ਤੁਖਾਰੀ

ਬਨ ਫੂਲੇ ਮੰਝ ਬਾਰਿ ਮੈ ਪਿਰੁ ਘਰਿ ਬਾਹੁੜੈ ॥

ban foole ma(n)jh baar mai pir ghar baahuRai ||

The forest is blossoming in front of my door; if only my Beloved would return to my home!

ਪਿਰੁ ਘਰਿ ਨਹੀ ਆਵੈ ਧਨ ਕਿਉ ਸੁਖੁ ਪਾਵੈ ਬਿਰਹਿ ਬਿਰੋਧ ਤਨੁ ਛੀਜੈ ॥

pir ghar nahee aavai dhan kiau sukh paavai bireh birodh tan chheejai ||

If her Husband Lord does not return home, how can the soul-bride find peace? Her body is wasting away with the sorrow of separation.

ਕੋਕਿਲ ਅੰਬਿ ਸੁਹਾਵੀ ਬੋਲੈ ਕਿਉ ਦੁਖੁ ਅੰਕਿ ਸਹੀਜੈ ॥

kokil a(n)b suhaavee bolai kiau dhukh a(n)k saheejai ||

The beautiful song-bird sings, perched on the mango tree; but how can I endure the pain in the depths of my being?

ਭਵਰੁ ਭਵੰਤਾ ਫੂਲੀ ਡਾਲੀ ਕਿਉ ਜੀਵਾ ਮਰੁ ਮਾਏ ॥

bhavar bhava(n)taa foolee ddaalee kiau jeevaa mar maae ||

The bumble bee is buzzing around the flowering branches; but how can I survive? I am dying, O my mother!

ਨਾਨਕ ਚੇਤਿ ਸਹਜਿ ਸੁਖੁ ਪਾਵੈ ਜੇ ਹਰਿ ਵਰੁ ਘਰਿ ਧਨ ਪਾਏ ॥੫॥

naanak chet sahaj sukh paavai je har var ghar dhan paae ||5||

O Nanak, in Chayt, peace is easily obtained, if the soul-bride obtains the Lord as her Husband, within the home of her own heart. ||5||

ਵੈਸਾਖੁ ਭਲਾ ਸਾਖਾ ਵੇਸ ਕਰੇ ॥

vaisaakh bhalaa saakhaa ves kare ||

Vaisakhi is so pleasant; the branches blossom with new leaves.

ਧਨ ਦੇਖੈ ਹਰਿ ਦੁਆਰਿ ਆਵਹੁ ਦਇਆ ਕਰੇ ॥

dhan dhekhai har dhuaar aavahu dhiaa kare ||

The soul-bride yearns to see the Lord at her door. Come, O Lord, and take pity on me!

ਘਰਿ ਆਉ ਪਿਆਰੇ ਦੁਤਰ ਤਾਰੇ ਤੁਧੁ ਬਿਨੁ ਅਢੁ ਨ ਮੋਲੋ ॥

ghar aau piaare dhutar taare tudh bin add na molo ||

Please come home, O my Beloved; carry me across the treacherous world-ocean. Without You, I am not worth even a shell.

ਕੀਮਤਿ ਕਉਣ ਕਰੇ ਤੁਧੁ ਭਾਵਾਂ ਦੇਖਿ ਦਿਖਾਵੈ ਢੋਲੋ ॥

keemat kaun kare tudh bhaavaa(n) dhekh dhikhaavai ddolo ||

Who can estimate my worth, if I am pleasing to You? I see You, and inspire others to see You, O my Love.

ਦੂਰਿ ਨ ਜਾਨਾ ਅੰਤਰਿ ਮਾਨਾ ਹਰਿ ਕਾ ਮਹਲੁ ਪਛਾਨਾ ॥

dhoor na jaanaa a(n)tar maanaa har kaa mahal pachhaanaa ||

I know that You are not far away; I believe that You are deep within me, and I realize Your Presence.

ਨਾਨਕ ਵੈਸਾਖੀਂ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਵੈ ਸੁਰਤਿ ਸਬਦਿ ਮਨੁ ਮਾਨਾ ॥੬॥

naanak vaisaakhee(n) prabh paavai surat sabadh man maanaa ||6||

O Nanak, finding God in Vaisakhi, the consciousness is filled with the Word of the Shabad, and the mind comes to believe. ||6||

ਮਾਹੁ ਜੇਠੁ ਭਲਾ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਕਿਉ ਬਿਸਰੈ ॥

maahu jeTh bhalaa preetam kiau bisarai ||

The month of Jayt'h is so sublime. How could I forget my Beloved?

