ਸਲੋਕ ਸਹਸਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਭਗਤ ਬਾਣੀ

ਗੋਰਾਂ ਸੇ ਨਿਮਾਣੀਆ ਬਹਸਨਿ ਰੂਹਾਂ ਮਲਿ ॥

goraa(n) se nimaaneeaa bahasan roohaa(n) mal ||

They remain there, in those unhonored graves.

ਆਖੀਂ ਸੇਖਾ ਬੰਦਗੀ ਚਲਣੁ ਅਜੁ ਕਿ ਕਲਿ ॥੯੭॥

aakhee(n) sekhaa ba(n)dhagee chalan aj k kal ||97||

O Shaykh, dedicate yourself to God; you will have to depart, today or tomorrow. ||97||

ਫਰੀਦਾ ਮਉਤੈ ਦਾ ਬੰਨਾ ਏਵੈ ਦਿਸੈ ਜਿਉ ਦਰੀਆਵੈ ਢਾਹਾ ॥

fareedhaa mautai dhaa ba(n)naa evai dhisai jiau dhareeaavai ddaahaa ||

Fareed, the shore of death looks like the river-bank, being eroded away.

ਅਗੈ ਦੋਜਕੁ ਤਪਿਆ ਸੁਣੀਐ ਹੂਲ ਪਵੈ ਕਾਹਾਹਾ ॥

agai dhojak tapiaa suneeaai hool pavai kaahaahaa ||

Beyond is the burning hell, from which cries and shrieks are heard.

ਇਕਨਾ ਨੋ ਸਭ ਸੋਝੀ ਆਈ ਇਕਿ ਫਿਰਦੇ ਵੇਪਰਵਾਹਾ ॥

eikanaa no sabh sojhee aaiee ik firadhe veparavaahaa ||

Some understand this completely, while others wander around carelessly.

ਅਮਲ ਜਿ ਕੀਤਿਆ ਦੁਨੀ ਵਿਚਿ ਸੇ ਦਰਗਹ ਓਗਾਹਾ ॥੯੮॥

amal j keetiaa dhunee vich se dharageh ogaahaa ||98||

Those actions which are done in this world, shall be examined in the Court of the Lord. ||98||

ਫਰੀਦਾ ਦਰੀਆਵੈ ਕੰਨੑੈ ਬਗੁਲਾ ਬੈਠਾ ਕੇਲ ਕਰੇ ॥

fareedhaa dhareeaavai ka(n)n(h)ai bagulaa baiThaa kel kare ||

Fareed, the crane perches on the river bank, playing joyfully.

ਕੇਲ ਕਰੇਦੇ ਹੰਝ ਨੋ ਅਚਿੰਤੇ ਬਾਜ ਪਏ ॥

kel karedhe ha(n)jh no achi(n)te baaj pe ||

While it is playing, a hawk suddenly pounces on it.

ਬਾਜ ਪਏ ਤਿਸੁ ਰਬ ਦੇ ਕੇਲਾਂ ਵਿਸਰੀਆਂ ॥

baaj pe tis rab dhe kelaa(n) visareeaa(n) ||

When the Hawk of God attacks, playful sport is forgotten.

ਜੋ ਮਨਿ ਚਿਤਿ ਨ ਚੇਤੇ ਸਨਿ ਸੋ ਗਾਲੀ ਰਬ ਕੀਆਂ ॥੯੯॥

jo man chit na chete san so gaalee rab keeaa(n) ||99||

God does what is not expected or even considered. ||99||

ਸਾਢੇ ਤ੍ਰੈ ਮਣ ਦੇਹੁਰੀ ਚਲੈ ਪਾਣੀ ਅੰਨਿ ॥

saadde trai man dhehuree chalai paanee a(n)n ||

The body is nourished by water and grain.

ਆਇਓ ਬੰਦਾ ਦੁਨੀ ਵਿਚਿ ਵਤਿ ਆਸੂਣੀ ਬੰਨਿੑ ॥

aaio ba(n)dhaa dhunee vich vat aasoonee ba(n)ni(h) ||

The mortal comes into the world with high hopes.

ਮਲਕਲ ਮਉਤ ਜਾਂ ਆਵਸੀ ਸਭ ਦਰਵਾਜੇ ਭੰਨਿ ॥

malakal maut jaa(n) aavasee sabh dharavaaje bha(n)n ||

But when the Messenger of Death comes, it breaks down all the doors.

