ਸਾਰੰਗ

ਮਃ ੧ ॥

mahalaa pehilaa ||

First Mehla:

ਮਨਹੁ ਜਿ ਅੰਧੇ ਕੂਪ ਕਹਿਆ ਬਿਰਦੁ ਨ ਜਾਣਨੑੀ ॥

manahu j a(n)dhe koop kahiaa biradh na jaanan(h)ee ||

Those mortals whose minds are like deep dark pits do not understand the purpose of life, even when it is explained to them.

ਮਨਿ ਅੰਧੈ ਊਂਧੈ ਕਵਲਿ ਦਿਸਨਿੑ ਖਰੇ ਕਰੂਪ ॥

man a(n)dhai uoo(n)dhai kaval dhisani(h) khare karoop ||

Their minds are blind, and their heart-lotuses are upside-down; they look totally ugly.

ਇਕਿ ਕਹਿ ਜਾਣਹਿ ਕਹਿਆ ਬੁਝਹਿ ਤੇ ਨਰ ਸੁਘੜ ਸਰੂਪ ॥

eik keh jaaneh kahiaa bujheh te nar sughaR saroop ||

Some know how to speak, and understand what they are told. They are wise and beautiful.

ਇਕਨਾ ਨਾਦ ਨ ਬੇਦ ਨ ਗੀਅ ਰਸੁ ਰਸ ਕਸ ਨ ਜਾਣੰਤਿ ॥

eikanaa naadh na bedh na geea ras ras kas na jaana(n)t ||

Some do not understand about the Sound-current of the Naad or the Vedas, music, virtue or vice.

ਇਕਨਾ ਸੁਧਿ ਨ ਬੁਧਿ ਨ ਅਕਲਿ ਸਰ ਅਖਰ ਕਾ ਭੇਉ ਨ ਲਹੰਤਿ ॥

eikanaa sudh na budh na akal sar akhar kaa bheau na laha(n)t ||

Some are not blessed with understanding, intelligence, or sublime intellect; they do not grasp the mystery of God's Word.

ਨਾਨਕ ਸੇ ਨਰ ਅਸਲਿ ਖਰ ਜਿ ਬਿਨੁ ਗੁਣ ਗਰਬੁ ਕਰੰਤਿ ॥੨॥

naanak se nar asal khar j bin gun garab kara(n)t ||2||

O Nanak, they are donkeys; they are very proud of themselves, but they have no virtues at all. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਭ ਪਵਿਤੁ ਹੈ ਧਨੁ ਸੰਪੈ ਮਾਇਆ ॥

gurmukh sabh pavit hai dhan sa(n)pai maiaa ||

To the Gurmukh, everything is sacred: wealth, property, Maya.

ਹਰਿ ਅਰਥਿ ਜੋ ਖਰਚਦੇ ਦੇਂਦੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥

har arath jo kharachadhe dhe(n)dhe sukh paiaa ||

Those who spend the wealth of the Lord find peace through giving.

ਜੋ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਦੇ ਤਿਨ ਤੋਟਿ ਨ ਆਇਆ ॥

jo har naam dhiaaidhe tin toT na aaiaa ||

Those who meditate on the Lord's Name shall never be deprived.

ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਨਦਰੀ ਆਵਦਾ ਮਾਇਆ ਸੁਟਿ ਪਾਇਆ ॥

gurmukhaa(n) nadharee aavadhaa maiaa suT paiaa ||

The Gurmukhs come to see the Lord, and leave behind the things of Maya.

ਨਾਨਕ ਭਗਤਾਂ ਹੋਰੁ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵਈ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇਆ ॥੨੨॥

naanak bhagataa(n) hor chit na aaviee har naam samaiaa ||22||

O Nanak, the devotees do not think of anything else; they are absorbed in the Name of the Lord. ||22||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੪ ॥

salok mahalaa chauthhaa ||

Shalok, Fourth Mehla:

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵਨਿ ਸੇ ਵਡਭਾਗੀ ॥

satigur sevan se vaddabhaagee ||

Those who serve the True Guru are very fortunate.

ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਜਿਨੑਾ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ॥

sachai sabadh jin(h)aa ek liv laagee ||

They are lovingly attuned to the True Shabad, the Word of the One God.

ਗਿਰਹ ਕੁਟੰਬ ਮਹਿ ਸਹਜਿ ਸਮਾਧੀ ॥

gireh kuTa(n)b meh sahaj samaadhee ||

In their own household and family, they are in natural Samaadhi.

ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਸੇ ਸਚੇ ਬੈਰਾਗੀ ॥੧॥

naanak naam rate se sache bairaagee ||1||

O Nanak, those who are attuned to the Naam are truly detached from the world. ||1||

ਮਃ ੪ ॥

mahalaa chauthhaa ||

Fourth Mehla:

ਗਣਤੈ ਸੇਵ ਨ ਹੋਵਈ ਕੀਤਾ ਥਾਇ ਨ ਪਾਇ ॥

ganatai sev na hoviee keetaa thai na pai ||

Calculated service is not service at all, and what is done is not approved.

ਸਬਦੈ ਸਾਦੁ ਨ ਆਇਓ ਸਚਿ ਨ ਲਗੋ ਭਾਉ ॥

sabadhai saadh na aaio sach na lago bhaau ||

The flavor of the Shabad, the Word of God, is not tasted if the mortal is not in love with the True Lord God.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਿਆਰਾ ਨ ਲਗਈ ਮਨਹਠਿ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥

satigur piaaraa na lagiee manahaTh aavai jai ||

The stubborn-minded person does not even like the True Guru; he comes and goes in reincarnation.

ਜੇ ਇਕ ਵਿਖ ਅਗਾਹਾ ਭਰੇ ਤਾਂ ਦਸ ਵਿਖਾਂ ਪਿਛਾਹਾ ਜਾਇ ॥

je ik vikh agaahaa bhare taa(n) dhas vikhaa(n) pichhaahaa jai ||

He takes one step forward, and ten steps back.

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ਚਾਕਰੀ ਜੇ ਚਲਹਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਇ ॥

satigur kee sevaa chaakaree je chaleh satigur bhai ||

The mortal works to serve the True Guru, if he walks in harmony with the True Guru's Will.

ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੋ ਮਿਲੈ ਸਹਜੇ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥

aap gavai satiguroo no milai sahaje rahai samai ||

He loses his self-conceit, and meets the True Guru; he remains intuitively absorbed in the Lord.

ਨਾਨਕ ਤਿਨੑਾ ਨਾਮੁ ਨ ਵੀਸਰੈ ਸਚੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇ ॥੨॥

naanak tin(h)aa naam na veesarai sache mel milai ||2||

O Nanak, they never forget the Naam, the Name of the Lord; they are united in Union with the True Lord. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਖਾਨ ਮਲੂਕ ਕਹਾਇਦੇ ਕੋ ਰਹਣੁ ਨ ਪਾਈ ॥

khaan malook kahaidhe ko rahan na paiee ||

They call themselves emperors and rulers, but none of them will be allowed to stay.

ਗੜੑ ਮੰਦਰ ਗਚ ਗੀਰੀਆ ਕਿਛੁ ਸਾਥਿ ਨ ਜਾਈ ॥

gaR(h) ma(n)dhar gach geereeaa kichh saath na jaiee ||

Their sturdy forts and mansions - none of them will go along with them.

ਸੋਇਨ ਸਾਖਤਿ ਪਉਣ ਵੇਗ ਧ੍ਰਿਗੁ ਧ੍ਰਿਗੁ ਚਤੁਰਾਈ ॥

soin saakhat paun veg dhirag dhirag chaturaiee ||

Their gold and horses, fast as the wind, are cursed, and cursed are their clever tricks.

ਛਤੀਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਰਕਾਰ ਕਰਹਿ ਬਹੁ ਮੈਲੁ ਵਧਾਈ ॥

chhateeh a(n)mirat parakaar kareh bahu mail vadhaiee ||

Eating the thirty-six delicacies, they become bloated with pollution.