ਥਲ ਤਾਪਹਿ ਸਰ ਭਾਰ ਸਾ ਧਨ ਬਿਨਉ ਕਰੈ ॥

thal taapeh sar bhaar saa dhan binau karai ||

The earth burns like a furnace, and the soul-bride offers her prayer.

ਧਨ ਬਿਨਉ ਕਰੇਦੀ ਗੁਣ ਸਾਰੇਦੀ ਗੁਣ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵਾ ॥

dhan binau karedhee gun saaredhee gun saaree prabh bhaavaa ||

The bride offers her prayer, and sings His Glorious Praises; singing His Praises, she becomes pleasing to God.

ਸਾਚੈ ਮਹਲਿ ਰਹੈ ਬੈਰਾਗੀ ਆਵਣ ਦੇਹਿ ਤ ਆਵਾ ॥

saachai mahal rahai bairaagee aavan dheh ta aavaa ||

The Unattached Lord dwells in His true mansion. If He allows me, then I will come to Him.

ਨਿਮਾਣੀ ਨਿਤਾਣੀ ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਕਿਉ ਪਾਵੈ ਸੁਖ ਮਹਲੀ ॥

nimaanee nitaanee har bin kiau paavai sukh mahalee ||

The bride is dishonored and powerless; how will she find peace without her Lord?

ਨਾਨਕ ਜੇਠਿ ਜਾਣੈ ਤਿਸੁ ਜੈਸੀ ਕਰਮਿ ਮਿਲੈ ਗੁਣ ਗਹਿਲੀ ॥੭॥

naanak jeTh jaanai tis jaisee karam milai gun gahilee ||7||

O Nanak, in Jayt'h, she who knows her Lord becomes just like Him; grasping virtue, she meets with the Merciful Lord. ||7||

ਆਸਾੜੁ ਭਲਾ ਸੂਰਜੁ ਗਗਨਿ ਤਪੈ ॥

aasaaR bhalaa sooraj gagan tapai ||

The month of Aasaarh is good; the sun blazes in the sky.

ਧਰਤੀ ਦੂਖ ਸਹੈ ਸੋਖੈ ਅਗਨਿ ਭਖੈ ॥

dharatee dhookh sahai sokhai agan bhakhai ||

The earth suffers in pain, parched and roasted in the fire.

ਅਗਨਿ ਰਸੁ ਸੋਖੈ ਮਰੀਐ ਧੋਖੈ ਭੀ ਸੋ ਕਿਰਤੁ ਨ ਹਾਰੇ ॥

agan ras sokhai mareeaai dhokhai bhee so kirat na haare ||

The fire dries up the moisture, and she dies in agony. But even then, the sun does not grow tired.

ਰਥੁ ਫਿਰੈ ਛਾਇਆ ਧਨ ਤਾਕੈ ਟੀਡੁ ਲਵੈ ਮੰਝਿ ਬਾਰੇ ॥

rath firai chhaiaa dhan taakai Teedd lavai ma(n)jh baare ||

His chariot moves on, and the soul-bride seeks shade; the crickets are chirping in the forest.

ਅਵਗਣ ਬਾਧਿ ਚਲੀ ਦੁਖੁ ਆਗੈ ਸੁਖੁ ਤਿਸੁ ਸਾਚੁ ਸਮਾਲੇ ॥

avagan baadh chalee dhukh aagai sukh tis saach samaale ||

She ties up her bundle of faults and demerits, and suffers in the world hereafter. But dwelling on the True Lord, she finds peace.

ਨਾਨਕ ਜਿਸ ਨੋ ਇਹੁ ਮਨੁ ਦੀਆ ਮਰਣੁ ਜੀਵਣੁ ਪ੍ਰਭ ਨਾਲੇ ॥੮॥

naanak jis no ih man dheeaa maran jeevan prabh naale ||8||

O Nanak, I have given this mind to Him; death and life rest with God. ||8||

ਸਾਵਣਿ ਸਰਸ ਮਨਾ ਘਣ ਵਰਸਹਿ ਰੁਤਿ ਆਏ ॥

saavan saras manaa ghan varaseh rut aae ||

In Saawan, be happy, O my mind. The rainy season has come, and the clouds have burst into showers.

ਮੈ ਮਨਿ ਤਨਿ ਸਹੁ ਭਾਵੈ ਪਿਰ ਪਰਦੇਸਿ ਸਿਧਾਏ ॥

mai man tan sahu bhaavai pir paradhes sidhaae ||

My mind and body are pleased by my Lord, but my Beloved has gone away.