ਤਿਨੑਾ ਪਿਆਰਿਆ ਭਾਈਆਂ ਅਗੈ ਦਿਤਾ ਬੰਨਿੑ ॥

tin(h)aa piaariaa bhaieeaa(n) agai dhitaa ba(n)ni(h) ||

It binds and gags the mortal, before the eyes of his beloved brothers.

ਵੇਖਹੁ ਬੰਦਾ ਚਲਿਆ ਚਹੁ ਜਣਿਆ ਦੈ ਕੰਨਿੑ ॥

vekhahu ba(n)dhaa chaliaa chahu janiaa dhai ka(n)ni(h) ||

Behold, the mortal being is going away, carried on the shoulders of four men.

ਫਰੀਦਾ ਅਮਲ ਜਿ ਕੀਤੇ ਦੁਨੀ ਵਿਚਿ ਦਰਗਹ ਆਏ ਕੰਮਿ ॥੧੦੦॥

fareedhaa amal j keete dhunee vich dharageh aae ka(n)m ||100||

Fareed, only those good deeds done in the world will be of any use in the Court of the Lord. ||100||

ਫਰੀਦਾ ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਨੑ ਪੰਖੀਆ ਜੰਗਲਿ ਜਿੰਨੑਾ ਵਾਸੁ ॥

fareedhaa hau balihaaree tin(h) pa(n)kheeaa ja(n)gal ji(n)n(h)aa vaas ||

Fareed, I am a sacrifice to those birds which live in the jungle.

ਕਕਰੁ ਚੁਗਨਿ ਥਲਿ ਵਸਨਿ ਰਬ ਨ ਛੋਡਨਿ ਪਾਸੁ ॥੧੦੧॥

kakar chugan thal vasan rab na chhoddan paas ||101||

They peck at the roots and live on the ground, but they do not leave the Lord's side. ||101||

ਫਰੀਦਾ ਰੁਤਿ ਫਿਰੀ ਵਣੁ ਕੰਬਿਆ ਪਤ ਝੜੇ ਝੜਿ ਪਾਹਿ ॥

fareedhaa rut firee van ka(n)biaa pat jhaRe jhaR paeh ||

Fareed, the seasons change, the woods shake and the leaves drop from the trees.

ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾ ਢੂੰਢੀਆਂ ਰਹਣੁ ਕਿਥਾਊ ਨਾਹਿ ॥੧੦੨॥

chaare ku(n)ddaa ddoo(n)ddeeaa(n) rahan kithaauoo naeh ||102||

I have searched in the four directions, but I have not found any resting place anywhere. ||102||

ਫਰੀਦਾ ਪਾੜਿ ਪਟੋਲਾ ਧਜ ਕਰੀ ਕੰਬਲੜੀ ਪਹਿਰੇਉ ॥

fareedhaa paaR paTolaa dhaj karee ka(n)balaRee pahireau ||

Fareed, I have torn my clothes to tatters; now I wear only a rough blanket.

ਜਿਨੑੀ ਵੇਸੀ ਸਹੁ ਮਿਲੈ ਸੇਈ ਵੇਸ ਕਰੇਉ ॥੧੦੩॥

jin(h)ee vesee sahu milai seiee ves kareau ||103||

I wear only those clothes which will lead me to meet my Lord. ||103||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਕਾਇ ਪਟੋਲਾ ਪਾੜਤੀ ਕੰਬਲੜੀ ਪਹਿਰੇਇ ॥

kai paTolaa paaRatee ka(n)balaRee pahirei ||

Why do you tear apart your fine clothes, and take to wearing a rough blanket?

ਨਾਨਕ ਘਰ ਹੀ ਬੈਠਿਆ ਸਹੁ ਮਿਲੈ ਜੇ ਨੀਅਤਿ ਰਾਸਿ ਕਰੇਇ ॥੧੦੪॥

naanak ghar hee baiThiaa sahu milai je neeat raas karei ||104||

O Nanak, even sitting in your own home, you can meet the Lord, if your mind is in the right place. ||104||

ਮਃ ੫ ॥

mahalaa panjavaa ||

Fifth Mehla:

ਫਰੀਦਾ ਗਰਬੁ ਜਿਨੑਾ ਵਡਿਆਈਆ ਧਨਿ ਜੋਬਨਿ ਆਗਾਹ ॥

fareedhaa garab jin(h)aa vaddiaaieeaa dhan joban aagaeh ||

Fareed, those who are very proud of their greatness, wealth and youth,

ਖਾਲੀ ਚਲੇ ਧਣੀ ਸਿਉ ਟਿਬੇ ਜਿਉ ਮੀਹਾਹੁ ॥੧੦੫॥

khaalee chale dhanee siau Tibe jiau meehaahu ||105||

shall return empty-handed from their Lord, like sandhills after the rain. ||105||

ਫਰੀਦਾ ਤਿਨਾ ਮੁਖ ਡਰਾਵਣੇ ਜਿਨਾ ਵਿਸਾਰਿਓਨੁ ਨਾਉ ॥

fareedhaa tinaa mukh ddaraavane jinaa visaarion naau ||

Fareed, the faces of those who forget the Lord's Name are dreadful.