ਨਾਨਕ ਜੋ ਦੇਵੈ ਤਿਸਹਿ ਨ ਜਾਣਨੑੀ ਮਨਮੁਖਿ ਦੁਖੁ ਪਾਈ ॥੨੩॥

naanak jo dhevai tiseh na jaanan(h)ee manmukh dhukh paiee ||23||

O Nanak, the self-willed manmukh does not know the One who gives, and so he suffers in pain. ||23||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਪੜਿੑ ਪੜਿੑ ਪੰਡਿਤ ਮੋੁਨੀ ਥਕੇ ਦੇਸੰਤਰ ਭਵਿ ਥਕੇ ਭੇਖਧਾਰੀ ॥

paRi(h) paRi(h) pa(n)ddit muonee thake dhesa(n)tar bhav thake bhekhadhaaree ||

The Pandits, the religious scholars and the silent sages read and recite until they get tired. They wander through foreign lands in their religious robes, until they are exhausted.

ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਨਾਉ ਕਦੇ ਨ ਪਾਇਨਿ ਦੁਖੁ ਲਾਗਾ ਅਤਿ ਭਾਰੀ ॥

dhoojai bhai naau kadhe na pain dhukh laagaa at bhaaree ||

In love with duality, they never receive the Name. Held in the grasp of pain, they suffer terribly.

ਮੂਰਖ ਅੰਧੇ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਸੇਵਹਿ ਮਾਇਆ ਕੈ ਬਿਉਹਾਰੀ ॥

moorakh a(n)dhe trai gun seveh maiaa kai biauhaaree ||

The blind fools serve the three gunas, the three dispositions; they deal only with Maya.

ਅੰਦਰਿ ਕਪਟੁ ਉਦਰੁ ਭਰਣ ਕੈ ਤਾਈ ਪਾਠ ਪੜਹਿ ਗਾਵਾਰੀ ॥

a(n)dhar kapaT udhar bharan kai taiee paaTh paReh gaavaaree ||

With deception in their hearts, the fools read sacred texts to fill their bellies.

ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਸੋ ਸੁਖੁ ਪਾਏ ਜਿਨ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਮਾਰੀ ॥

satigur seve so sukh paae jin haumai vichahu maaree ||

One who serves the True Guru finds peace; he eradicates egotism from within.

ਨਾਨਕ ਪੜਣਾ ਗੁਨਣਾ ਇਕੁ ਨਾਉ ਹੈ ਬੂਝੈ ਕੋ ਬੀਚਾਰੀ ॥੧॥

naanak paRanaa gunanaa ik naau hai boojhai ko beechaaree ||1||

O Nanak, there is One Name to chant and dwell on; how rare are those who reflect on this and understand. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਨਾਂਗੇ ਆਵਣਾ ਨਾਂਗੇ ਜਾਣਾ ਹਰਿ ਹੁਕਮੁ ਪਾਇਆ ਕਿਆ ਕੀਜੈ ॥

naa(n)ge aavanaa naa(n)ge jaanaa har hukam paiaa kiaa keejai ||

Naked we come, and naked we go. This is by the Lord's Command; what else can we do?

ਜਿਸ ਕੀ ਵਸਤੁ ਸੋਈ ਲੈ ਜਾਇਗਾ ਰੋਸੁ ਕਿਸੈ ਸਿਉ ਕੀਜੈ ॥

jis kee vasat soiee lai jaigaa ros kisai siau keejai ||

The object belongs to Him; He shall take it away; with whom should one be angry.

ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੋਵੈ ਸੁ ਭਾਣਾ ਮੰਨੇ ਸਹਜੇ ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਜੈ ॥

gurmukh hovai su bhaanaa ma(n)ne sahaje har ras peejai ||

One who becomes Gurmukh accepts God's Will; he intuitively drinks in the Lord's sublime essence.

ਨਾਨਕ ਸੁਖਦਾਤਾ ਸਦਾ ਸਲਾਹਿਹੁ ਰਸਨਾ ਰਾਮੁ ਰਵੀਜੈ ॥੨॥

naanak sukhadhaataa sadhaa salaahih rasanaa raam raveejai ||2||

O Nanak, praise the Giver of peace forever; with your tongue, savor the Lord. ||2||