ਪਿਰੁ ਘਰਿ ਨਹੀ ਆਵੈ ਮਰੀਐ ਹਾਵੈ ਦਾਮਨਿ ਚਮਕਿ ਡਰਾਏ ॥

pir ghar nahee aavai mareeaai haavai dhaaman chamak ddaraae ||

My Beloved has not come home, and I am dying of the sorrow of separation. The lightning flashes, and I am scared.

ਸੇਜ ਇਕੇਲੀ ਖਰੀ ਦੁਹੇਲੀ ਮਰਣੁ ਭਇਆ ਦੁਖੁ ਮਾਏ ॥

sej ikelee kharee dhuhelee maran bhiaa dhukh maae ||

My bed is lonely, and I am suffering in agony. I am dying in pain, O my mother!

ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਨੀਦ ਭੂਖ ਕਹੁ ਕੈਸੀ ਕਾਪੜੁ ਤਨਿ ਨ ਸੁਖਾਵਏ ॥

har bin needh bhookh kahu kaisee kaapaR tan na sukhaave ||

Tell me - without the Lord, how can I sleep, or feel hungry? My clothes give no comfort to my body.

ਨਾਨਕ ਸਾ ਸੋਹਾਗਣਿ ਕੰਤੀ ਪਿਰ ਕੈ ਅੰਕਿ ਸਮਾਵਏ ॥੯॥

naanak saa sohaagan ka(n)tee pir kai a(n)k samaave ||9||

O Nanak, she alone is a happy soul-bride, who merges in the Being of her Beloved Husband Lord. ||9||

ਭਾਦਉ ਭਰਮਿ ਭੁਲੀ ਭਰਿ ਜੋਬਨਿ ਪਛੁਤਾਣੀ ॥

bhaadhau bharam bhulee bhar joban pachhutaanee ||

In Bhaadon, the young woman is confused by doubt; later, she regrets and repents.

ਜਲ ਥਲ ਨੀਰਿ ਭਰੇ ਬਰਸ ਰੁਤੇ ਰੰਗੁ ਮਾਣੀ ॥

jal thal neer bhare baras rute ra(n)g maanee ||

The lakes and fields are overflowing with water; the rainy season has come - the time to celebrate!

ਬਰਸੈ ਨਿਸਿ ਕਾਲੀ ਕਿਉ ਸੁਖੁ ਬਾਲੀ ਦਾਦਰ ਮੋਰ ਲਵੰਤੇ ॥

barasai nis kaalee kiau sukh baalee dhaadhar mor lava(n)te ||

In the dark of night it rains; how can the young bride find peace? The frogs and peacocks send out their noisy calls.

ਪ੍ਰਿਉ ਪ੍ਰਿਉ ਚਵੈ ਬਬੀਹਾ ਬੋਲੇ ਭੁਇਅੰਗਮ ਫਿਰਹਿ ਡਸੰਤੇ ॥

priau priau chavai babeehaa bole bhuia(n)gam fireh ddasa(n)te ||

"Pri-o! Pri-o! Beloved! Beloved!" cries the rainbird, while the snakes slither around, biting.

ਮਛਰ ਡੰਗ ਸਾਇਰ ਭਰ ਸੁਭਰ ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਕਿਉ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ॥

machhar dda(n)g sair bhar subhar bin har kiau sukh paieeaai ||

The mosquitoes bite and sting, and the ponds are filled to overflowing; without the Lord, how can she find peace?

ਨਾਨਕ ਪੂਛਿ ਚਲਉ ਗੁਰ ਅਪੁਨੇ ਜਹ ਪ੍ਰਭੁ ਤਹ ਹੀ ਜਾਈਐ ॥੧੦॥

naanak poochh chalau gur apune jeh prabh teh hee jaieeaai ||10||

O Nanak, I will go and ask my Guru; wherever God is, there I will go. ||10||

ਅਸੁਨਿ ਆਉ ਪਿਰਾ ਸਾ ਧਨ ਝੂਰਿ ਮੁਈ ॥

asun aau piraa saa dhan jhoor muiee ||

In Assu, come, my Beloved; the soul-bride is grieving to death.

ਤਾ ਮਿਲੀਐ ਪ੍ਰਭ ਮੇਲੇ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਖੁਈ ॥

taa mileeaai prabh mele dhoojai bhai khuiee ||

She can only meet Him, when God leads her to meet Him; she is ruined by the love of duality.

ਝੂਠਿ ਵਿਗੁਤੀ ਤਾ ਪਿਰ ਮੁਤੀ ਕੁਕਹ ਕਾਹ ਸਿ ਫੁਲੇ ॥

jhooTh vigutee taa pir mutee kukeh kaeh s fule ||

If she is plundered by falsehood, then her Beloved forsakes her. Then, the white flowers of old age blossom in my hair.