ਸਲੋਕ ਸਹਸਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਭਗਤ ਬਾਣੀ

ਆਪ ਡੁਬੇ ਚਹੁ ਬੇਦ ਮਹਿ ਚੇਲੇ ਦੀਏ ਬਹਾਇ ॥੧੦੪॥

aap ddube chahu bedh meh chele dhe'ee bahai ||104||

He himself is drowning in the four Vedas; he drowns his disciples as well. ||104||

ਕਬੀਰ ਜੇਤੇ ਪਾਪ ਕੀਏ ਰਾਖੇ ਤਲੈ ਦੁਰਾਇ ॥

kabeer jete paap ke'ee raakhe talai dhurai ||

Kabeer, whatever sins the mortal has committed, he tries to keep hidden under cover.

ਪਰਗਟ ਭਏ ਨਿਦਾਨ ਸਭ ਜਬ ਪੂਛੇ ਧਰਮ ਰਾਇ ॥੧੦੫॥

paragaT bhe nidhaan sabh jab poochhe dharam rai ||105||

But in the end, they shall all be revealed, when the Righteous Judge of Dharma investigates. ||105||

ਕਬੀਰ ਹਰਿ ਕਾ ਸਿਮਰਨੁ ਛਾਡਿ ਕੈ ਪਾਲਿਓ ਬਹੁਤੁ ਕੁਟੰਬੁ ॥

kabeer har kaa simaran chhaadd kai paalio bahut kuTa(n)b ||

Kabeer, you have given up meditating on the Lord, and you have raised a large family.

ਧੰਧਾ ਕਰਤਾ ਰਹਿ ਗਇਆ ਭਾਈ ਰਹਿਆ ਨ ਬੰਧੁ ॥੧੦੬॥

dha(n)dhaa karataa reh giaa bhaiee rahiaa na ba(n)dh ||106||

You continue to involve yourself in worldly affairs, but none of your brothers and relatives remain. ||106||

ਕਬੀਰ ਹਰਿ ਕਾ ਸਿਮਰਨੁ ਛਾਡਿ ਕੈ ਰਾਤਿ ਜਗਾਵਨ ਜਾਇ ॥

kabeer har kaa simaran chhaadd kai raat jagaavan jai ||

Kabeer, those who give up meditation on the Lord, and get up at night to wake the spirits of the dead,

ਸਰਪਨਿ ਹੋਇ ਕੈ ਅਉਤਰੈ ਜਾਏ ਅਪੁਨੇ ਖਾਇ ॥੧੦੭॥

sarapan hoi kai aautarai jaae apune khai ||107||

shall be reincarnated as snakes, and eat their own offspring. ||107||

ਕਬੀਰ ਹਰਿ ਕਾ ਸਿਮਰਨੁ ਛਾਡਿ ਕੈ ਅਹੋਈ ਰਾਖੈ ਨਾਰਿ ॥

kabeer har kaa simaran chhaadd kai ahoiee raakhai naar ||

Kabeer, the woman who gives up meditation on the Lord, and observes the ritual fast of Ahoi,

ਗਦਹੀ ਹੋਇ ਕੈ ਅਉਤਰੈ ਭਾਰੁ ਸਹੈ ਮਨ ਚਾਰਿ ॥੧੦੮॥

gadhahee hoi kai aautarai bhaar sahai man chaar ||108||

shall be reincarnated as a donkey, to carry heavy burdens. ||108||

ਕਬੀਰ ਚਤੁਰਾਈ ਅਤਿ ਘਨੀ ਹਰਿ ਜਪਿ ਹਿਰਦੈ ਮਾਹਿ ॥

kabeer chaturaiee at ghanee har jap hiradhai maeh ||

Kabeer, it is the most clever wisdom, to chant and meditate on the Lord in the heart.

ਸੂਰੀ ਊਪਰਿ ਖੇਲਨਾ ਗਿਰੈ ਤ ਠਾਹਰ ਨਾਹਿ ॥੧੦੯॥

sooree uoopar khelanaa girai ta Thaahar naeh ||109||

It is like playing on a pig; if you fall off, you will find no place of rest. ||109||

ਕਬੀਰ ਸੋੁਈ ਮੁਖੁ ਧੰਨਿ ਹੈ ਜਾ ਮੁਖਿ ਕਹੀਐ ਰਾਮੁ ॥

kabeer suoiee mukh dha(n)n hai jaa mukh kaheeaai raam ||

Kabeer, blessed is that mouth, which utters the Lord's Name.

