ਮਾਰੂ

ਬਿਨੁ ਕਰਮਾ ਕਿਛੂ ਨ ਪਾਈਐ ਜੇ ਬਹੁਤੁ ਲੋਚਾਹੀ ॥

bin karamaa kichhoo na paieeaai je bahut lochaahee ||

Without good karma, he does not obtain anything, no matter how much he may wish for it.

ਆਵੈ ਜਾਇ ਜੰਮੈ ਮਰੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਛੁਟਾਹੀ ॥

aavai jai ja(n)mai marai gur sabadh chhuTaahee ||

Coming and going in reincarnation, and birth and death are ended, through the Word of the Guru's Shabad.

ਆਪਿ ਕਰੈ ਕਿਸੁ ਆਖੀਐ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਾਹੀ ॥੧੬॥

aap karai kis aakheeaai dhoojaa ko naahee ||16||

He Himself acts, so unto whom should we complain? There is no other at all. ||16||

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਇਸੁ ਜਗ ਮਹਿ ਸੰਤੀ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਆਇ ॥

eis jag meh sa(n)tee dhan khaTiaa jinaa satigur miliaa prabh aai ||

In this world, the Saints earn the wealth; they come to meet God through the True Guru.

ਸਤਿਗੁਰਿ ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਇਸੁ ਧਨ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਕਹੀ ਨ ਜਾਇ ॥

satigur sach dhiraRaiaa is dhan kee keemat kahee na jai ||

The True Guru implants the Truth within; the value of this wealth cannot be described.

ਇਤੁ ਧਨਿ ਪਾਇਐ ਭੁਖ ਲਥੀ ਸੁਖੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥

eit dhan paiaai bhukh lathee sukh vasiaa man aai ||

Obtaining this wealth, hunger is relieved, and peace comes to dwell in the mind.

ਜਿੰਨੑਾ ਕਉ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਤਿਨੀ ਪਾਇਆ ਆਇ ॥

ji(n)n(h)aa kau dhur likhiaa tinee paiaa aai ||

Only those who have such pre-ordained destiny, come to receive this.

ਮਨਮੁਖੁ ਜਗਤੁ ਨਿਰਧਨੁ ਹੈ ਮਾਇਆ ਨੋ ਬਿਲਲਾਇ ॥

manmukh jagat niradhan hai maiaa no bilalai ||

The world of the self-willed manmukh is poor, crying out for Maya.

ਅਨਦਿਨੁ ਫਿਰਦਾ ਸਦਾ ਰਹੈ ਭੁਖ ਨ ਕਦੇ ਜਾਇ ॥

anadhin firadhaa sadhaa rahai bhukh na kadhe jai ||

Night and day, it wanders continually, and its hunger is never relieved.

ਸਾਂਤਿ ਨ ਕਦੇ ਆਵਈ ਨਹ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

saa(n)t na kadhe aaviee neh sukh vasai man aai ||

It never finds calm tranquility, and peace never comes to dwell in its mind.

ਸਦਾ ਚਿੰਤ ਚਿਤਵਦਾ ਰਹੈ ਸਹਸਾ ਕਦੇ ਨ ਜਾਇ ॥

sadhaa chi(n)t chitavadhaa rahai sahasaa kadhe na jai ||

It is always plagued by anxiety, and its cynicism never departs.

ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮਤਿ ਭਵੀ ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਮਿਲੈ ਤਾ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇ ॥

naanak vin satigur mat bhavee satigur no milai taa sabadh kamai ||

O Nanak, without the True Guru, the intellect is perverted; if one meets the True Guru, then one practices the Word of the Shabad.

ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖ ਮਹਿ ਰਹੈ ਸਚੇ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥

sadhaa sadhaa sukh meh rahai sache maeh samai ||1||

Forever and ever, he dwells in peace, and merges in the True Lord. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਜਿਨਿ ਉਪਾਈ ਮੇਦਨੀ ਸੋਈ ਸਾਰ ਕਰੇਇ ॥

jin upaiee medhanee soiee saar karei ||

The One who created the world, takes care of it.

ਏਕੋ ਸਿਮਰਹੁ ਭਾਇਰਹੁ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥

eko simarahu bhairahu tis bin avar na koi ||

Meditate in remembrance on the One Lord, O Siblings of Destiny; there is none other than Him.

ਖਾਣਾ ਸਬਦੁ ਚੰਗਿਆਈਆ ਜਿਤੁ ਖਾਧੈ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਹੋਇ ॥

khaanaa sabadh cha(n)giaaieeaa jit khaadhai sadhaa tirapat hoi ||

So eat the food of the Shabad and goodness; eating it, you shall remain satisfied forever.

ਪੈਨਣੁ ਸਿਫਤਿ ਸਨਾਇ ਹੈ ਸਦਾ ਸਦਾ ਓਹੁ ਊਜਲਾ ਮੈਲਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥

painan sifat sanai hai sadhaa sadhaa oh uoojalaa mailaa kadhe na hoi ||

Dress yourself in the Praise of the Lord. Forever and ever, it is radiant and bright; it is never polluted.

ਸਹਜੇ ਸਚੁ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਥੋੜਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥

sahaje sach dhan khaTiaa thoRaa kadhe na hoi ||

I have intuitively earned the true wealth, which never decreases.

ਦੇਹੀ ਨੋ ਸਬਦੁ ਸੀਗਾਰੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥

dhehee no sabadh seegaar hai jit sadhaa sadhaa sukh hoi ||

The body is adorned with the Shabad, and is at peace forever and ever.