ਐਥੈ ਦੁਖ ਘਣੇਰਿਆ ਅਗੈ ਠਉਰ ਨ ਠਾਉ ॥੧੦੬॥

aaithai dhukh ghaneriaa agai Thaur na Thaau ||106||

They suffer terrible pain here, and hereafter they find no place of rest or refuge. ||106||

ਫਰੀਦਾ ਪਿਛਲ ਰਾਤਿ ਨ ਜਾਗਿਓਹਿ ਜੀਵਦੜੋ ਮੁਇਓਹਿ ॥

fareedhaa pichhal raat na jaagioh jeevadhaRo muioh ||

Fareed, if you do not awaken in the early hours before dawn, you are dead while yet alive.

ਜੇ ਤੈ ਰਬੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਤ ਰਬਿ ਨ ਵਿਸਰਿਓਹਿ ॥੧੦੭॥

je tai rab visaariaa ta rab na visarioh ||107||

Although you have forgotten God, God has not forgotten you. ||107||

ਮਃ ੫ ॥

mahalaa panjavaa ||

Fifth Mehla:

ਫਰੀਦਾ ਕੰਤੁ ਰੰਗਾਵਲਾ ਵਡਾ ਵੇਮੁਹਤਾਜੁ ॥

fareedhaa ka(n)t ra(n)gaavalaa vaddaa vemuhataaj ||

Fareed, my Husband Lord is full of joy; He is Great and Self-sufficient.

ਅਲਹ ਸੇਤੀ ਰਤਿਆ ਏਹੁ ਸਚਾਵਾਂ ਸਾਜੁ ॥੧੦੮॥

aleh setee ratiaa eh sachaavaa(n) saaj ||108||

To be imbued with the Lord God - this is the most beautiful decoration. ||108||

ਮਃ ੫ ॥

mahalaa panjavaa ||

Fifth Mehla:

ਫਰੀਦਾ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਇਕੁ ਕਰਿ ਦਿਲ ਤੇ ਲਾਹਿ ਵਿਕਾਰੁ ॥

fareedhaa dhukh sukh ik kar dhil te laeh vikaar ||

Fareed, look upon pleasure and pain as the same; eradicate corruption from your heart.

ਅਲਹ ਭਾਵੈ ਸੋ ਭਲਾ ਤਾਂ ਲਭੀ ਦਰਬਾਰੁ ॥੧੦੯॥

aleh bhaavai so bhalaa taa(n) labhee dharabaar ||109||

Whatever pleases the Lord God is good; understand this, and you will reach His Court. ||109||

ਮਃ ੫ ॥

mahalaa panjavaa ||

Fifth Mehla:

ਫਰੀਦਾ ਦੁਨੀ ਵਜਾਈ ਵਜਦੀ ਤੂੰ ਭੀ ਵਜਹਿ ਨਾਲਿ ॥

fareedhaa dhunee vajaiee vajadhee too(n) bhee vajeh naal ||

Fareed, the world dances as it dances, and you dance with it as well.

ਸੋਈ ਜੀਉ ਨ ਵਜਦਾ ਜਿਸੁ ਅਲਹੁ ਕਰਦਾ ਸਾਰ ॥੧੧੦॥

soiee jeeau na vajadhaa jis alahu karadhaa saar ||110||

That soul alone does not dance with it, who is under the care of the Lord God. ||110||

ਮਃ ੫ ॥

mahalaa panjavaa ||

Fifth Mehla:

ਫਰੀਦਾ ਦਿਲੁ ਰਤਾ ਇਸੁ ਦੁਨੀ ਸਿਉ ਦੁਨੀ ਨ ਕਿਤੈ ਕੰਮਿ ॥

fareedhaa dhil rataa is dhunee siau dhunee na kitai ka(n)m ||

Fareed, the heart is imbued with this world, but the world is of no use to it at all.