ਦੇਹੀ ਕਿਸ ਕੀ ਬਾਪੁਰੀ ਪਵਿਤ੍ਰੁ ਹੋਇਗੋ ਗ੍ਰਾਮੁ ॥੧੧੦॥

dhehee kis kee baapuree pavitr hoigo graam ||110||

It purifies the body, and the whole village as well. ||110||

ਕਬੀਰ ਸੋਈ ਕੁਲ ਭਲੀ ਜਾ ਕੁਲ ਹਰਿ ਕੋ ਦਾਸੁ ॥

kabeer soiee kul bhalee jaa kul har ko dhaas ||

Kabeer, that family is good, in which the Lord's slave is born.

ਜਿਹ ਕੁਲ ਦਾਸੁ ਨ ਊਪਜੈ ਸੋ ਕੁਲ ਢਾਕੁ ਪਲਾਸੁ ॥੧੧੧॥

jeh kul dhaas na uoopajai so kul ddaak palaas ||111||

But that family in which the Lord's slave is not born is as useless as weeds. ||111||

ਕਬੀਰ ਹੈ ਗਇ ਬਾਹਨ ਸਘਨ ਘਨ ਲਾਖ ਧਜਾ ਫਹਰਾਹਿ ॥

kabeer hai gi baahan saghan ghan laakh dhajaa faharaeh ||

Kabeer, some have lots of horses, elephants and carriages, and thousands of banners waving.

ਇਆ ਸੁਖ ਤੇ ਭਿਖੵਾ ਭਲੀ ਜਉ ਹਰਿ ਸਿਮਰਤ ਦਿਨ ਜਾਹਿ ॥੧੧੨॥

eiaa sukh te bhikhayeaa bhalee jau har simarat dhin jaeh ||112||

But begging is better than these comforts, if one spends his days meditating in remembrance on the Lord. ||112||

ਕਬੀਰ ਸਭੁ ਜਗੁ ਹਉ ਫਿਰਿਓ ਮਾਂਦਲੁ ਕੰਧ ਚਢਾਇ ॥

kabeer sabh jag hau firio maa(n)dhal ka(n)dh chaddai ||

Kabeer, I have wandered all over the world, carrying the drum on my shoulder.

ਕੋਈ ਕਾਹੂ ਕੋ ਨਹੀ ਸਭ ਦੇਖੀ ਠੋਕਿ ਬਜਾਇ ॥੧੧੩॥

koiee kaahoo ko nahee sabh dhekhee Thok bajai ||113||

No one belongs to anyone else; I have looked and carefully studied it. ||113||

ਮਾਰਗਿ ਮੋਤੀ ਬੀਥਰੇ ਅੰਧਾ ਨਿਕਸਿਓ ਆਇ ॥

maarag motee beethare a(n)dhaa nikasio aai ||

The pearls are scattered on the road; the blind man comes along.

ਜੋਤਿ ਬਿਨਾ ਜਗਦੀਸ ਕੀ ਜਗਤੁ ਉਲੰਘੇ ਜਾਇ ॥੧੧੪॥

jot binaa jagadhees kee jagat ula(n)ghe jai ||114||

Without the Light of the Lord of the Universe, the world just passes them by. ||114||

ਬੂਡਾ ਬੰਸੁ ਕਬੀਰ ਕਾ ਉਪਜਿਓ ਪੂਤੁ ਕਮਾਲੁ ॥

booddaa ba(n)s kabeer kaa upajio poot kamaal ||

My family is drowned, O Kabeer, since the birth of my son Kamaal.

ਹਰਿ ਕਾ ਸਿਮਰਨੁ ਛਾਡਿ ਕੈ ਘਰਿ ਲੇ ਆਯਾ ਮਾਲੁ ॥੧੧੫॥

har kaa simaran chhaadd kai ghar le aayaa maal ||115||

He has given up meditating on the Lord, in order to bring home wealth. ||115||

ਕਬੀਰ ਸਾਧੂ ਕਉ ਮਿਲਨੇ ਜਾਈਐ ਸਾਥਿ ਨ ਲੀਜੈ ਕੋਇ ॥

kabeer saadhoo kau milane jaieeaai saath na leejai koi ||

Kabeer, go out to meet the holy man; do not take anyone else with you.