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਝੀਐ ਜਿਸ ਨੋ ਆਪਿ ਵਿਖਾਲੇ ਸੋਇ ॥੨॥

naanak gurmukh bujheeaai jis no aap vikhaale soi ||2||

O Nanak, the Gurmukh realizes the Lord, who reveals Himself. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਅੰਤਰਿ ਜਪੁ ਤਪੁ ਸੰਜਮੋ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਜਾਪੈ ॥

a(n)tar jap tap sa(n)jamo gur sabadhee jaapai ||

Deep within the self are meditation and austere self-discipline, when one realizes the Word of the Guru's Shabad.

ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਹਉਮੈ ਅਗਿਆਨੁ ਗਵਾਪੈ ॥

har har naam dhiaaieeaai haumai agiaan gavaapai ||

Meditating on the Name of the Lord, Har, Har, egotism and ignorance are eliminated.

ਅੰਦਰੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤਿ ਭਰਪੂਰੁ ਹੈ ਚਾਖਿਆ ਸਾਦੁ ਜਾਪੈ ॥

a(n)dhar a(n)mirat bharapoor hai chaakhiaa saadh jaapai ||

One's inner being is overflowing with Ambrosial Nectar; tasting it, the flavor is known.

ਜਿਨ ਚਾਖਿਆ ਸੇ ਨਿਰਭਉ ਭਏ ਸੇ ਹਰਿ ਰਸਿ ਧ੍ਰਾਪੈ ॥

jin chaakhiaa se nirabhau bhe se har ras dhraapai ||

Those who taste it become fearless; they are satisfied with the sublime essence of the Lord.

ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ਪੀਆਇਆ ਫਿਰਿ ਕਾਲੁ ਨ ਵਿਆਪੈ ॥੧੭॥

har kirapaa dhaar peeaaiaa fir kaal na viaapai ||17||

Those who drink it in, by the Grace of the Lord, are never again afflicted by death. ||17||

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥

salok mahalaa teejaa ||

Shalok, Third Mehla:

ਲੋਕੁ ਅਵਗਣਾ ਕੀ ਬੰਨੑੈ ਗੰਠੜੀ ਗੁਣ ਨ ਵਿਹਾਝੈ ਕੋਇ ॥

lok avaganaa kee ba(n)n(h)ai ga(n)ThaRee gun na vihaajhai koi ||

People tie up bundles of demerits; no one deals in virtue.

ਗੁਣ ਕਾ ਗਾਹਕੁ ਨਾਨਕਾ ਵਿਰਲਾ ਕੋਈ ਹੋਇ ॥

gun kaa gaahak naanakaa viralaa koiee hoi ||

Rare is that person, O Nanak, who purchases virtue.

ਗੁਰ ਪਰਸਾਦੀ ਗੁਣ ਪਾਈਅਨਿੑ ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੧॥

gur parasaadhee gun paieeani(h) jis no nadhar karei ||1||

By Guru's Grace, one is blessed with virtue, when the Lord bestows His Glance of Grace. ||1||

ਮਃ ੩ ॥

mahalaa teejaa ||

Third Mehla:

ਗੁਣ ਅਵਗੁਣ ਸਮਾਨਿ ਹਹਿ ਜਿ ਆਪਿ ਕੀਤੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥

gun avagun samaan heh j aap keete karataar ||

Merits and demerits are the same; they are both created by the Creator.

ਨਾਨਕ ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰਿ ॥੨॥

naanak hukam ma(n)niaai sukh paieeaai gur sabadhee veechaar ||2||

O Nanak, one who obeys the Hukam of the Lord's Command, finds peace, contemplating the Word of the Guru's Shabad. ||2||

ਪਉੜੀ ॥

pauRee ||

Pauree:

ਅੰਦਰਿ ਰਾਜਾ ਤਖਤੁ ਹੈ ਆਪੇ ਕਰੇ ਨਿਆਉ ॥

a(n)dhar raajaa takhat hai aape kare niaau ||

The King sits on the throne within the self; He Himself administers justice.

ਗੁਰ ਸਬਦੀ ਦਰੁ ਜਾਣੀਐ ਅੰਦਰਿ ਮਹਲੁ ਅਸਰਾਉ ॥

gur sabadhee dhar jaaneeaai a(n)dhar mahal asaraau ||

Through the Word of the Guru's Shabad, the Lord's Court is known; within the self is the Sanctuary, the Mansion of the Lord's Presence.

ਖਰੇ ਪਰਖਿ ਖਜਾਨੈ ਪਾਈਅਨਿ ਖੋਟਿਆ ਨਾਹੀ ਥਾਉ ॥

khare parakh khajaanai paieean khoTiaa naahee thaau ||

The coins are assayed, and the genuine coins are placed in His treasury, while the counterfeit ones find no place.

ਸਭੁ ਸਚੋ ਸਚੁ ਵਰਤਦਾ ਸਦਾ ਸਚੁ ਨਿਆਉ ॥

sabh sacho sach varatadhaa sadhaa sach niaau ||

The Truest of the True is all-pervading; His justice is forever True.

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਾ ਰਸੁ ਆਇਆ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਨਾਉ ॥੧੮॥

a(n)mirat kaa ras aaiaa man vasiaa naau ||18||

One comes to enjoy the Ambrosial essence, when the Name is enshrined in the mind. ||18||

ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥

salok mahalaa pehilaa ||

Shalok, First Mehla:

ਹਉ ਮੈ ਕਰੀ ਤਾਂ ਤੂ ਨਾਹੀ ਤੂ ਹੋਵਹਿ ਹਉ ਨਾਹਿ ॥

hau mai karee taa(n) too naahee too hoveh hau naeh ||

When one acts in egotism, then You are not there, Lord. Wherever You are, there is no ego.