਖਾਇ ॥

kooR bol muradhaar khai ||

Telling lies, they eat dead bodies.