ਪਾਛੈ ਪਾਉ ਨ ਦੀਜੀਐ ਆਗੈ ਹੋਇ ਸੁ ਹੋਇ ॥੧੧੬॥

paachhai paau na dheejeeaai aagai hoi su hoi ||116||

Do not turn back - keep on going. Whatever will be, will be. ||116||

ਕਬੀਰ ਜਗੁ ਬਾਧਿਓ ਜਿਹ ਜੇਵਰੀ ਤਿਹ ਮਤ ਬੰਧਹੁ ਕਬੀਰ ॥

kabeer jag baadhio jeh jevaree teh mat ba(n)dhahu kabeer ||

Kabeer, do not bind yourself with that chain, which binds the whole world.

ਜੈਹਹਿ ਆਟਾ ਲੋਨ ਜਿਉ ਸੋਨ ਸਮਾਨਿ ਸਰੀਰੁ ॥੧੧੭॥

jaiheh aaTaa lon jiau son samaan sareer ||117||

As the salt is lost in the flour, so shall your golden body be lost. ||117||

ਕਬੀਰ ਹੰਸੁ ਉਡਿਓ ਤਨੁ ਗਾਡਿਓ ਸੋਝਾਈ ਸੈਨਾਹ ॥

kabeer ha(n)s uddio tan gaaddio sojhaiee sainaeh ||

Kabeer, the soul-swan is flying away, and the body is being buried, and still he makes gestures.

ਅਜਹੂ ਜੀਉ ਨ ਛੋਡਈ ਰੰਕਾਈ ਨੈਨਾਹ ॥੧੧੮॥

ajahoo jeeau na chhoddiee ra(n)kaiee nainaeh ||118||

Even then, the mortal does not give up the cruel look in his eyes. ||118||

ਕਬੀਰ ਨੈਨ ਨਿਹਾਰਉ ਤੁਝ ਕਉ ਸ੍ਰਵਨ ਸੁਨਉ ਤੁਅ ਨਾਉ ॥

kabeer nain nihaarau tujh kau sravan sunau tua naau ||

Kabeer: with my eyes, I see You, Lord; with my ears, I hear Your Name.

ਬੈਨ ਉਚਰਉ ਤੁਅ ਨਾਮ ਜੀ ਚਰਨ ਕਮਲ ਰਿਦ ਠਾਉ ॥੧੧੯॥

bain ucharau tua naam jee charan kamal ridh Thaau ||119||

With my tongue I chant Your Name; I enshrine Your Lotus Feet within my heart. ||119||

ਕਬੀਰ ਸੁਰਗ ਨਰਕ ਤੇ ਮੈ ਰਹਿਓ ਸਤਿਗੁਰ ਕੇ ਪਰਸਾਦਿ ॥

kabeer surag narak te mai rahio satigur ke parasaadh ||

Kabeer, I have been spared from heaven and hell, by the Grace of the True Guru.

ਚਰਨ ਕਮਲ ਕੀ ਮਉਜ ਮਹਿ ਰਹਉ ਅੰਤਿ ਅਰੁ ਆਦਿ ॥੧੨੦॥

charan kamal kee mauj meh rahau a(n)t ar aadh ||120||

From beginning to end, I abide in the joy of the Lord's Lotus Feet. ||120||

ਕਬੀਰ ਚਰਨ ਕਮਲ ਕੀ ਮਉਜ ਕੋ ਕਹਿ ਕੈਸੇ ਉਨਮਾਨ ॥

kabeer charan kamal kee mauj ko keh kaise unamaan ||

Kabeer, how can I even describe the extent of the joy of the Lord's Lotus Feet?

ਕਹਿਬੇ ਕਉ ਸੋਭਾ ਨਹੀ ਦੇਖਾ ਹੀ ਪਰਵਾਨੁ ॥੧੨੧॥

kahibe kau sobhaa nahee dhekhaa hee paravaan ||121||

I cannot describe its sublime glory; it has to be seen to be appreciated. ||121||

ਕਬੀਰ ਦੇਖਿ ਕੈ ਕਿਹ ਕਹਉ ਕਹੇ ਨ ਕੋ ਪਤੀਆਇ ॥

kabeer dhekh kai keh kahau kahe na ko pateeaai ||

Kabeer, how can I describe what I have seen? No one will believe my words.

ਹਰਿ ਜੈਸਾ ਤੈਸਾ ਉਹੀ ਰਹਉ ਹਰਖਿ ਗੁਨ ਗਾਇ ॥੧੨੨॥

har jaisaa taisaa uhee rahau harakh gun gai ||122||

The Lord is just as He is. I dwell in delight, singing His Glorious Praises. ||122||